ಜೂಜುಕೋರ ಬಂಡವಾಳಿಗರ ಹಿತ ಕಾಯುವ ನೀತಿ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ ಸಮಗ್ರ ಪರ್ಯಾಯ ರೂಪಿಸಬೇಕು

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 28 Sunday, July 3, 2016

ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ :

ರೈತರ ಬೆಳೆಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಬದ್ದ ಬೆಲೆ ಒದಗಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಟ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆಯ ಸೂತ್ರ ಬಂದಿದ್ದು ಈಗ ನವ-ಉದಾರವಾದದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ‘ವಿರೂಪ’ಗೊಳಿಸುವ ಅಂಶ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಯನ್ನು ತರಲಾಗಿದೆ. ಕೃಷಿಯ ಕಂಪನೀಕರಣಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಬಂಡವಾಳದ ಹುಚ್ಚು ಹರಿದಾಟಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ರೈತ ವಿರೋಧಿಯಾದ ನೀತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ  ರೈತ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲದೇ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳೂ ರಾಜಕೀಯ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ  ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಾಂತ ರೈತ ಸಂಘದ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಜಿ.ಸಿ. ಬಯ್ಯಾರೆಡ್ಡಿಯವರು. ‘ಜನಶಕ್ತಿ’ಯ ಪರವಾಗಿ ಈ ಸಂದರ್ಶನ ನಡೆಸಿದವರು ಟಿ.ಯಶವಂತ.

ಜನಶಕ್ತಿ: ರೈತರ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ  ಬೆಳೆಯ ಬೆಲೆ ಕುಸಿತ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಂಶವಾಗಿರುವಾಗ ಸರಕಾರಗಳ ಮುಂದೆ ರೈತ ಚಳುವಳಿಯಾಗಿ ನೀವು  ಇಡುತ್ತಿರುವ ಅಜೆಂಡಾ ಏನು ?

ಜಿ.ಸಿ. ಬಯ್ಯಾರೆಡ್ಡಿ: ರಾಷ್ಟ್ರದ ರೈತ ಚಳುವಳಿಯ ಶಿಫಾರಸ್ಸುಗಳು, ಹಲವು ಇತರ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಹಾಗೂ ಇದೆಲ್ಲವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಡಾ. ಸ್ವಾಮಿನಾಥನ್ ಆಯೋಗದ ಸೂತ್ರ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ದೃಢಪಡಿಸಿದ ಅಂಶ ಈ ಬೆಳೆಗೆ ನ್ಯಾಯಬದ್ದ ಬೆಲೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.

`ಸಿ2+50%’ ಸೂತ್ರ

`ಸಿ2+50%’ ಎಂದರೆ ಬೆಳೆಯ ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚ ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ ಶೇ. 50 ಲಾಭ ಬರುವಂತೆ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದು ಒಂದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಧ್ಯಯನದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿರುವ ಸೂತ್ರ. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ ಈ ಶಿಫಾರಸ್ಸುಗಳು ಎಲ್ಲ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತವೆ.
ಇದು ರೈತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಪ್ರಧಾನ ಸೂತ್ರ. ರೈತ ಚಳುವಳಿಗಳು ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ತಾವೇ ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡುವಂತಾಗಬೇಕು. ರೈತರಿಗೆ ಈ ಬಗೆಗೆ ಮನನ ಮಾಡಿಸುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶ. 2014 ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಡಾ. ಸ್ವಾಮಿನಾಥನ್ ಆಯೋಗದ ಶಿಫಾರಸ್ಸಾದ  `ಸಿ2+50 ಶೇ.’ ಸೂತ್ರದಂತೆ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರಿ ಸಾರಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಈ ಸಂಬಂಧ ಕೊಟ್ಟ ಭರವಸೆಗೆ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ನಿಯಮದಂತೆ ನಡೆಯಲು ಬಿಡಬೇಕು. ಕೃಷಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ನೀಡಿಕೆಗೂ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಜನಶಕ್ತಿ: ಈಗ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಏನು? ಇದು ರೈತರಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿದೆಯೇ? ರೈತರ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು?

ಜಿ.ಸಿ. ಬಯ್ಯಾರೆಡ್ಡಿ: ಬಹಳಷ್ಟು ರೈತರಿಗೆ ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬೀಜ, ಗೊಬ್ಬರ, ಕೀಟನಾಶಕ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನಷ್ಟೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಹೊಲ-ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ  ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರ ದುಡಿಮೆ, ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಗೊಬ್ಬರದ ಬೆಲೆ, ಕೃಷಿ ಸಾಧನ, ಸಲಕರಣೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಹೂಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸವಕಳಿ ವೆಚ್ಚ, ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಳಕೆ  ಇಂಥವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಶೇ. 50 ರಷ್ಟು ಲಾಭವಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕೆಂಬ ಅಂಶ ಮೊದಲು ರೈತರಿಗೆ ಮನನ ಆಗಬೇಕು. ರೈತರು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆಯನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ತಾವು ಅನುಭವಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ದೃಢವಾಗಿ ಕೇಳುವಂತಾಗಬೇಕು.

ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಾಂತ ರೈತ ಸಂಘದ ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆ ಸಮಿತಿಯ ಮೂಲಕ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ  ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ರೈತರೇ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ನಡೆದಿದ್ದು ರಾಗಿ, ಭತ್ತ, ಟೆಮೊಟೋ, ರೇಷ್ಮೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ರೈತರು ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿದ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕ ಕೃಷಿ ಬೆಲೆ ಅಯೋಗವು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದೆ. ಆಯೋಗದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಆಯೋಗದ ಕೆಲಸ ಶೇ. 90 ರಷ್ಟು ಸರಾಗವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅದರಂತೆ ಕೃಷಿಬೆಲೆ ಶಿಫಾರಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಿದ ರೈತರಿಗೂ ಇದು ಒಂದು ಹೊಸ ಜ್ಞಾನೋದಯದಂತೆ ಕಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಜಾರಿಯಾಗಬೇಕು.

ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ್ದೇ ಶೇ. 80 ರಷ್ಟು ಪಾತ್ರ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಒಂದು ಹಕ್ಕಾಗಿ ರೈತರು ಕೇಳುವಂತಾಗಬೇಕು. ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರಿ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಒತ್ತು ಸಿಗಬೇಕಿದೆ. ಇಂತಹ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ನಡುವೆ ರೈತರ ಹಿತ ಕಾಯುವಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರಿ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದು.

ಗ್ರಾಹಕರು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ತಾವು ಕೊಡುವ ಮೌಲ್ಯದ ಶೇ.35 ಮಾತ್ರ ರೈತರಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಸಹಕಾರಿ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಬಲವಾಗಿರುವ ಕಡೆ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನ ಮಾರಾಟವಾಗುವ ದರದ ಶೇ. 60-70 ರಷ್ಟು ಮೌಲ್ಯವು ರೈತರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಹೈನುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮ ಮಟ್ಟದಿಂದ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದವರೆಗೆ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಹಕಾರಿ ರಂಗ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ.  ದೋಷ-ಕೊರತೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಶೇ. 65-70 ರಷ್ಟು ಪಾಲು ರೈತರಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣ ಆಗಬೇಕಿದೆ.

ಚಾಲ್ತಿ ಇರುವ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ `ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಬೆಲೆ ಆಯೋಗ’(ಸಿಎಸಿಪಿ)ವು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.  ಇದರ ಉದ್ದೇಶ `ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ’ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬಿಡಬೇಕು ಎಂಬುದು.  ಇದು ಅತ್ಯಂತ ದೋಷಪೂರಿತ, ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕ, ಅನ್ಯಾಯುತ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ ಪದ್ದತಿ. ಇದರಿಂದ ರೈತರಿಗೆ ಯಾವ ಅನುಕೂಲವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಪದ್ದತಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಇಂತಹ ಕೆಟ್ಟ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ 3.5 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರೈತರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿರುವುದು.

ದರ ನಿಗದಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಖರೀದಿ ಮಾಡುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಬೇಕು.

ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಸಮಿತಿ(ಎಪಿಎಂಸಿ)ಗಳಿಗೆ ಈಗ ರೈತರು ಬೆಳೆದ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಶೇ. 50 ರಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದವರು ಬೆಳೆ ಇಡುವಾಗಲೇ ಬೆಳೆಯನ್ನು ನಿಮಗೇ ಕೊಡುತ್ತೇವೆಂದು ಹಣವಂತರಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ.

ಸರಕಾರಗಳು ಸುಗ್ಗಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ತಡ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಬಡ ರೈತರು, ಗೇಣೀದಾರರು ಸುಗ್ಗಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರುಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಬೆಲೆ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟು ರೈತರಲ್ಲಿ ಸರಿಸುಮಾರು 80 ಶೇ. ರಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ರೈತರೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಮಾರುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಸರಕಾರ ತಡವಾಗಿ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಾಗ ವ್ಯಾಪಾರಸ್ಥರು ರೈತರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಹ ಇದೆ. ಸುಗ್ಗಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಸರಕಾರದ ಖರೀದಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಶುರುವಾಗಿರಬೇಕು. ಮತ್ತು ಸರಕಾರಗಳು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಘೋಷಿಸಿರಬೇಕು. ಕೃಷಿಬೆಲೆ ಆಯೋಗ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ ಮಾಡುವುದು, ನಂತರ `ಎಫ್ಸಿಐ’, `ಎಪಿಎಂಸಿ’ಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದು. ಆಮೇಲೆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಮಧ್ಯ ಪ್ರವೇಶ….. ಈಗ ಇರುವ ಈ ಸ್ವರೂಪವು ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿದೆ. ಇದು ರೈತರಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಲ್ಲ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಪರ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕು.

ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ರೇಷ್ಮೆ ಗೂಡಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಡಾ. ಬಸವರಾಜ್ ಸಮಿತಿಯು ತನ್ನ ವರದಿಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ.  ಆದರೆ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಒಟ್ಟು ಮೌಲ್ಯದ ಶೇ. 50 ಲಾಭವಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕು ಎಂಬ ಡಾ. ಸ್ವಾಮಿನಾಥನ್ ಆಯೋಗದ ಶಿಫಾರಸ್ಸನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆ 5 ಬೆಳೆ ತೆಗೆಯುವುದರಿಂದ ಒಂದು ಬೆಳೆಯಲ್ಲಿ ರೈತರಿಗೆ ಶೇ. 10 ರಷ್ಟು ಲಾಭ ಎಂದು ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿದೆ. ಈ ತಪ್ಪು ನೀತಿಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ರೈತರ ಲಾಭಾಂಶದ ಕುರಿತ ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾಗದು.

ಜನಶಕ್ತಿ: ಎಪಿಎಂಸಿ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ತಂದಿರುವ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಿಂದ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ಕ್ರಮದ ಮೇಲೆ ಎಂತಹ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ.?

ಜಿ.ಸಿ. ಬಯ್ಯಾರೆಡ್ಡಿ: ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ರೈತರಲ್ಲಿ ಶೇ. 85 ರಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ರೈತರು.  ಎಪಿಎಂಸಿ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ತಂದಿರುವ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಈ ರೈತರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಮಾರಕವಾಗಿದೆ. ಈ ತನಕ ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರದ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಸ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಿಂದಾಗಿ ಖಾಸಗಿ  ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಅವಕಾಶವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎಪಿಎಂಸಿಗಳಲ್ಲಿ ತೂಕ, ಪಾವತಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿದ್ದವು. ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೃಷಿಗಾಗಿ ಕೃಷಿ ನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರಲಾಗಿದೆ. ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿ ಬಂಡವಾಳ ತರಬೇಕು, ಕೃಷಿಯ ಕಂಪನೀಕರಣವಾಗಬೇಕು.. ಇತ್ಯಾದಿ ಜಾಗತೀಕರಣದ ನೀತಿಗಳ ಭಾಗವಾಗಿ ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತರಲಾಗಿದೆ.

ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇ-ಟ್ರೇಡ್ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳಗಾರರ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಈ ಶಕ್ತಿಗಳ ಜೂಜುಕೋರತನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಪಿಎಂಸಿ ಎಂಬುದು ರೈತರ ಪಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಹಂತದವರೆಗೆ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಖಾಸಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಎಪಿಎಂಸಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಹಿಂದೆ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗುತ್ತಿಗೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ತೋಟದಿಂದ ನೇರ ಮಾಲ್ಗಳಿಗೆ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಬರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ.

ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಡರೈತರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೃಷಿ ಹೂಡಿಕೆ ದುಬಾರಿಯಾಗಿದೆ. ನಿಗದಿತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸಣ್ಣ ರೈತರು, ಬಡ ರೈತರು ತಮ್ಮ ತುಂಡು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತರ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾದ ದುರಂತ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ. ಅಂದರೆ ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ರೈತರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ನೆರವು ನೀಡಿ ಕೃಷಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಪಡಿಸುವ ಬದಲಿಗೆ ಕೃಷಿಯನ್ನೇ ಕಂಪನೀಕರಣ ಮಾಡಲು ಸರಕಾರ ಹೊರಟಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಸಹ ಇದೇ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಿವೆ. ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಅವರು ತಂದ ಭೂಸುಧಾರಣಾ ಕಾಯ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಗೇಣಿ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಕಾನೂನು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೇಣಿ ಪದ್ದತಿ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಎಡರಂಗ ಸರಕಾರ ಬಂದಾಗ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಗೇಣಿದಾರರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಗೇಣಿ ಹಕ್ಕನ್ನು ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಕಾನೂನು ತರಲಾಯಿತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರೈತ ಚಳುವಳಿಯ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಗೇಣಿ ಹಕ್ಕನ್ನು ನೀಡುವ ಕಾನೂನು ತಿದ್ದುಪಡಿ ತರಲಾಗಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರಹದ ಗೇಣಿ ಪದ್ದತಿಗಳಿವೆ. ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು.

ಭೂಮಿಯ ಒಡೆತನದ ಪಹಣಿ ಹಕ್ಕನ್ನು ರೈತರಿಗೆ ಉಳಿಸಿ `ಭೂಮಿಯ ಸ್ವಾಧೀನ’ದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಗೇಣಿದಾರರ ಹೆಸರನ್ನು ದಾಖಲಿಸಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಗೇಣಿ ಇರುವುದು ವಾಸ್ತವ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಹೀಗಾದಲ್ಲಿ ರೈತರಿಗೆ ಗೇಣಿ ಹಕ್ಕು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸಾಲ, ಬೆಳೆ ನಷ್ಟವಾದಾಗ ಪರಿಹಾರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಗೇಣಿದಾರರಿಗೂ ಹಕ್ಕು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಭೂಸುಧಾರಣೆ ತರುವ ಮೊದಲು ಗೇಣಿದಾರರ ನೋಂದಣಿಯನ್ನು ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ನಂತರ ಭೂಸುಧಾರಣೆ ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಗೇಣಿದಾರರನ್ನು ದಾಖಲಿಸದೇ ಹೋದದ್ದರಿಂದ ಭೂಮಾಲಕರು ಸರಿ ಸುಮಾರು ಶೇ. 80 ರಷ್ಟು ಬಡ ಗೇಣಿದಾರರನ್ನು ಒಕ್ಕಲೆಬ್ಬಿಸಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಭಧ್ರ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಈಗಲಾದರೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡುವ ಗೇಣಿದಾರರನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವ ಕೆಲಸ ಆಗಬೇಕು. ಈ ಸಂಬಂಧ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಗೇಣಿ ಹೋರಾಟದ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಚಳುವಳಿ ನಡೆಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಜನಶಕ್ತಿ: ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿರುವ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ದರವನ್ನು ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆಯಾಗಿ ನಿಗದಿ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರ ಯಾಕೆ ಒತ್ತಡ ಹಾಕುತ್ತಿದೆ.? ಈ ಸಂಬಂಧ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ ನಿಲುವು ಹಾಗೂ ರೈತರ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮವೇನು?   

ಜಿ.ಸಿ. ಬಯ್ಯಾರೆಡ್ಡಿ: ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಸಿಎಸಿಪಿ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದರವನ್ನು ನೀಡಬಾರದು ಎಂದು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದೆ. “ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತದೆ.. ಖಾಸಗೀ ಖರೀದಿದಾರರು ಹೊರ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ..’’ ಎಂಬ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ.

ಇದಲ್ಲದೇ “ಕನಿಷ್ಟ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಪಡಿತರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳ ಹೊಣೆ.’’ ಎಂದೂ “ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವು ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರೈತರಿಗೆ ಬೋನಸ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಎಫ್ಸಿಐ ಅಂತಹ ಕಡೆ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಖರೀದಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ’’ ಎಂದೂ ಬೆದರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ದೇಶ  ವಿಶಾಲ ವಾದದ್ದು, ಪಂಜಾಬ್ ಕರ್ನಾಟಕ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ದರ ಎಂಬುವುದು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. “ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ಬೋನಸ್ ನೀಡಿದರೆ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಗೋದಾಮುಗಳಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣಕಾಸು ಹೊಣೆಯನ್ನು ರಾಜ್ಯವೇ ಹೊರಬೇಕು.’’ ಎಂದೂ “ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ವಿವಿಧ ಅನುದಾನಗಳನ್ನು ಕಡಿತ ಮಾಡಲಾಗುವುದು.’’ ಎಂದು ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಕೃಷಿಯ ಕಂಪನೀಕರಣಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಬಂಡವಾಳದ ಹುಚ್ಚು ಹರಿದಾಟಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ರೈತ ವಿರೋಧಿಯಾದ ನೀತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ರೈತ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲದೇ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳೂ ರಾಜಕೀಯ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಬೇಕು.  ಹಿಂದೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಜ್ಯೋತಿಬಸು, ಕೇರಳ, ತ್ರಿಪುರದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು, ಆಂಧ್ರದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಎನ್.ಟಿ. ರಾಮರಾವ್, ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಫಾರುಕ್ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಮುಂತಾದವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ನೀತಿಗಳ ವಿರುದ್ದ,  ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ ಅಧಿಕಾರ ಬೇಕೆಂದು ದೃಢವಾಗಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಇಂತಹ ಹೋರಾಗಳು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿವಿಧ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು ಸಹ ಖಾಸಗಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ನೀತಿಗಳನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿ ಜಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಬೇಕು. ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳ ಕಡೆಯಿಂದ ಈಗಲೂ ಅಂತಹ ಹೋರಾಟ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಜನಚಳುವಳಿಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ. ಈ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ಚಳುವಳಿ ಕಟ್ಟಬೇಕಾದ ತುರ್ತು ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕದ ಹೊಸ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಆದೇಶ 1894ರ ಕರಾಳ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪಡಿಯಚ್ಚು?

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 28 Sunday, July 3, 2016

ದೇಶದ ಜನತೆಯ ಒತ್ತಾಯದ ಮೇರೆಗೆ, ತನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಜನತೆಗೆ ನೆರವಾಗಬಲ್ಲ ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ಇದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಯುಪಿಎ ಸರಕಾರದ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಅದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿದೆ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ನೇತೃತ್ವದ NDA ಸರಕಾರ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ- 2013ನ್ನು ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿ, ಮೂರು ಬಾರಿ ಸುಗ್ರೀವಾಜ್ಞೆ ಹೊರಡಿಸಿ ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ಕರಾಳ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನಾಗಿಸಲು ಶತಾಯ ಗತಾಯ ವಿಫಲ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ ಕ್ರಮಗಳ ಮುಂದುವರೆದ ಭಾಗವಾಗಿಯೇ ಇದು ಬಂದಿದೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಭೂಸಂತ್ರಸ್ತರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಕಾಳಜಿ ಎಷ್ಟು ಹುಸಿ ಎಂಬುದು  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಯಲಾಗಿದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ಮೇ 31, 2016ರಂದು ವಸತಿ, ಸ್ಮಶಾನ, ಬಹುಗ್ರಾಮ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಯೋಜನೆ, ಕರ್ನಾಟಕ ವಿದ್ಯುತ್ ಪ್ರಸರಣ ನಿಗಮ ನಿಯಮಿತದ ಉಪವಿದ್ಯುತ್ ಕೇಂದ್ರಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ, ಒಳಚರಂಡಿ, ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ಅಗಲೀಕರಣ, ರೈಲ್ವೇ ಮಾರ್ಗ ನಿರ್ಮಾಣ, ರೈಲ್ವೇ ಕೆಳಸೇತುವೆ ಮತ್ತು ಮೇಲು ಸೇತುವೆ, ಬಂದರು, ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯುಳ್ಳ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಗರಿಷ್ಠ 100 ಎಕರೆಗೆ ಮೀರದಂತೆ ಭೂಕೋರಿಕೆ ಇಲಾಖೆ/ಫಲಾನುಭವಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಖಾಸಗೀ ಜಮೀನನ್ನು ಭೂಮಾಲೀಕರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಖರೀದಿಸಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದೆ.

ಈಗಾಗಲೇ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ನೆರವಾಗಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ 2014ರಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ಬರುವಂತೆ “ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರದ ಹಕ್ಕು, ಪುನರ್ವಸತಿ ಮತ್ತು ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣ ಕಾಯ್ದೆ – 2013” ಇದ್ದಾಗಲೂ, ಈ ಹೊಸ ಆದೇಶವನ್ನು ಸರಕಾರ ಹೊರಡಿಸಿರುವುದು ವಿಶೇಷವಾಗಿದೆ. ಸದರಿ ಆದೇಶವನ್ನು, ಸದರಿ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ-2013ನ್ನು ಮತ್ತು ಇದರ ಜಾರಿಗಾಗಿ “ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರದ ಹಕ್ಕು, ಪುನರ್ವಸತಿ ಮತ್ತು ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣ (ಕರ್ನಾಟಕ) ನಿಯಮಗಳು- 2015”ದ ನಿಯಮ 31ನ್ನು ಬಳಸಿಯೇ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರ ಆದೇಶಿಸಿರುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷ. ಇದರ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನೀವು ಎತ್ತಿದರೆ, ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರ ಖಂಡಿತಾ ಹೌದು ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ಆದೇಶದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಂದರೆ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತು ತನ್ನ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದೆ.

ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ, ಮೇಲೆ ಸೂಚಿಸಲಾದ ವಸತಿ ಮತ್ತಿತರೇ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಗೆ ಜಮೀನನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಜಮೀನನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪಡೆಯಲಾಗದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ಯೋಜನೆಯ ಅನುಷ್ಠಾನದ ವಿಳಂಬಗೊಂಡು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಉಂಟಾಗುವ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವ ಈ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಆದೇಶದ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು ಎಂದು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ವಿವರಿಸಿದೆ. ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ- 2013 ರಂತೆ ಇಂತಹ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು, ಒಂದೆಡೆ ರೈತರ ಅಥವಾ ಜಮೀನಿನ ಒಡೆಯರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಸ್ವಾಧೀನದಿಂದಾಗುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಪರಿಸರದ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮ ಗುರುತಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ, ಯೋಜನೆಯ ಅನುಷ್ಠಾನದ ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಳಂಬವಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಅಂಶವನ್ನು ಇದು ಎತ್ತಿತೋರಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, 1894ರ ಕಾಯ್ದೆಯ ಒಪ್ಪಂದದ ದರದ ಮೂಲಕ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಈ ಹೊಸ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶವÀನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ, ತ್ವರಿತ ಭೂಸ್ವಾಧೀನದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಅದರ ಅಗತ್ಯದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದೆ.

ನಿಜ, ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಲಾದ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತಿತರೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯುಳ್ಳ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಜಮೀನು ಸಿಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಅಂತಹ ವಿಳಂಬದಿಂದಾಗುವ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆಯನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಸರಕಾರದ ವಿಚಾರ ಒಪ್ಪಬಹುದಾದುದೇ ಆಗಿದೆ.

ಆದರೆ, ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಪರಿಸರದ ಮೇಲಾಗುವ ಪರಿಣಾಮದ ಕುರಿತ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ ಕ್ರಮವಹಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮುಂದಾಗಿರುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ತಡೆಯುವ ಬದಲು, ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಈ ಕುರಿತು ಕ್ರಮವಹಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸರಕಾರ ಅದನ್ಯಾಕೆ ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ? ಅದೇ ರೀತಿ. ಯಾವುದರಿಂದಾಗಿ ರೈತರ ಜಮೀನುಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ದರ ದೊರೆಯದೇ ನಷ್ಟ ಅಥವ ಅನ್ಯಾಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತೆನ್ನಲಾಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೂ ಆ ರೀತಿಯ ದರ ನಿಗದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಮರ್ಪಕ ಮಾನದಂಡಗಳಿರಲಿಲ್ಲವೆನ್ನಲಾಗಿದೆಯೋ, ಅಂತಹ ದರದ ಕುರಿತ ಕ್ರಮವನ್ನು ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ-2013ರ ಅಂಗೀಕಾರದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಒಪ್ಪದೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದೆ. ರೈತರಿಗೆ ಹಿಂದಿನ 1894ರ ಕರಾಳ ಹಾಗೂ ಬಲವಂತದ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಕೊಂಚವಾದರೂ ಪರವಾ ಇಲ್ಲಾ ಎಂಬಂತಹ ದರ ನಿಗದಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿರುವ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ-2013ರ ದರ ನಿಗದಿಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಕೂಡಾ, ಮರಳಿ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಈ ‘ಒಪ್ಪಂದದ ದರ’ವನ್ನೇ ಯಾಕೆ  ಈ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದೆ? ಇದರ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ಎಂಬ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅದೇ ರೀತಿ, ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ-2013 ರ ಕಲಂ 46ನ್ನು ಬಳಸಿ ಈ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದುದರ ಹಿಂದಿನ ಔಚಿತ್ಯವೇನು ಎಂಬುದು ಸೇರಿದಂತೆ,  ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ರಾಜ್ಯದ ರೈತರನ್ನು, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ಮರಳಿ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಣಾಮ ಗುರುತಿಸುವುದೇಕೆ ಬೇಡ!

ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ-2013 ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ದಿಂದಾಗುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಪರಿಸರದ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಮತ್ತು ಅಂತಹ ವರದಿಯನ್ನಾಧರಿಸಿ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ತಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಅಗತ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಆ ಕುರಿತು ಕ್ರಮವಹಿಸುವುದನ್ನು ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಿದೆ. ಆದರೇ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನದ ಹೊಸ ಆದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಈ ಹೊಸ ಆದೇಶವು, ಕೈಗಾರಿಕೆ ಸ್ಥಾಪನೆ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಆದಾಗಲೂ, ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ, ಅಂತಹ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಪರಿಸರದ ಮೇಲೆ ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಗಂಭಿರವಾಗಿಯೇನು ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಿಂದಲೇನಾದರೂ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಪರಿಸರದ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಕುರಿತ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದೇ? ಒಂದು ವೇಳೆ, ಅದೇ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವಾಗಿಲ್ಲ! ಭೂಸ್ವಾಧೀನದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಪರಿಸರದ ಪರಿಣಾಮ ಅದೆಷ್ಠೇ ಪ್ರಮಾಣದಿದ್ದರೂ ಅದರಿಂದಾಗುವ ಬಾ ಧೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಒದಗಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮೇಲಾಗಿ, ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದ 100 ಎಕರೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರವಾಗಿಲ್ಲ, ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ಎಲ್ಲಾ ತಾಲೂಕುಗಳಲ್ಲೂ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಮಾಡುವಾಗ ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಅಗಾಧವಾದುದು ಮತ್ತು ಗಂಭೀರವಾದುದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಈ ಆದೇಶದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ, ಈ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದ “ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರದ ಹಕ್ಕು, ಪುನರ್ವಸತಿ ಮತ್ತು ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣ (ಕರ್ನಾಟಕ) ನಿಯಮಗಳು- 2015”ರ ನಿಯಮ 31, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಗರಿಷ್ಠ 500 ಎಕರೆವರೆಗೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಜಮೀನಿಗೂ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ರಿಯಾಯಿತಿ ನೀಡಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅದರ ಅಗಾಧತೆ ಅರ್ಥವಾಗಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಗೋಸುಂಬೆ ಭೂದರ

ಈ ಆದೇಶವು ಭೂದರ ನಿಗದಿಗೆ ಸೂಚಿಸುವ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯ 5ನೇ ಅಂಶವೂ, ಸದರಿ ಆದೇಶÀದಂತೆ ಸ್ವಾಧೀನ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜಮೀನುಗಳ ದರವೂ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ  “ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರದ ಹಕ್ಕು, ಪುನರ್ವಸತಿ ಮತ್ತು ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣಕಾಯ್ದೆ – 2013”ರ ಕಲಂ 26ರಡಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸುವ ಭೂ ಮೌಲ್ಯದ ಗರಿಷ್ಠ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ದರ ನಿರ್ಧರಣಾ ಸಲಹಾ ಸಮಿತಿಯು ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಗದಿಸಲು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಠವಾಗಿ, ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ-2013 ರಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಪರವಾ ಇಲ್ಲಾವೆಂಬ ಭೂಬೆಲೆ ಭೂಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಸಿಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಒಪ್ಪಂದದ ದರ ಹೇಗೆ ನಿಗದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಮಿತ್ತಲ್, ಜಿಂದಾಲ್ ಹಾಗೂ ಭ್ರಾಹ್ಮಿಣಿ ಸ್ಟೀಲ್ಸ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗಾಗಿ ಭೂಬೆಲೆ ನಿಗದಿಸುವಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ತಾಲೂಕ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಭೂ ನೊಂದಣಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟವಾಗುವ ಜಮೀನುಗಳಿಗೆ ನಿಗದಿಸಿದ ಕನಿಷ್ಠ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಬೆಲೆಗಿಂತಲೂ, ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಭೂ ಬೆಲೆಯೆಂದು ನಿಗದಿಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಭ್ರಾಹ್ಮಿಣಿ ಸ್ಟೀಲ್ಸಗಾಗಿ ಸ್ವಾಧೀನ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಬಳ್ಳಾರಿ ತಾಲೂಕಿನ ಕೊಳಗಲ್ಲು ಗ್ರಾಮದ ಕನಿಷ್ಠ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಬೆಲೆ 12 ಲಕ್ಷ ರೂಗಳೆಂದಿದ್ದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 05,06,08ಲಕ್ಷ ರೂಗಳೆಂದು ಮೂರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಭೂ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿಸಿ ವಂಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರೈತರು ಮತ್ತಿತರರು ತಮಗೆ ಜಮೀನು/ನಿವೇಶನ ಖರೀದಿಸಿ ನೊಂದಣಿ ಮಾಡಿಸುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಬೆಲೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಖರೀದಿಸಿದ್ದರೂ ಉಪನೊಂದಣಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಬೆಲೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ನೊಂದಣಿ ಮಾಡಲು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಬೆಲೆಗೆ ನೊಂದಣಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವ ಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿಸುವುದು ಅದು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಒಪ್ಪಂದದ ದರವಾದಿತು? ಇದು ಒಪ್ಪಂದದ ದರವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಮಾಲೀಕರೊಂದಿಗೆ ಶಾಮೀಲಾದ ರೈತರು ಮತ್ತು ಭೂಸಂತ್ರಸ್ತರನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡುವ ಲೂಟಿಕೋರ ದರವಾಗದೇ?!

ನಿಜ, ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಸರಕಾರವೇ ಆಗಿರಬಹುದಾದುರಿಂದ ಅಂತಹ ಪರಿಸ್ತಿತಿ ಉದ್ಭವಿಸದೆಂದರೂ ಕೂಡಾ, ಇಲ್ಲಿ ಭೂಬೆಲೆ ನಿಗದಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಸಮರ್ಪಕ ಮಾನದಂಡಗಳಿಲ್ಲದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿಯು ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮರ್ಜಿಯಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ, ಬೆಲೆಗಾಗಿ ರೈತರು ಅಥವಾ ಭೂ ಸಂತ್ರಸ್ಥರು ಭೂಸ್ವಾಧೀನಾದಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಗರಿಷ್ಠ ಕಮಿಷನ್ ಅಥವಾ ಲಂಚ ನೀಡಬೇಕಾದ ಒತ್ತಡ ಬರಲಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಒಂದೆಡೆ ಭೂ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಇಲಾಖೆಗಳ ಜೇಬಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಬೀಳಲಿದೆ ಮತ್ತು ಭ್ರಷ್ಠಾಚಾರಕ್ಕೆ ಕುಮ್ಮಕ್ಕಾಗಲಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಈ ಒಪ್ಪಂದದ ದರವೆಂಬ ಹೆಸರಿನ ಗೋಸುಂಬೆ ದರವೂ ಏನೇ ಆದರೂ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ-2015ರ ದರ ನಿಗದಿಯ ನಿಯಮಗಳಂತೆ ನಿಗದಿಸುವ ಬೆಲೆಗೆ ಸರಿದೂಗದಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಕನಿಷ್ಟ ಮಾರ್ಗ ಸೂಚಿ ಬೆಲೆಯ ನಾಲ್ಕರಷ್ಟು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಜಮೀನುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ನಗರಗಳ ಜಮೀನುಗಳಿಗೆ ಮೂರರಷ್ಟು ಗರಿಷ್ಠ ಬೆಲೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಬೆಲೆಯೂ ಕೂಡಾ ಈ ಹೊಸ ಆದೇಶದಲ್ಲಿ ಭೂ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಸಿಗದಾಗಿದೆ.

ಪುನರ್ವಸತಿ ಮತ್ತು ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ಇದರಲ್ಲಿಲ್ಲ

ಅದೇ ರೀತಿ, ಸರಕಾರ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ-2013 ರ ಕಲಂ 46ನ್ನು ಬಳಸಿ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದ ಔಚಿತ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸುದಾದರೆ, ಈ ಕಾಯ್ದೆಯ ಕಲಂ 46 ಸದರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ, ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಕಳ್ಳಗಿಂಡಿಯಾಗಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಈ ಕಾಯ್ದೆಯ ಜಾರಿಗೆ ರೂಪಿಸಲಾದ  “ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರದ ಹಕ್ಕು, ಪುನರ್ವಸತಿ ಮತ್ತು ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣದ (ಕರ್ನಾಟಕ) ನಿಯಮಗಳು- 2015ರ ನಿಯಮ 31 ಕೂಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಕಳ್ಳಗಿಂಡಿಯ ಪಾರು ರಾಜಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಇದು ಅದಾಗಲೇ ಮೇಲೆ ವಿಮರ್ಶಿಸಲಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ಸರಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ, ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ ವಿಧಿಸುವ ಭೂ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಪುನರ್ವಸತಿ ಮತ್ತು ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದ ರಿಯಾಯಿತಿ ಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತೊಂದು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವು ನೀಡಲಿದೆ.

ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ-2013ರ ಅಧ್ಯಾಯ-05 ಪುನಶ್ಚೇತನ ಮತ್ತು ಪುನರವಸತಿಯು, ಯೋಜನೆಯಿಂದ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಿಗೆ  ನೆರವಾಗಿದೆ. ಸಂತ್ರಸ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ 12 ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಮಾಸಿಕ 3000 ರೂಗಳಂತೆ ಜೀವನ ನಿರ್ವಣೆಯ ಪರಿಹಾರ ನೀಡಬೇಕೆನ್ನುತ್ತದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸಂತ್ರಸ್ತ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಶಾಸನಬದ್ದಗೊಳಿಸಿದೆ ಅಥವಾ 05 ಲಕ್ಷ ರೂಗಳ ಪರಿಹಾರ ಅಥವಾ ಸಂತ್ರಸ್ತ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳ 2000 ರೂಗಳಂತೆ 20 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವೇತನದಂತೆ ಪಡೆಯಲು ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸಿದೆ.

ಅದೇ ರೀತಿ, ಮನೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಿರ್ವಸಿತರಾದ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಇಂದಿರಾ ಆವಾಸ್ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಡಲು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಜಮೀನು ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಯೋಜನೆಯ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಕರೆ ನೀರಾವರಿ ಜಮೀನು ನೀಡಲು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗೇ ನಿರ್ವಸಿತ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಹೊರ ನಡೆಯಲು ಅಥವ ಪುನರ್ ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸಾಗಲು 50 ಸಾವಿರ ರೂಗಳ ಸಾಗಾಣೆ ವೆಚ್ಚ ನೀಡಲು ಹೇಳಿದೆ. ಒಂದು ಬಾರಿಯ ಪುನರ್ ವಸತಿಯ ವೇತನವಾಗಿ 50 ಸಾವಿರ ನೀಡಲು ಹೇಳಿದೆ.

ಹಾಗೇನೇ, ಪರಿಶಿಷ್ಠ ಜಾತಿ ಹಾಗೂ ಪಂಗಡದವರಿಗೆ ಪುನಶ್ಚೇತನ ಮತ್ತು ಪುನರ್ವಸತಿ ಅನುಕೂಲಗಳ ಜೊತೆ ಇತರೇ ಅನುಕೂಲಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಭೂಸ್ವಾಧೀನದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಕಳೆದು ಕೊಂಡ ಈ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಒಂದು ಬಾರಿಯ ಪರಿಹಾರವಾಗಿ 50,000ರೂಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಲ್ಲಿ ಪುನಶ್ಛೇತನ ಮತ್ತು ಪುನರ್ ವಸತಿಯ ಅನೂಕೂಲಗಳನ್ನು ಶೇ 25ರಷ್ಠು ಹೆಚ್ಚುವರಿಯಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು ಮುಂತಾದ ಅಂಶಗಳು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ. ಇಂತಹ ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರ ನೀಡುವುದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸರಕಾರ ಮತ್ತು ಇಲಾಖೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಈ ಹೊಸ ಆದೇಶ ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬೆತ್ತಲಾದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್:

ಒಟ್ಟಾರೆ, ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರದ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯದಂತಹ  ಸೂಚಿತ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಜಮೀನು ಒದಗಿಸುವ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯ ಬಲಪಡಿಸಲು ತುಡಿತ ತೋರಿಸುವಾಗಲೇ, ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಬಾಧಿತರಾಗುವ  ರೈತರು ಅಥವಾ ಭೂ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಅಗತ್ಯವಾದ ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಮತ್ತು ನೆರವಾಗುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರದಿರುವುದು ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದರಿಂದ ಬಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದೊಂದು ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದುದೇನಾಗಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅದರ ದುಡಿಯುವ ಜನಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಹಾಗೂ ಬಹುರಾಷ್ಠ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪರವಾದ ನೀತಿಯ ಭಾಗವೇ ಆಗಿದೆ. ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಜಾರಿಗೆ ತರುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊಸ ಆದೇಶವು, ಬಹುತೇಕ 1894 ರ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕರಾಳ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪಡಿಯಚ್ಚೇ ಆಗಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಈ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ. ನರೇಂದ್ರಮೋದಿ ನೇತೃತ್ವದ ಎನ್ಡಿಏ ಸರಕಾರ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ- 2013ನ್ನು ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿ, ಮೂರು ಬಾರಿ ಸುಗ್ರೀವಾಜ್ಞೆ ಹೊರಡಿಸಿ  ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ಕರಾಳ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನಾಗಿಸಲು ಶತಾಯ ಗತಾಯ ವಿಫಲ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ ಕ್ರಮಗಳ ಮುಂದುವರೆದ ಭಾಗವಾಗಿಯೇ ಇದು ಬಂದಿದೆ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಸುಗ್ರೀವಾಜ್ಞೆಯ ಮೂಲಕ ಮಾಡಲಾದ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳಿಗೆ ಆಗ ಈ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ಬೆಂಬಲಿಸಿದುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಕಾರಣವಾಗಿಯೇ ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದೆ. ದೇಶದ ಜನತೆಯ ಒತ್ತಾಯದ ಮೇರೆಗೆ, ತನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಜನತೆಗೆ ನೆರವಾಗಬಲ್ಲ ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ಇದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಯುಪಿಎ ಸರಕಾರದ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಅದೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿದೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಭೂಸಂತ್ರಸ್ತರ ಕುರಿತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಹುಸಿ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ಇದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಯಲುಗೊಳಿಸಿದೆ.

ರೈತರು, ಪ್ರಗತಿಪರರು, ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಾಗರೀಕರು ಮತ್ತು ಭೂಸಂತ್ರಸ್ತರ ವಿರೋಧಿಯಾದ ಈ ಆದೇಶವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ವಾಪಾಸು ಪಡೆಯುವಂತೆ ಮತ್ತು  ಸರಕಾರ ತನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ, ಬಲವಾದ ಐಕ್ಯ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದೊಂದೆ ಇದರ ಅಪಾಯದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿರುವ ಏಕೈಕ ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಅದಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕುಟುಂಬಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನ ಈ ದಾಳಿಗೊಳಗಾಗ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಯು.ಬಸವರಾಜ
ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಕೆಪಿಆರ್ ಎಸ್

ಮೋದಿ ನೇತೃತ್ವದ ಸರಕಾರದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ಹೊಸ ‘ತ್ರಿಮೂರ್ತಿ’ಯ ಕೊಳಕು ಮುಖಗಳು

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 23 date: Sunday, May 29, 2016

ಈ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ದೇಶದ ಬಹುಪಾಲು ಜನರ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆಗಳು ಹೇರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಮೂರು ಪ್ರಧಾನ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊಸ ‘ತ್ರಿಮೂರ್ತಿ’ ಎಂದರೆ, ಒಂದು ಜಾತ್ಯತೀತ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಗಣರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನಡೆ ಹಾಗೂ ದೇಶದ ಬಹುತೇಕ ಜನಗಳ ಜೀವನೋಪಾಯದ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಆಕ್ರಮಣ ಎಂಬುದು ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಸರಕಾರ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್‍ನ ಛೀಮಾರಿಯ ಪರಿವೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಆನಂದದಿಂದ ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಗೆ, ಜಾಹಿರಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್‍ಗೆ 1200 ಕೋಟಿ ರೂ. ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ.

ಬಿಜೆಪಿ ನೇತೃತ್ವದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಈ ಮೇ 26ರಂದು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದೆ. ಈ ಸರಕಾರ ಒಂದು ಹೊಸ ‘ತ್ರಿಮೂರ್ತಿ’ಯನ್ನು ಕೆತ್ತುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಸಿಪಿಐ (ಎಂ)ನ 21ನೇ ಮಹಾಧಿವೇಶನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಮೂರು ಮುಖಗಳು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿರುವುದು:

ಮೊದಲನೆಯದು, ಭಾರತೀಯ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಜಾತ್ಯತೀತ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಗುಣವನ್ನು ಆರ್‍ಎಸ್‍ಎಸ್ ಪ್ರಣೀತ ಉನ್ಮತ್ತ ಅಸಹಿಷ್ಣು ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ಮಾದರಿಯ ‘ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ’ವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಕೋಮುವಾದಿ ಧ್ರುವೀಕರಣವನ್ನು ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸುವುದು;

ಎರಡನೆಯದು, ಆರ್ಥಿಕ ಸುಧಾರಣೆಗಳ ನವ-ಉದಾರವಾದಿ ಪಥವನ್ನು ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಯುಪಿಎ ಸರಕಾರ ಅನುಸರಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ವೇಗವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ವಿಶಾಲ ಜನವಿಭಾಗಗಳ ಮೇಲೆ ಅಭೂತಪೂರ್ವವಾದ ಹೊರೆಗಳನ್ನು ಹೇರುವುದು.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಸಂಸದೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚಾಗಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವುದು.

ಈ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಆಡಳಿತದ ಅನುಭವ ಈ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂರೂ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಈಗ ತೀರಾ ಹದಗೆಟ್ಟಿದೆ.

ಕೋಮುವಾದಿ ಧ್ರುವೀಕರಣದ ಆಕ್ರಮಣ

ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಕೇಂದ್ರ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದ ಸದಸ್ಯರು ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕರು ದ್ವೇಷಪೂರ್ಣ ಭಾಷಣಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯನ್ನೇ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ದ್ವೇಷದ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಅಪರಾಧ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಭಾರತದ ಈಗಿನ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಇಂಡಿಯನ್ ಪೀನಲ್ ಕೋಡ್‍ಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಆ ರೀತಿಯ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವವರ ವಿರುದ್ಧ ನಿಮ್ಮ ಸರಕಾರ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದೇ ಎಂದು ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಬಂದ ನಂತರದ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಸಂಸತ್ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರಮಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ, ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಸತ್ತಿಗೆ, ತನ್ಮೂಲಕ ದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಲೂ ಮೋದಿ ಇದುವರೆಗೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಕೋಮು ವಿಷವನ್ನು ಹರಡಲು ಸರಕಾರಿ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ಆರ್‍ಎಸ್‍ಎಸ್‍ನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಘಟನೆಗಳು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ನರೇಂದ್ರ ಧಾಬೋಲ್ಕರ್, ಗೋವಿಂದ ಪನ್ಸಾರೆ ಮತ್ತು ಎಂ.ಎಂ. ಕಲಬುರ್ಗಿ ಅವರನ್ನು ಹಾಡುಹಗಲೇ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಲಾಗಿದ್ದು ಅವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಮತ್ತಿತರರು ಅಭೂತಪೂರ್ವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಕೆಲವರಂತೂ ಈ ಹತ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನೇ ವಾಪಸ್ ಮಾಡಿದರು. ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಈ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನು ಭಂಡತನದಿಂದ ಕಡೆಗಣಿಸಿತು.

ಲವ್ ಜಿಹಾದ್, ಘರ್ ವಾಪಸಿ, ಗೋಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆ ವಿರುದ್ಧ, ವಸ್ತ್ರಸಂಹಿತೆ ಹೇರಿಕೆ ಮತ್ತು (ಅ)ನೈತಿಕ ಪೊಲೀಸ್‍ಗಾರಿಕೆ- ಇವೇ ಮೊದಲಾದ ವಿವಿಧ ಕೋಮುವಾದಿ ಪ್ರಚಾರಗಳು ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಿರುದ್ಧ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಲು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನೀಡಿದವು. ದನದ ಮಾಂಸ ತಿಂದರೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅತ್‍ಲಾಖ್‍ರನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಥವಾ ಗೋಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ತಲೆಬುಡವಿಲ್ಲದ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ಜಾರ್ಖಂಡ್‍ನ ಲಾತೆಹರ್‍ನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ನೇಣು ಹಾಕಿದ್ದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಷಮಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದವು.

ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಇಡೀ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಕೋಮುವಾದೀಕರಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಆರ್‍ಎಸ್‍ಎಸ್ ಪ್ರಚಾರಕರನ್ನು ನೇಮಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ. ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಮರು-ಬರೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಮುಂದುವರಿದಿವೆ. ಜೆಎನ್‍ಯು, ಪುಣೆ ಫಿಲ್ಮ್ ಇನ್ಸ್‍ಟಿಟ್ಯೂಟ್, ಐಐಟಿಗಳು ಮುಂತಾದ ಪ್ರಮುಖ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು  ಹಾಗೂ ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಮೇಲಿನ ನಗ್ನ ದಾಳಿಗಳು ಜಾತ್ಯತೀತ ಪ್ರಗತಿಪರ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿ ಹಾಗೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಕಿರುಕುಳ ಕೊಟ್ಟು  ಅವರೆಲ್ಲ ವಿಷಮಯ ಹಿಂದುತ್ವ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಗುಲಾಮರಂತೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಮಾಡುವ ಯತ್ನದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಆಧಾರರಹಿತ ಹಾಗೂ ಕೃತಕವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜೆಎನ್‍ಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ದೇಶದ್ರೋಹದ ಆಪಾದನೆಗಳನ್ನು ಹೊರಿಸುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೂ ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಹೋಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಉದಯೋನ್ಮುಖ ದಲಿತ ಸಂಶೋಧನಾ ವಿದ್ವಾಂಸ ರೋಹಿತ್ ವೇಮುಲ ಅವರ ದುರಂತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಕೇಂದ್ರೀಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯು, ಹಿಂದುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಪಕ್ಷಪಾತಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.

ಭಾರತೀಯ ಗಣರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆರ್‍ಎಸ್‍ಎಸ್ ಪ್ರಣೀತ ‘ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರ’ವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದ ಭಾಗವಾಗಿ ಹಿಂದೂ ಪುರಾಣಗಳಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸದ ಹಾಗೂ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ತೊಡಿಸಲು ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿನದ್ದು ಎಂದರೆ ಹಿಂದುತ್ವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಮುಂಚೂಣಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ದೋಷಮುಕ್ತರಾಗಿ ಮಾಡಲು ಎನ್‍ಐಎ (ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆ)ಯನ್ನು ದುರುಪಯೊಗಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾಲೆಗಾಂವ್ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ದಾಳಿಗಳ ಸಂಬಂಧ ಕಲೆಹಾಕಲಾದ ಯಾವ ದೋಷಗಳೂ ಕಾಣದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಭಡಮತನದಿಂದ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿರುವುದು. ಈ ಪ್ರಕರಣವು ಹಿಂದುತ್ವ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸರಕಾರದಿಂದಲೇ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.

ಮಾಲೆಗಾಂವ್ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯು ತನಿಖೆಯ ಜಾಡು ಹೈದರಾಬಾದ್ ಮೆಕ್ಕಾ ಮಸೀದಿ, ಅಜಮೇರ್ ದರ್ಗಾ ಷರೀಫ್ ಮತ್ತು ಸಮ್‍ಝೋತಾ ಎಕ್ಸ್‍ಪ್ರೆಸ್ ಸ್ಫೋಟಗಳ ಕೊಂಡಿಗಳತ್ತ ಒಯ್ದಿತ್ತು. ಈಗ ಇವೆಲ್ಲದರ ತನಿಖೆಯ ಜಾಡನ್ನು  ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿದಂತಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಿಂದ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಯನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಭಾರತದ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಮೇರೆಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ  ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ದಾಳಿಗಳು ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸಹನೀಯವಲ್ಲ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಬದಲು, ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಹಿಂದುತ್ವ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಇದೇ ರೀತಿಯ ಕೋಮು ದ್ವೇಷದ ಬಹಳಷ್ಟು ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿವೆ. ಎಲ್ಲೋ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾಖಲುಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಆಶಿಸೋಣ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಬುನಾದಿ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚುವ ಜಾತ್ಯತೀತ ಮನೋಧರ್ಮದ ಜನರು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ದನಿ ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ತುಂಬಾ ಮಹತ್ವದ್ದು.

ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಶಾಹಿ

ಈ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ತನ್ನ ಸಂಕುಚಿತ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಈಡೇರಿಕೆಗಾಗಿ ಸಂಸದೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕುಂದಿಸುವ ದಿಸೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇರಿಸಿದೆ. ಬಿಜೆಪಿ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಸಂಸತ್ತು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಕಾನೂನು-2013 ಅನ್ನು ಸರಣಿ ಸುಗ್ರೀವಾಜ್ಞೆಗಳ ಮೂಲಕ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಲು ಸರಕಾರ ಮುಂದಾಯಿತು. ಕೃಷಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ಹೈರಾಣ ಆಗಿರುವ ರೈತರ ಹಿತವನ್ನು ಬಲಿಗೊಟ್ಟು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗೆ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸುವುದು ಇದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಮೂರು ಬಾರಿ ಸುಗ್ರೀವಾಜ್ಞೆ ಹೊರಡಿಸಿದರೂ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯ ಅನುಮೋದನೆ ಸಿಗದಿದ್ದುದರಿಂದ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಈ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕೈಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು.

ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಬಹುಮತ ವಿರುವುದರಿಂದ ಬಹುಮತದ ಅಹಮಿಕೆಯಿಂದ ಸಾಗುವಂತೆ ಬಹುಮತವಿಲ್ಲದ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯನ್ನು ಮೀರಿಹೋಗುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಶಾಸಕಾಂಗ ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ‘ಹಣಕಾಸು ಮಸೂದೆ’ಗಳು ಎಂದು ಮಂಡಿಸುವ ಕಪಟೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ. ‘ಹಣಕಾಸು ಮಸೂದೆ’ಗಳಿಗೆ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯ ಅಂಗೀಕಾರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಈ ಹಾದಿಯನ್ನು ಬಳಸಿತು. ಅದು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ರಾಜ್ಯಸಭೆಯನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸುತ್ತಿದೆ.

ಆಧಾರ್ ಮಸೂದೆ ಅಂಥ ಮಸೂದೆ ಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿದೆ. ನಿದಕ್ಕೆ ಕಾನೂನು ರೂಪ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು  ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ಒಂದು ‘ಹಣಕಾಸು ಮಸೂದೆ’ ಎಂದು ಕರೆದಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಾಗಿರುವ ರಿಟ್ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದೆ. ಅದೀಗ ಮೂವರು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಪೀಠದ ಮುಂದಿದೆ.

ಮೋದಿ ಸರಕಾರದ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಮುಖವನ್ನು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳ ಸರಕಾರಗಳನ್ನು ವಜಾ ಮಾಡಲು ಸಂವಿಧಾನದ 356ನೇ ವಿಧಿಯನ್ನು, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿ  ಬಯಲಿಗೆಳೆದಿದೆ. ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಉತ್ತರಾಖಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಅದರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಹಿನ್ನಡೆಯಾಗಿದೆ.  356ನೇ ವಿಧಿಯ ದುರುಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಯತ್ನಿಸಿದ ಕೇಂದ್ರದ ನಗ್ನ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಸರ್ವೋನ್ನತ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಕಟುವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿದೆ. ಜನರ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಹಕ್ಕುಗಳು, ಜೀವಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಕ್ಕುಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಕ್ರಮಣಗಳು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ.

ಭ್ರಾಮಕ ಘೋಷಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಯ ಟೊಳ್ಳು ಮಾತುಗಳು

ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ  ಅಬ್ಬರದ ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಹುರುಳಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸಾಬೀತಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ-ಮುಕ್ತ ಸರಕಾರ ನೀಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಅದು ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿತ್ತು.

  • ಬಿಜೆಪಿ ಆಡಳಿತದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿನ ವ್ಯಾಪಮ್ (ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ)  ಮುಂತಾದ ಹಗರಣಗಳು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಕುರಿತ ಬಿಜೆಪಿ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಠುಸ್‍ಗೊಳಿಸಿವೆ.
  • ಐಪಿಎಲ್‍ನ ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಲಲಿತ್ ಮೋದಿಗೆ (ಭಾರತೀಯ ಕಾನೂನಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಆರೋಪಿ) ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವೆ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಬಿಜೆಪಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ರಕ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ್ದ ವಿಚಾರ ಬಹಿರಂಗಗೊಂಡ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಸತ್ತಿನ ಒಂದು ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲ ಉಂಟಾಯಿತು.

ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ‘ಚಮಚಾ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ’ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಲಿದೆ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಗರಣಗಳು ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆಯಾದರೂ ಹೊರಬೀಳಲಿವೆ. ಯುಪಿಎ ಸರಕಾರದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಹಗರಣಗಳು ಹೊರಬೀಳಲು ಆರಂಭವಾಗಲು ಆರು ವರ್ಷ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.  ಮುಂದಿನ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಇಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪರೀಕ್ಷಣೆಗೆ  ಹೊರಬರಲಿವೆ.

‘ಕನಿಷ್ಟ ಸರಕಾರ, ಗರಿಷ್ಟ ಆಡಳಿತ’ ಎಂದು ಸರಕಾರ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಗುಜರಾತ್‍ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪತಿದಾರ್ (ಪಟೇಲ್) ಮತ್ತು ಹರ್ಯಾಣದಲ್ಲಿ ಜಾಟ್ ಚಳವಳಿ ವೇಳೆ ಹರಿಯಬಿಟ್ಟ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಬಿಜೆಪಿಯ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಆಡಳಿತ ಕುರಿತ ದಾವೆಗಳ ನಿಜವಾದ ಸತ್ವ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿವೆ.

ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ

ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಯದ ಒರೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿರುವ ಭಾರತದ ಸ್ವತಂತ್ರ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಏಟು ಬಿದ್ದಿದೆ.

ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಸರಕಾರವು ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯನ್ನು ಅಮೆರಿಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿಯ  ಜಾಗತಿಕ ತಂತ್ರಗಳ ಆದ್ಯತೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿತು. ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಮರ ಸಾಗಾಣಿಕೆ ಬೆಂಬಲದ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಅಮೆರಿಕದ ಜೊತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾದ ಸರಣಿ ಒಡಂಬಡಿಕೆಗಳು ನಮ್ಮ ಆಂತರಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನುಸುಳಲು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಡುವಂತಿವೆ. ರಕ್ಷಣಾ ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಶಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಲಾಭವನ್ನು ಗರಿಷ್ಟಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಷ್ಟೇ ಅವು ಸಹಾಯಕವಾಗಿವೆ.

ದ್ವೇಷದ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಅಪರಾಧ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಭಾರತದ ಈಗಿನ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಇಂಡಿಯನ್ ಪೀನಲ್ ಕೋಡ್‍ಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಆ ರೀತಿಯ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವವರ ವಿರುದ್ಧ ನಿಮ್ಮ ಸರಕಾರ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದೇ ಎಂದು ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಬಂದ ನಂತರದ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಸಂಸತ್ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರಮಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ, ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಸತ್ತಿಗೆ, ತನ್ಮೂಲಕ ದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಲೂ ಮೋದಿ ಇದುವರೆಗೂ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಜಾಗತಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳವುದಾದಲ್ಲಿ, ಮೋದಿ ಸರಕಾರವು ವಿದೇಶಾಂಗ ಧೋರಣೆಯ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ asftitfvvnfnu ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮುಂದಿನ ಕೂಡುಗೆರೆಯ ಸಮೀಕರಣಕ್ಕೆ, ಅಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಳಸುವ ‘ಭಾರತ-ಪಾಕ್’ (ಇಂಡೋ-ಪಾಕ್) ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿದೆ.

ಅಮೆರಿಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಸಹವರ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೆ ಅಂತಾರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿರೋದಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಮಣಿದಿದೆ. ಅಂಥ ಪ್ರತಿರೋಧಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ದೇಶಗಳ ನಾಯಕ ಎಂಬ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಭಾರತ ಗಳಿಸಿತ್ತು.

ಅಂತಾರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆ ಬದಲಾವಣೆ ಕುರಿತ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಸಂಭವಿಸಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪ್ಯಾರಿಸ್‍ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಹವಾಮಾನ ಕರಿತ 21ನೇ ಸಮ್ಮೇಳನ(ಸಿಒಪಿ 21)ದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸತ್ತು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ‘ಕೆಂಪು ಗೆರೆ’ಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿ ಬೇರೆಯವರು ಹೇಳಿದ ಕಡೆ ಭಾರತ ಸಹಿ ಮಾಡಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ತಾಜಾ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.

‘ಕನಿಷ್ಟ ಸರಕಾರ, ಗರಿಷ್ಟ ಆಡಳಿತ’ ಎಂದು ಸರಕಾರ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ದಾವೆಗಳ ನಿಜವಾದ ಸತ್ವ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಗುಜರಾತ್‍ನ ಪತೀದಾರ್, ಹರಿಯಾಣದ ಜಾಟ್ ಚಳುವಳಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ರೀತಿಯೇ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿವೆ.

ಅದೇ ರೀತಿ, ನೈರೋಬಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಡಬ್ಲ್ಯುಟಿಓ ದೋಹಾ ಸುತ್ತಿನ ಶೃಂಗ ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಣದು ಭಾರತದ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿತು ಹಾಗೂ ಭಾರತದ ಜನತೆಯ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆಯೊಂದಿಗೆ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು.

‘ಬರಾಕ್,ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ’ ಎಂದು ಮೋದಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಸಾಮಾಜಿಜ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಕಮೆಂಟ್‍ಗಳಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ಒಬಾಮಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದೊಂದಿಗೆ ತೀರಾ ಆಳವಾದ ಅಡಿಯಾಳು ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ  ಭಾರತವನ್ನು ಇಳಿಸಿದ್ದರ ಪ್ರಸಕ್ತ ವಾಸ್ತವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

ಜನತೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಿರತ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊಡೆತ

ಭಾರತದ ಆಂತರಿಕ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಬಲಿಗೊಟ್ಟು ವಿದೇಶಿ ಬಂಡವಾಳಕ್ಕೆ ಗರಿಷ್ಟ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದು ನವ-ಉದಾರವಾದಿ ಆರ್ಥಿಕ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ತೀವ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸಲು ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಮುಂದಿಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಕುರುಹಾಗಿದೆ.

ಆರ್ಥಿಕ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ ಎಂಬುದು ಬಿಜೆಪಿಯ ಚುನಾವಣೆ ಪ್ರಚಾರದ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ  ಆಶ್ವಾಸನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪಕ್ಷದ ಪ್ರತಿಗಾಮಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಅಜೆಂಡಾವನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿಯೇನೂ ಒಪ್ಪದ ಅನೇಕರು ಕೂಡ ಈ ಭರವಸೆಗೆ ಮಾರುಹೋದರು. ಆದರೆ, ಅದಾದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನಷ್ಟೆ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು.

ಭಾರತದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ದರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ವೇಗವಾದದ್ದು ಎಂಬ ಕಪಟ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಅಪನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಕಂಡಿದ್ದರು. ಸ್ವತಃ ರಿಝರ್ವ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗವರ್ನರ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯವರ ಆರ್ಥಿಕ ಸಲಹೆಗಾರ ಜಿಡಿಪಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ದರದ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳಿಗೂ ವಾಸ್ತವತೆಗೂ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಧಿüಕೃತ ವಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಹತಾಶೆಯ ಜಾಗತಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆ ದರವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ‘ಕುರುಡರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕಣ್ಣನೇ ರಾಜ’ ಎನ್ನುವಂತೆ ಎಂದು ಆರ್‍ಬಿಐ ಗವರ್ನರ್ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದರು. ಇವೆಲ್ಲದರ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಮೋದಿ 2014ರ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಗಳ ವೇಳೆ ಜನರಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಪ್ರಮುಖ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳತ್ತ ಹೊರಳಿ ನೋಡೋಣ.

  • ರಫ್ತು ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 2013-14ರಲ್ಲಿದ್ದ 465.9 ಬಿಲಿಯನ್ ಅಮೆರಿಕನ್ ಡಾಲರ್‍ನಿಂದ 2019-20ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಸುಮಾರು ದುಪ್ಪಟ್ಟು, ಅಂದರೆ 900 ಬಿಲಿಯ ಡಾಲರ್‍ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಾಗಿ ಸರಕಾರ ಭರವಸೆ ನೀಡಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, 17 ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ರಫ್ತು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಇಳಿದಿದೆ, ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂದರೆ 261.13 ಅಮೆರಿಕ ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ರಫ್ತು ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ 63 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ರಫ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಕುಸಿತ ಇದಾಗಿದೆ. ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವ ಬಂಡವಾಶಾಹಿಯ ಜಾಗತಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಇದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾರಣವಾದರೂ ಅದು ಈ ಪರಿಯ ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನೆ ಆಗಲಾರದು. ಭಾರತದ ರಫ್ತನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಸರಕಾರದ ನೀತಿಗಳು ಈ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಗಿವೆ.
  • ರಫ್ತು-ಆಧಾರಿತ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರಗಳು ಇಂದು ಕುಸಿದಿರುವುದರಿಂದ,   ಭಾರತೀಯರ ಖರೀದಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಭಾರತ ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ತನ್ಮೂಲಕ ದೇಶದೊಳಗಿನ ಒಟ್ಟು ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದುದು ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಉತ್ಪಾದನೆ ಸೂಚ್ಯಂಕ (ಇಂಡೆಕ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಯಲ್ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್- ಐಐಪಿ) ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ವರ್ಷ ಮಾರ್ಚ್‍ನಲ್ಲಿ ಐಐಪಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ 0.1 ಶೇಕಡಾ ಆಗಿತ್ತು. ಇಡೀ 2015-16ರಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ  2.4 ಶೇಕಡಾ ಆಗಿತ್ತು. 2013-14ರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಐಐಪಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ 4.8 ಶೇಕಡಾ ಆಗಿತ್ತು. ಐಐಪಿಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಬರಿ ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ.  2015-16ನೇ ಆರ್ಥಿಕ ವರ್ಷದ ಮಾರ್ಚ್‍ನಲ್ಲಿ ಸರಕು ತಯಾರಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ಸಂಕುಚಿತಗೊಂಡಿದ್ದು ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆಗಿದ್ದು ಕೇವಲ ಎರಡು ಶೇಕಡಾ ಬೆಳವಣಿಗೆ ದಾಖಲಿಸಿದೆ.  ಇಡೀ ವರ್ಷ ಬಂಡವಾಳ ಸರಕು(ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಗೂಡ್ಸ್) ಕ್ಷೇತ್ರ ಕೂಡ ಕೇವಲ 2.9 ಶೇಕಡಾ ಬೆಳವಣಿಗೆ ದರವನ್ನು ತೋರಿಸಿತ್ತು, ಇದು ಖಾಸಗಿ ಹೂಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಂದಗತಿಯಿರುವುದರ ಸೂಚನೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಮುಖ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿನ ವಾರ್ಷಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲೇ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ದಾಖಲಾಗಿದ, ಅಂದರೆ ಕೇವಲ 2.7 ಶೇಕಡಾ ಆಗಿರುವುದು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಂಕು ಕವಿದಿರುವುದರ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

‘ಬರಾಕ್,ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ’ ಎಂದು ಮೋದಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಸಾಮಾಜಿಜ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಕಮೆಂಟ್‍ಗಳಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ಒಬಾಮಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದೊಂದಿಗೆ ತೀರಾ ಆಳವಾದ ಅಡಿಯಾಳು ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ  ಭಾರತವನ್ನು ಇಳಿಸಿದ್ದರ ಪ್ರಸಕ್ತ ವಾಸ್ತವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

  • 2014 ಮತ್ತು 2015ರ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ದುರಂತಮಯವಾದುದಾಗಿದೆ. 2014ರಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳು ಶೇಕಡಾ 23ರಷ್ಟು ಕುಸಿಯಿತು. 2013ರಲ್ಲಿ 5.3 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಹೂಡಿಕೆ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದು 2014ರಲ್ಲಿ ಅದು 4 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗೆ ಇಳಿಯಿತು. 2015ರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅದು ಶೇಕಡಾ 23ರಷ್ಟು ಕುಸಿತ ಕಂಡು ಹೂಡಿಕೆ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ 3.11 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗೆ ನಿಂತಿತ್ತು. 2016ರ ಮೊದಲ ಮೂರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ 60,130 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಹೂಡಿಕೆ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದು, ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಈ ವರ್ಷ ಹೂಡಿಕೆ ಪ್ರಮಾಣ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕುಸಿಯಲಿದೆ.
  • ಕೈಗಾರಿಕೆ ಇಳಿಮುಖವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ 1.4ಕೋಟಿ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗವಿಲ್ಲ. ಶ್ರಮ-ಪ್ರಧಾನವಾದ (ಲೇಬರ್ ಇಂಟೆನ್ಸ್) ಎಂಟು ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ 2015ರಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಆರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಅತಿಕಡಿಮೆ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸರಕಾರದ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳೇ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. 2015ರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 1.35 ಲಕ್ಷ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಎಪ್ರಿಲ್‍ನಿಂದ ಜೂನ್ ನಡುವೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ 43,000ದಷ್ಟು ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಕುಸಿದಿವೆ. ಅದೇ ವರ್ಷ ಅಕ್ಟೋಬರ್-ಡಿಸೆಂಬರ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ  ಉದ್ಯೋಗಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿಹೆಚ್ಚಿನ ಕುಸಿತ ದಾಖಲಾಗಿದೆ: ಐಟಿ-ಬಿಪಿಓ ವಲಯದಲ್ಲಿ 14,000, ಆಟೋಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ 13,000, ಲೋಹಗಳಲ್ಲಿ 12,000 ಮತ್ತು ರತ್ನ ಮತ್ತು ಆಭರಣ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ 8,000 ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಇಳಿಕೆಯಾಗಿವೆ.                                       ಪ್ರತಿವರ್ಷ 2 ಕೋಟಿ  ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಆಶ್ವಾಸನೆ ಕೊಟ್ಟು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರ, ಭಾರತದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಅನುಕೂಲವನ್ನು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ದುರಂತವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಟೊಂಕ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
  • ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ರಫ್ತು, ಉತ್ಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಕೆ ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆ ಬೇಡಿಕೆ- ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ವಲಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚಿಂತೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಿವೆ. ವಿವಿಧ ಸರಕಾರಗಳು ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಚಮಚಾ ಬಂಡವಾಳಗಾರರನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಭಾರತದ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಕ್ಷೇತ್ರ ಈಗಾಗಲೇ ತೀವ್ರ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದೆ. ಬ್ಯಾಂಕ್‍ಗಳ ಸುಸ್ತಿ ಸಾಲಗಳು(ಎನ್‍ಪಿಎ-ವಸೂಲಿ ಮಾಡಲಾಗದ ಸಾಲಗಳು) ಅಂದಾಜು 13 ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಆಗಿದೆ. (195 ಬಿಲಿಯ ಅಮೆರಿಕನ್ ಡಾಲರ್). ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಂಕ್‍ಗಳಿಗೆ ಬರಬೇಕಾದ ಈ ರೀತಿಯ ಮೊತ್ತ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಲಿದ್ದು, ಇದು 112 ದೇಶಗಳ ಒಟ್ಟು ದೇಶೀಯ ಉತ್ಪನ್ನ (ಜಿಡಿಪಿ) ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದಾಗಿದೆ. ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಬ್ಯಾಡ್ ಲೋನ್ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವ ಈ ರೀತಿಯ ಮೊತ್ತ ಈಗ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಈ ಬ್ಯಾಂಕ್‍ಗಳ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮೌಲ್ಯವನ್ನೇ ಮೀರಿಸುತ್ತದೆ.

ಬ್ಯಾಂಕ್‍ಗಳಿಗೆ ಸಾಲ ವಾಪಸ್ ಮಾಡದವರು ಯಾರು? ಈ ರೀತಿಯ ವಂಚನೆ ಮಾಡಿ ಕೊಬ್ಬಿರುವವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸುವುದು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ, ಈ ಕುರಿತ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಲೇ ಸರಕಾರ ಸಿದ್ಧವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದೇ ಮಂದಿ 5000 ರೂಪಾಯಿ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸಲಾಗದ ಬಡ ರೈತನ ಪಾತ್ರೆ ಪಗಡೆಗಳನ್ನೂ ಹರಾಜು ಹಾಕಲು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಚಮಚಾ ಬಂಡವಾಳಗಾರರಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದ ಬ್ಯಾಂಕ್‍ಗಳು ನೀಡಿದ ಈ ಸಾಲ ಜನರ ತೆರಿಗೆಯಿಂದ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಬಂಡವಾಳ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನೆಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ದುಡಿಯುವ ಜನರು ಕೂಡ ಸರಕಾರದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ತೆರಿಗೆಗಳ ಹೊರೆಯಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಹೆಚ್ಚಳಗಳನ್ನು ಪರೋಕ್ಷ ತೆರಿಗೆಗಳಲ್ಲೇ, ಅಂದರೆ ತೆರಿಗೆಗಳು, ಸೆಸ್‍ಗಳು ಮತ್ತು ಲೆವಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.  ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಮೊತ್ತ 20,600 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ. ಇದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೊರೆ ಬೀಳುವುದು ಬಡಜನರ ಮೇಲೆಯೇ. ಅತ್ತ ನೇರ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಅವರಿಗೆ 1,600 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ನೇರ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ ನಿಗದಿತ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲಾಗಿಲ್ಲ. ಆರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟಿರುವ ತೆರಿಗೆ ಬಾಕಿಯನ್ನು ವಸೂಲಿ ಮಾಡಲು ಅಥವಾ ಬಜೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಿದ ಆರು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು ಇಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕ’ಗಳೆಂದು ನೀಡಿರುವ ತೆರಿಗೆ ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನು ತುಂಬಲು ಸರಕಾರ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿಲ್ಲ.

ಇದರ ಜತೆ ಜನರಿಗೆ ಹಣದುಬ್ಬರದ ಹೊರೆ ಬೇರೆ. ಗ್ರಾಹಕ ಬೆಲೆ ಸುಚ್ಯಂಕ ಎಪ್ರಿಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಶೇಕಡ 5.4ರಷ್ಟು ಏರಿತು ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಹಣದುಬ್ಬರ 6.1 ಶೇಕಡಾ ಆಗಿತ್ತು. ಎಪ್ರಿಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಆಹಾರಧಾನ್ಯಗಳ ಬೆಲೆ 6.2 ಶೇಕಡಾದಷ್ಟು ಮತ್ತು ಬೇಳೆಗಳ ಬೆಲೆ 34 ಶೇಕಡಾದಷ್ಟು  ಏರಿಕೆಯಾದವು. ಆಘಾತಕಾರಿ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಡೀಸೆಲ್ ಬೆಲೆಗಳು ಏರುತ್ತಿವೆ.  ಬಹಳಷ್ಟು ಏರಿಳಿಕೆ ಕಾಣುವ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಇಂಧನ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಮೂಲ ಹಣದುಬ್ಬರದ ಪ್ರಮಾಣ ಶೇಕಡಾ 6.8 ಆಗಿದೆ.

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಎಪ್ರಿಲ್‍ನಿಂದ ಜೂನ್ ನಡುವೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ 43,000ದಷ್ಟು ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಕುಸಿದಿವೆ. ಅದೇ ವರ್ಷ ಅಕ್ಟೋಬರ್-ಡಿಸೆಂಬರ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿಹೆಚ್ಚಿನ ಕುಸಿತ ದಾಖಲಾಗಿದೆ: ಪ್ರತಿವರ್ಷ 2 ಕೋಟಿ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಆಶ್ವಾಸನೆ ಕೊಟ್ಟು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರ, ಭಾರತದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಅನುಕೂಲವನ್ನು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ದುರಂತವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಟೊಂಕ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ನಿಜವಾದ ಅಂಕಿಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವ ಸರಕಾರದ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರವೂ  ಕಳೆದ ವರ್ಷ ದೇಶದಲ್ಲಿ 2,997 ರೈತರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ಮೂರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ 116 ರೈತರು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಪ್ರಧಾನಿಯವರು ವಿವಿಧ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಯಿ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸಹಾನೂಭೂತಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನೇನನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ.  ದುರಂತವೆಂದರೆ, ಕೃಷಿ ಸಚಿವಾಲಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳಿಸಲು ಬ್ರಾಂಡ್ ರಾಯಭಾರಿ ಬೇಕು ಎಂದು ಒಂದು ಟೆಂಡರ್ ಕರೆದಿದೆ!

ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಿಜ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕೂಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಸಿತ ಕಂಡಿರುವ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬಡವರಿಗೆ ಇದು ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಹೊಡೆತವೇ ಸರಿ. ರೈತರಿಗೆ ಉತ್ಪಾದನೆ ವೆಚ್ಚದ ಮೇಲೆ ಶೇಕಡಾ 50ರಷ್ಟು ಲಾಭ ಒದಗಿಸುವುದಾಗಿ ಚುನಾವಣೆ ಪ್ರಚಾರದ ವೇಳೆ ಮೋದಿ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಲಾಭ ಬರುವುದು ಬಿಡಿ, ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈ ಸರಕಾರದಡಿ ರೈತರು ಹೂಡಿದ ಬಂಡವಾಳವೇ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹತಾಶೆಯಿಂದ ರೈತರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಮಳೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಬರಗಾಲ ಯಾರ ಕೈನಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದು ಖಂಡಿತಾ ಸರಕಾರದ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾರತದ ಜನರು ನಲುಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್ ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡುವವರೆಗೂ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿ ಯೋಜನೆಯಡಿಯ ಬಾಕಿ ಹಣವನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. “ಪ್ರಭುತ್ವವು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ” ಎಂದು ತನ್ನ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್, “ಭಾರತ ಸರಕಾರ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಎಸೆದಿದೆ” ಎಂದೂ ಹೇಳಿದೆ.

ಆದರೆ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್‍ನ ಈ ಛೀಮಾರಿಯ ಪರಿವೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಿದೆ.  ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಗೆ, ಜಾಹಿರಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್‍ಗೆ ಅಪಾರ ಹಣ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತೀಯರು ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಹುಷಾರಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ಹೇಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಈ ಮಾತು ಅವರ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯ ವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಸರಕಾರ ಜಾಹಿರಾತು ಖರ್ಚನ್ನು ಶೇಕಡಾ 20ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದು ಆ ಮೊತ್ತ 1,200 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಆಗಿದೆ.

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಈ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ದೇಶದ ಬಹುಪಾಲು ಜನರ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆಗಳು ಹೇರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಮೂರು ಪ್ರಧಾನ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊಸ ‘ತ್ರಿಮೂರ್ತಿ’ ಎಂದರೆ, ಒಂದು ಜಾತ್ಯತೀತ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಗಣರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನಡೆ ಹಾಗೂ ದೇಶದ ಬಹುತೇಕ ಜನಗಳ ಜೀವನೋಪಾಯದ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಆಕ್ರಮಣ ಎಂಬುದು ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಪ್ರಬಲ ಜನತಾ ಹೋರಾಟಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರವೇ ಇಂಥ ಆಕ್ರಮಣಗಳನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಈ ಸರಕಾರ ಮೂರನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭಾರತೀಯ ಜನತೆಯ ಮುಂದಿರುವ ಕಾರ್ಯಭಾರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿವೆ- ಜನತೆಯ ಘನತೆಯ ಬಾಳ್ವೆಯ ಹಕ್ಕಿನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿತವಾಗಿರುವ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು. ಈ ಪ್ರತಿರೋಧ, ಮುಂದಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರದ ದುರಂತಮಯ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ವಾಪಸ್ ತಿರುಗಿಸುವ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಜಾತ್ಯತೀತ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ವಿಫಲಗೊಳಿಸುವ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕು

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಆರ್‍ಎಸ್‍ಎಸ್ / ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿಯವರ ‘ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆ’ ಒಂದು ಅವಾಸ್ತವಿಕ ಆಯಾಮವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

* ಸೀತಾರಾಮ್ ಯೆಚೂರಿ
* ಅನುವಾದ: ವಿಶ್ವ

ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಕಾಫಿ-ಟೀ ತರುವ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಯೂನಿಯನಿನ 60 ವರ್ಷಗಳ ರೋಚಕ ಇತಿಹಾಸ

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 23 Sunday, May 29, 2016

ಕಾಫಿಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಬಟ್ಟಲಿಗಿಳಿಸುವುದರ ಹಿಂದೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಶ್ರಮ ಅಡಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿ ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೊವಿನ್ಷ್ ಯಲ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ 2016ರ ಮೇ ತಿಂಗಳಿಗೆ 60 ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದೆ. 1956 ಮೇ 17 ರಂದು ನೋಂದಣಿಯಾದ ಈ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘವು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯದಾದ ಕೆಲವೇ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಕೂಡ ಒಂದು. ಈ ಯೂನಿಯನಿನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಂಟೇಶನ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಹೋರಾಟದ ರೋಚಕ ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ಝಲಕ್ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಇದೇ ಮೇ 30ರಂದು ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಘದ ವಜ್ರಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ವಿಶೇಷ ಸಮಾವೇಶ ನಡೆಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಬಹುತೇಕ ಜನರ ದಿನಚರಿ ಆರಂಭವಾಗುವುದೇ ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ಸೇವನೆಯಿಂದ. ಇನ್ನು ಈ ಕಾಫಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ ಎಂದರೆ ಮಾತುಗಳು ಕಾಫಿ ಅಥವಾ ಟೀ ಜೊತೆಗೆ ಆರಂಭವಾಗುವುದು. ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಗೂಡಂಗಡಿಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಐಶಾರಾಮಿ ಕಾಫಿಡೇ ಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಫಿ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು. ಇದು ದೇಶಗ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಳಗೂ ಬೆರೆತು ಹೋಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಬಟ್ಟಲಿಗಿಳಿಸುವುದರ ಹಿಂದೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಶ್ರಮ ಅಡಗಿದೆ.

ಕಾಫಿ ಒಂದು ತೋಟಗಾರಿಕಾ ಬೆಳೆ. ಇದನ್ನು ಬೆಳೆಯಲು ಮೆಲೆನಾಡಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಉತ್ತಮವಾದದ್ದು. ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗಳ ಡಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಫಿ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ (ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್) ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಬದುಕು-ಬವಣೆ ಹೇಳತೀರದು ಮತ್ತು ಅವರು ಈ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಬೆಳೆದು ನಮ್ಮ ಕೈಗಿಡುವವರೆಗಿನ ಅವರ ಶ್ರಮ ಅಗಾದವಾದದ್ದು. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಹಾಸನ, ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಮತ್ತು ಕೊಡಗು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಈ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿ ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೊವಿನ್ಷ್ ಯಲ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ 2016ರ ಮೇ ತಿಂಗಳಿಗೆ 60 ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದೆ. 1956 ಮೇ 17 ರಂದು ನೋಂದಣಿಯಾದ ಈ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘವು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯದಾದ ಕೆಲವೇ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

ಬ್ರಿಟೀಷರು ಮತ್ತು ನಂತರದ ಕಾಲಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ತೋಟಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲು ಮಾಲೀಕರು ಜನರನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗಳಿಂದ ಕರೆತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಉದಾ: ಕರ್ನಾಟಕದ ತೋಟ ಮಾಲೀಕರು ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡು, ಕೇರಳ ಮತ್ತು ಮಂಗಳೂರುಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ಥಳೀಯರನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ವಿಪರೀತ ಶೋಷಣೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಇದರ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಬೇರೆಡೆಗಳಿಂದ ಕರೆತಂದ ಜನಗಳನ್ನು ಜೀತದಾಳುಗಳಂತೆ ಯಾವುದೇ ಕೂಲಿ ನೀಡದೆ ಬದುಕಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಆಹಾರ ನೀಡುತ್ತಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಇವರು ಜಾಗೃತರಾಗಿ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಒಗ್ಗಟ್ಟನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಾಫಿ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ‘ಕಂಗಾಣಿ’ ಪದ್ದತಿ ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿದ್ದಿತು. ಬಹುತೇಕ ಪ್ಲಾಂಟರುಗಳು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ಕಂಗಾಣಿಗಳ ಅಂದರೆ ಮೇಸ್ರ್ತೀಗಳ ಅಥವಾ ದಳ್ಳಾಳಿಗಳ ಮೂಲಕ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಪದ್ದತಿಯಿಂದ ಪ್ಲಾಂಟರಿಗೂ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ತರುವ, ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸ ಕಂಗಾಣಿಯದು. ಈ ಪದ್ದತಿಗೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಬಹಳ ವಿರೋಧ ಬಂದಿತು. ಕಂಗಾಣಿ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು 1951ರಲಿ ಕೆಲವು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿತು. ಕಂಗಾಣಿ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಕೆಲಸ 1958ರ ವೇಳೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಪ್ಲಾಂಟರುಗಳು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪದ್ದತಿ ಬಂದಿತು.

ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತೋಟ ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಕೂಲಿ ಗಂಡಿಗೆ ದಿವಸಕ್ಕೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ, ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಒಂಬತ್ತಾಣೆ, ಸಣ್ಣವರಿಗೆ ಆರಾಣೆ. ಬೋನಸ್, ಗ್ರಾಚುಟಿ ಮೊದಲಾದ ಯಾವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ತೋಟ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನರಂಜನಾ ಸಾಧನಗಳು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು, ಚಲನಚಿತ್ರ ಮಂದಿರಗಳು, ಟೆಂಟ್ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವಾಗಿದ್ದವು, ಆಗ ಟ್ರಾನ್‍ಸಿಸ್ಟರ್ ರೇಡಿಯೋ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಓದು ಬರಹ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶಗಳು ತೋಟ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ, ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಅತಿಶಯವಾಗಲಾರದು. ತೋಟ ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ಜೀತದಾಳುಗಳಂತೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕಾರಣಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದೆ ಪ್ಲಾಂಟರುಗಳು, ರೈಟರುಗಳು ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಒದೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಕಂಬಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲವೇ ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿ ಬಾಸುಂಡೆ ಬರುವಂತೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಬಹುತೇಕ ದಲಿತ ಮತ್ತು ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದು ಈಗಲೂ ಅದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ.

ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ ಸ್ಥಾಪನೆ

ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಬಾವುಟದಡಿಯಲ್ಲಿ ತೋಟ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಘಟನೆ 1946ರ ವೇಳೆಗೆ ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿಯೂ 1956ರ ವೇಳಗೆ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಂಜ್ರಾಬಾದ್ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿರುವ (ಈಗಿನ ಸಕಲೇಶಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕು) ಕಾಡುಮನೆ ಟೀ ತೋಟ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್‍ಗಳ ಪೈಕಿ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ತೋಟ. ಆಗ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಡುಮನೆ ಎಸ್ಟೇಟಿನ ತಮಿಳು ಕಾರ್ಮಿಕರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಂಘ ಬೇಕೆನಿಸಿತು. ತಮ್ಮ ಜೀವನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಉತ್ತಮಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಬೇಕು, ಸಂಘವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎನಿಸಿತು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಶಾಸಕ ಕೆ.ಎಸ್.ವಾಸನ್‍ರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಪರಸ್ಪರÀ ಸಮಾಲೋಚನೆ, ಯೋಜನೆಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯಲ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಯಿತು. ಈ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘವು 1956ರ ಮೇ 17ರಂದು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಯಿತು. ಕೆ,ಎಸ್.ವಾಸನ್ ಈ ಸಂಘದ ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ಅದ್ಯಕ್ಷರಾದರು. 1952 ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮೊದಲ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯದ ವಿಧಾನ ಸಭೆಗೆ ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಚಿನ್ನದಗಣಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ ಉಮೇದುವಾರ ಕೆ.ಎಸ್.ವಾಸನ್ ಚುನಾಯಿತರಾಗಿದ್ದರು.

ಕಾರೈಕುರ್ಚಿಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಹೋರಾಟ

1951ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ಸ್ ಲೇಬರ್ ಆಕ್ಟ್ ಎಂಬ ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ಮಾಡಿತು. ಈ ಕಾಯಿದೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳು ನಿಯಮಗಳನ್ನು (ರೂಲ್ಸ್) ರಚಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದಿತು. ನಿಯಮಗಳ ರಚನೆಯಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಯಿದೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಬಹುದಾಗಿದ್ದಿತು. ಸಂಸತ್ತು ಕಾಯಿದೆ ಮಾಡಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಸಹ ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಂಬಾವುಟದ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯನ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಮೈಸೂರು ಸರ್ಕಾರವು ರೂಲ್ಸ್ ಮಾಡಿತು. ಮೈಸೂರು ಪ್ಲಾಂಟೇಷಿಯನ್ ಲೇಬರ್ ರೂಲ್ಸ್ 1956ರಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿತು.

ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯಲ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ ರಚನೆಯಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆದ ಹೋರಾಟ ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾದ ಕಾರೈಕುರ್ಚಿಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಹೋರಾಟ, ಕಾರೈಕುರ್ಚಿಲ್‍ಎಸ್ಟೇಟ್ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ತಾಲ್ಲೂಕಿ ನಲ್ಲಿ ಬಾಬಾಬುಡನ್‍ಗಿರಿಯ ಮೇಲಿದೆ. ಅಂದು ಆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ನೂರೈವತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರು ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ತೋಟದ ಅಂದಿನ ಮಾಲೀಕರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತರು, ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ವರ್ಚಸ್ಸಿದ್ದವರು. ತಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೂಲಿ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಾಲದೆಂದು ಹೆಚ್ಚು ಕೂಲಿಯ ಬೇಡಿಕೆಗಾಗಿ ಕಾರೈಕುರ್ಚಿಲ್ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮುಷ್ಕರವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ನಡೆದ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಮುಷ್ಕರವಾಗಿ ದಾಖಲಾಯಿತು. ಪ್ಲಾಂಟರ್‍ಗಳ ಹಿತರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದ ಪೋಲೀಸರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ನ್ಯಾಯ ಸಮ್ಮತವಾದ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರೈಕುರ್ಚಿಲ್ ಎಸ್ಟೇಟಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೂ ಘರ್ಷಣೆಗಳಾದವು. ಪೋಲೀಸರು ಹೊಡೆದಿದ್ದು ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ, ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮೇಲೆ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಹೂಡಿದರು, ತಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಮೇಲಾದ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ನಗರದಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಂಟರ್ಸ್ ಆಫೀಸಿನ ಮುಂದೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರೈಕುರ್ಚಿಲ್ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಪೋಲೀಸರು ಬಂಧಿಸಿ ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಹೋರಾಟ ಮುಕ್ತಾಯವಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಅದೇ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುವಂತಾದರೂ ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಕೂಲಿ ಹೆಚ್ಚಳವಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲಾ ತೋಟ ಕಾರ್ಮಿಕರ ನಡುವೆ ಕಾರೈಕುರ್ಚಿಲ್ ಹೋರಾಟ ಮನೆ ಮಾತಾಯಿತು. ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯನ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ ಸದಸ್ಯತ್ವವು  ಬೆಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಈ ಸಂಘದ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಮತ್ತು ಹಾಸನ  ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹರಡಿತು.

ಕಾರೈಕುರ್ಚಿಲ್ ಹೋರಾಟ ನಡೆಯುವವರೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತೋಟ ಕೈಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಲಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕುವ ಯಾವುದೇ ಸೌಲಭ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಾಗಲೀ ಕೈಗಾರಿಕಾವಾರು ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೈಗಾರಿಕವಾರು ಒಪ್ಪಂದಗಳಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶ. ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯನ್ ಪಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ನಿನ ಮತ್ತು ಕಾರೈಕುರ್ಚಿಲ್ ಹೋರಾಟದ ವೇಳೆಗೆ ಮಾಲೀಕರ ಸಂಘ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು.  ಅದೇ ಮೈಸೂರು ಸ್ಟೇಟ್ ಪ್ಲಾಂಟರ್ಸ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ (ಎಂ.ಎಸ್.ಪಿ.ಎ)

ಬೋನಸ್ ಹೋರಾಟ 1959

1959ರಲ್ಲಿ ಬೋನಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯನ್ ಪಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ನಿನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಮತ್ತು ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಮುಷ್ಕರ ಹೋರಾಟ ನಡೆಯಿತು. ಆ ಹೋರಾಟದ ನಂತರ 1962 ರಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ಅಸಿಸ್ಟಂಟ್ ಲೇಬರ್ ಕಮೀಷನರ್ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಬೋನಸ್ ಒಪ್ಪಂದವಾಗಿ ತೋಟ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಬೋನಸ್ ಸಿಕ್ಕಲಾರಂಬಿಸಿತು. 1963ರವರೆಗೆ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಕೈಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯನ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ ಮತ್ತು ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಸಂಘವೂ ಸೇರಿ ನಾಲ್ಕು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಘಗಳು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದವು. ಈ ನಾಲ್ಕು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಘಗಳು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಮುಷ್ಕರವನ್ನು ನಡೆಸಿದುವು. 1956ರಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಚಳುವಳಿ ಪ್ಲಾಂಟರುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಿತು. ತೋಟ ಕಾರ್ಮಿಕರು ತಮ್ಮ ಕೂಲಿ, ಬೋನಸ್ಸಿಗಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಜೀವನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಉತ್ತಮಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವುದರ ಜತೆಗೆ ಅವರ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಅವರಿಗೆ ವರ್ಗರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿಷಯ ಅವರನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು, ಪ್ಲಾಂಟರುಗಳು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅವರ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಉಪಯೋಗವಾಯಿತು. ಪ್ಲಾಂಟರುಗಳ ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಹಾಸನಗಳಲ್ಲಿರುವ ದರವೇಸಿ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಅವರಿಗೇನಿದ್ದರೂ ಕಿಂಗ್ ಜಾರ್ಜ್‍ಸ್ಕೂಲ್‍ನಂತಹ ರೆಸಿಡೆನ್ಷಿಯಲ್ ಸ್ಕೂಲುಗಳು ಬೇಕು. ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ತೋಟಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಘಟನೆ, ಐಕ್ಯ ಚಳುವಳಿಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅವರು ಒಂದು ತಂತ್ರವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. 1963 ರಿಂದೀಚೆ ಅವರೇ ತೆರೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಹಲವಾರು ತೋಟಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಘಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು. ಕೂಲಿ, ಬೋನಸ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕೊಡಿಸುವ ಹೊಸÀ ಸಂಘಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡುವು. ಈ ಸಂಘಗಳ ಮೂಲಕ ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯನ್ ಪಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ನನ್ನು ಒಡೆದು ಛಿದ್ರ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು, ಈ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಟೀ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ತಮಿಳು ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ನೆಲೆಯಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ತರುವಾಯ 1964ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೈಗಾರಿಕಾವಾರು ಒಪ್ಪಂದವಾಗಿ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಕಾಮಿಕರು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ತೋಟ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಾದರೆ ಅವರಿಗೆ ಗ್ರಾಚುಟಿ ಸಿಗುವಂತಾಯಿತು. ಅನೇಕ ಕಡೆ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಏಳು ವರ್ಷ ಆದ ಕೂಡಲೇ ರಾಜಿನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಗ್ರಾಚುಟಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಕೈಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಪೋಲೀಸರು ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಕೇಸುಗನ್ನು ಹಾಕಿರುವುದು ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯನ್ ಪಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ನಿನ ಸದಸ್ಯರು, ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ 1959ರಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷರೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಕೊಲೆ ಮೊಕ್ಕದ್ದಮ್ಮೆಯನ್ನು ಹೂಡಿ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿಡಲಾಯಿತು. ನಂತರ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕೇಸು ಖುಲಾಸೆಯಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯಿತು. 1965 ರಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಖಜಾಂಚಿ ಮತ್ತು ನಂತರ ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಸಿ.ನಂಜುಂಡಪ್ಪ, ಅವರ ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮನವರ ಮೇಲೆ ಕೊಲೆ ಮೊಕದ್ದಮೆಯಾಗಿ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಯಿತು.

ಹಾರಮಕ್ಕಿ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಹೋರಾಟ

1970 ರಲ್ಲಿ ಹಾರಮಕ್ಕಿ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೋವಿನ್ಷಿಯನ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್‍ನ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನವೇ ಮಾಲೀಕರು ಮತ್ತು ಪೋಲೀಸರು ತೀವ್ರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿ ಮೂವತ್ತು ಮಂದಿ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ರಾತ್ರೊರಾತ್ರಿ ದೂರದ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಿದರು. ನಡು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಹೊಡೆದು ಬೆದರಿಸಿ ಸಂಘದ ಸದಸ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಡುವ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಸಹಿ ಮಾಡಿಸಿ, ಹೆಬ್ಬೆಟ್ಟು ಗುರುತು ಹಾಕಿಸಿದರು. ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದ ಸಿ.ನಂಜುಂಡಪ್ಪನವರ ಮೇಲೆ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಕೇಸನ್ನು ಹಾಕಲಾಯಿತು.

1973ರ ಮುಷ್ಕರ

1973 ಡಿಸೆಂಬರ್ 27 ರಂದು ಕೂಲಿಯ ಪುನರ್‍ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿ ಕೂಲಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಕಾಫಿ, ಟೀ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲೆಯ, ಸುಳ್ಯ ಪುತ್ತೂರುಗಳ ರಬ್ಬರ್ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಮುಷ್ಕರ ನಡೆಯಿತು. ಈ ಮುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 48 ಸಾವಿರ ಪ್ಲಾಂಟೇಶನ್ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದರು.

ವೇತನ ಸ್ತಂಬನ ವಿರೋಧಿ ಸಮಾವೇಶ

1974 ರಲ್ಲಿ ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಸರ್ಕಾರ ಸುಗ್ರೀವಾಜ್ಞೆ ಹೊರಡಿಸಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕೂಲಿ ಸಂಬಳಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿಯೂ, ತುಟ್ಟಿಭತ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಹೆಚ್ಚಳದ ಅರ್ಧದಷ್ಟನ್ನು ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಠೇವಣಿ ಇಡಬೇಕೆಂದು ಸುಗ್ರೀವಾಜ್ಞೆ ಹೊರಡಿಸಲಾಯಿತು. ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ 1974 ನವೆಂಬರ್ 10,11 ರಂದು ವೇತನ ಸ್ತಂಬನ ವಿರೋಧಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಮಾವೇಶವನ್ನು ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಸಿಐಟಿಯುವಿನ ತೋಟಕಾರ್ಮಿಕರ ಜೊತೆಗೆ ಬ್ಯಾಂಕ್, ಜೀವವಿಮೆ, ಅಂಚೆ – ತಂತಿ, ಪೌರ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರರು ಜಂಟಿಯಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ಈ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ, ಶಿವಮೊಗ್ಗ, ಹಾಸನ, ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದರು. 11 ರಂದು ನಡೆದ ಬಹಿರಂಗ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಕಳಸ, ಗಿರಿ, ಹೊಸಪೇಟೆ, ಸಕಲೇಶಪುರಗಳಿಂದ ತೋಟ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಪಾದಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರು.

1975 ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಫೆಡರೇಷನ್‍ನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳಾಗಿದ್ದ ವಿಮಲ ರಣದಿವೆಯವರು ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಚಂದ್ರಾಪುರ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಮತ್ತು ಹೆಗ್ಗುಡ್ಲು ಎಸ್ಟೇಟ್‍ಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರು.

ತುರ್ತುಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದಾಗ ಯೂನಿಯನ್ ಮುರಿಯಲು ಹಲವು ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಯಿತು. ತೊಗರಿ ಹಂಕಲು ಬಳಿಯಿದ್ದ ತೋಟ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ವಾಸದ ಮನೆ, ಕಕ್ಕಸ್ಸು ಮನೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ದೂರು ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ಲೇಬರ್ ಇನ್ಸ್‍ಪೆಕ್ಟರ್ ತೋಟವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಮಾಲೀಕರ ಮೇಲೆ ಕೇಸು ದಾಖಲಿಸಲು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಪ್ಲಾಂಟರು ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಘವನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಕೊಡವ ಮೇನೇಜರನ್ನು ತಂದರು. ಈ ಯೋಜನೆಯ ಅಂಗವಾಗಿ 1976 ರಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕ ತುರ್ತುಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದಾಗ ಮುಂಜಾನೆಯ ನಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಸದಸ್ಯ ರಾಜುವನ್ನು ಗುಂಡಿಕ್ಕಿ ಕೊಲ್ಲಲಾಗಿತ್ತು. ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿ ಪ್ರಾಸಿಕ್ಯೂಷನ್ ಕೇಸ್ ಬಲಹೀನವಾಗಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಕೊಲೆಗಾರನ ಕುಲಾಸೆಯೂ ಆಯಿತು.

ಸಂಸೆ ಟೀ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಹೋರಾಟ

ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಳಸ ಟೀ ಅಂಡ್ ಪ್ರೊಡ್ಯೂಸರ್ ಕಂಪನಿಗೆ ಸೇರಿದ ಗುಮ್ಮನಕಾಡು ಮತ್ತು ಸಂಸೆ ಟೀ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಸಮಿತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ನಾಲ್ವರು ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು 17.03.1980 ರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಿಂದ ವಜಾ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಇವರನ್ನು ಪುನರ್‍ನೇಮಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬೇಡಿಕೆಗಾಗಿ 600 ಕಾರ್ಮಿಕರು 60 ದಿನಗಳ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಮುಷ್ಕರವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಇದು ಆರ್ಥಿಕ ಬೇಡಿಕೆಗಾಗಿ ನಡೆದ ಮುಷ್ಕರವಾಗಿರದೆ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಕೆಲಸದಿಂದ ತೆಗೆದುದರ ವಿರುದ್ಧ ಮತ್ತು ಕೆಲಸದ ಭದ್ರತೆಗಾಗಿ ನಡೆದ ಹೋರಾಟವಾಗಿದ್ದು ರಾಜ್ಯದ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಚಳುವಳಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದೀರ್ಘವಾದ ಮುಷ್ಕರ ಇದಾಗಿತ್ತು.

ಪ್ಲಾಂಟೇಶನ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ನಾಯಕತ್ವ

ಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರೊವಿನ್ಷಿಯಲ್ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಘದ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರಾಗಿ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಶಾಸಕರಾಗಿದ್ದ ಕೆ.ಎಸ್.ವಾಸನ್ ಆಯ್ಕೆಯಾದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕೆ.ಎಸ್. ವಾಸನ್, ಬಿ.ವಿ.ಕಕ್ಕಿಲಾಯ, ಎಂ.ವಿ. ಭಾಸ್ಕರನ್, ಎಂ.ಸಿ.ನರಸಿಂಹನ್, ಪಿ.ರಾಮಚಂದ್ರರಾವ್, ಸಿ.ನಂಜುಂಡಪ್ಪ, ವಿ.ಸುಕುಮಾರ್, ಎ.ಕೆ.ವಿಶ್ವನಾಥ್, ರಾಘುಶೆಟ್ಟಿ ಕೃಷ್ಣಪ್ಪ, ಚಿನ್ನಪ್ಪ, ರಂತಹವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಸಿ.ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಅವರು 2-3 ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಮತ್ತು ವಿ.ಸುಕುಮಾರ್‍ರಂತಹ ನಾಯಕರು ಕಳೆದ 50 ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಈ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಮುನ್ನೆಡೆಸಿರುವುದೇ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸ. ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ನಡುವೆ ಮತ್ತು ಹಾಸನ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ವರ್ಗದ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಲು ಇವರ ಪರಿಶ್ರಮ ಅಪಾರವಾದುದು. ಇಂತಹ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಹಿರಿಯ ಕಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರು ಪ್ರಮುಖರು. ಇವರೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೆ ನೂರಾರು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಹಾಗೂ ಸಾವಿರಾರು ಕಾರ್ಮಿಕರು ಈ ಚಳುವಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಬಲ ಕಾರ್ಮಿಕ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವರು ಪಟ್ಟಿರುವ ಶ್ರಮ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹ.

ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್‍ನ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ

ಕಾಫಿ ಪ್ಲಾಂಟೇಷನ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಖಾಯಂ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಚಂಗುಲಿ (ಗುತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತು ಸೀಸನ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು) ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಇವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸದ ಭದ್ರತೆಯಾಗಲಿ ಮತ್ತು ಸವಲತ್ತುಗಳಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕೇರಳ ತಮಿಳುನಾಡಿನಿಂದ ಬರುವ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದು ಅಸ್ಸಾಂ, ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳ, ರಾಜಸ್ಥಾನ್ ರಾಜ್ಯಗಳ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದ ಚಂಗುಲಿ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಇವರುಗಳು ಒಂದು ಕಡೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬದಲಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದ ಬರುವ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಘಟಿಸುವ ವಿಶೇಷ ಗಮನ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ತೋಟಗಳು ಇರುವವರೆಗೂ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಬೇಕಾಗುತ್ತಾರೆ ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನ ಅವರಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ನೀಡುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಗಿವೆ. ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಒಡೆತನದಿಂದ ತೋಟಗಳು ಕಂಪನಿಗಳ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಇನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಹೀನಾಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಾರ್ಮಿಕರ ವಾಸಸ್ಥಳಗಳು ಹಂದಿಗೂಡಿಗಿಂತಲೂ ಕಡೆಯಾಗಿವೆ. ಅದೇ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮೇಸ್ತ್ರಿ, ಸೂಪರ್‍ವೈಸರ್, ಮ್ಯಾನೆಜರ್‍ಗಳ ಮನೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಸುಸಜ್ಜಿತವಾಗಿವೆ. ಒಂದೇ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗದ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಮಾಲೀಕ ವರ್ಗದ ಸ್ಥಿತಿಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿತ್ರಣ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ರುಚಿಯಾದ ಕಾಫಿಯನ್ನೊ ಅಥವಾ ಟೀ ಅನ್ನೋ ನೀಡುವ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಶ್ರಮವನ್ನು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುವಾಗ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಶ್ರಮ ಸಂಸ್ಕøತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಬದುಕು ಹಸನು ಮಾಡುವ ಚಳುವಳಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಎಚ್.ಆರ್. ನವೀನ್‍ಕುಮಾರ್

ಬರಗಾಲ ಜನಗಳಿಗೆ ಸಂಕಷ್ಟ ! ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟ!

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 20Sunday, May 8, 2016

ಒಟ್ಟಾರೆ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಬರಗಾಲ ಗಂಭಿರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲ ತಜ್ಞರು ಇಂತಹ ಬರದ ಭೀಕರತೆ ಕಳೆದ 73 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಂಡು ಬಂದಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೀ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ? ಈ ಎರಡೂ ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗೆ ಇಂತಹ ಬರಗಾಲಗಳು ಬೇಕಾಗಿವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭೂಮಾಲಕರು ಮತ್ತು ಬಡ್ಡಿವ್ಯಾಪಾರಿ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗಂತೂ ಈ ಬರಗಾಲಗಳು ಖಂಡಿತಾ ಸುಗ್ಗಿಯಾಗಿವೆ. ಸರಕಾರಗಳಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅದು ಅವುಗಳ ಜಾಗತೀಕರಣದ ನೀತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ಯೆಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಕಾಲ 2010ರಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿದ ಸರಕಾರದ ಕರ್ನಾಟಕದ ದೂರದೃಷ್ಟಿ 2020 ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಠಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದರಂತೆ, 2020ರೊಳಗೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಯನ್ನು ವ್ಯವಸಾಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುವುದು ಅದರ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಸಾಲಬಾಧಿತ ರೈತರ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು, ಭೂಮಾಲಕರು ಮತ್ತು ವಾರ್ಷಿಕ 25 ಲಕ್ಷ ಆದಾಯ ಉಳ್ಳವರಿಗೆ ಜಮೀನನ್ನು ಹೊಂದಲು ಸಾದ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಭೂ ಸುಧಾರಣಾ ಕಾಯ್ದೆ – 1961 ಕ್ಕೆ ಈಚೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ, ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿದುದು. ಹಾಗೆಂದೂ ಇಂತಹ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೇ, ಜನಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರುವರೇ? ಆದ್ದರಿಂದ ಬರಗಾಲ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಭಾರೀ ಕಾಳಜಿ ಇದೆಯೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಈ ಅಸಮರ್ಪಕ ಅರೆಬರೆ ಬರ-ಪರಿಹಾರದ ಕೆಲಸ.

ಇದೀಗ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಬರ ಪರಿಹಾರದ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವು ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯದ ಬರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮರಳಿ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯುತ್ತಾ ಕೆಲವರನ್ನು ಅಮಾನತುಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಅಗತ್ಯ ಬರ ಪರಿಹಾರ ನೀಡದಿರುವುದರ ಕುರಿತು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ವಾಗ್ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರೇ, ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಯಡೆಯೂರಪ್ಪನವರು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ ವಿಫಲತೆಯ ಕಡೆ ಬೆರಳು ಮಾಡುತ್ತಾ ಇಬ್ಬರೂ ಬರಗಾಲದ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭದೋಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿ ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಬರದಿಂದ ಜನತೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಗಂಭೀರವಾಗಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಠವಿದೆ. ಇವರು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಗಳೇ ಈ ದುಸ್ಥಿತಿಯ ಮೂಲವಾಗಿವೆ.

ಬರದ ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆ ;

ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ 2015-16 ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮುಂಗಾರು ಹಾಗೂ ಹಿಂಗಾರು ಮಳೆಯ ವೈಫಲ್ಯದಿಂದಾಗಿ ತೀವ್ರ ಬರ ಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟು ಸಾಗುವಳಿ ಭೂಪ್ರದೇಶದ ಮುಂಗಾರಿನಲ್ಲಿ ಶೇ65ರಷ್ಟು ಮತ್ತು ಹಿಂಗಾರಿನಲ್ಲಿ ಶೇ 90 ರಷ್ಟು ಭೂ ಪ್ರದೇಶ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ನಗರ ತಾಲೂಕುಗಳನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿದರೇ ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ 137 ತಾಲೂಕುಗಳು ಬರ ಪೀಡಿತವೇ ಆಗಿವೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಈ ವರ್ಷ ಭಾರೀ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಕಡೆ ಗುಳೆಹೊರಟ ಜನತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರತಿ ಎಕರೆಗೆ ರೈತರು ಸರಾಸರಿ 25,000 ರೂಗಳಷ್ಟು ಬೆಳೆ ನಷ್ಠವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದಾಯವಿಲ್ಲದೇ ರಾಜ್ಯದ ಬಹುತೇಕ ಗ್ರಾಮೀಣ ಕುಟುಂಬಗಳು ಹಲವು ದಶ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು ಜೀವನ ವೆಚ್ಚದ ಸಾಲದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲವೇ ಇದ್ದ ಬದ್ದ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಆಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಇರುವ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಬಂಗಾರದೊಡವೆಗಳನ್ನು ಭೂಮಾಲಕ ಬಡ್ಡಿ ಸಾಹುಕಾರರುಗಳಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯೇ, ರಾಜ್ಯದ ತುಂಗಭದ್ರ, ಭೀಮಾ, ಕಾವೇರಿ ಮುಂತಾದ ಬಹುತೇಕ ನದಿಗಳಿಗೆ, ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದು ಶೇ 40 ಸಾಗುವಳಿ ಪ್ರದೇಶದ ನೀರಾವರಿ ಜಮೀನುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ನಗರ/ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ನೀರು ಒದಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಮಳೆ ಕ್ಷೀಣಗೊಂಡುದರಿಂದ ಮಲೆನಾಡು ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶವೂ ಬರಗಾಲಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗ ಬೇಕಾಯಿತು. ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನೀರು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬೆಳೆಗೆ ನೀರು ಒದಗಿಸಲಷ್ಠೇ ಸಫಲವಾಯಿತಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೊಂದು ಬೆಳೆಗೆ ನೀರು ಒದಗಿಸದೇ ಹೋದುದು ಮತ್ತು ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳು ಬತ್ತುವಂತಾದುದು ರಾಜ್ಯದ ಬರದ ಬೇಗೆಯನ್ನು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಿತು. ನದಿಗಳ ಮೂಲದಿಂದ ಪಂಪ್‍ಗಳ ಮತ್ತು ಏತ ನೀರಾವರಿ ಮೂಲಕ ನೀರು ಸಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಹಲವು ದಶಲಕ್ಷಾಂತರ ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದ ರೈತರು ಬೆಳೆ ನಷ್ಠವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಇದರಿಂದಾಗಿ ನದಿಗಳ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿನ ನೂರಾರು ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ತೊಂ ದರೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು ನಗರ/ಪಟ್ಟಣಗಳ ಜನತೆಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅದು ಉಲ್ಬಣಗೊಳಿಸಿ 10-12 ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ನೀರು ಪಡೆಯುವಂತಹ ದುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಂದಿತು.

ಬಹುತೇಕ ಮಳೆಯಾಧಾರಿತ ಪ್ರದೇಶವು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅಂತರ್‍ಜಲದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಕೊಳವೇ ಬಾವಿ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಸಾಲ ಭಾಧಿತ ರೈತರನ್ನು ಹತಾಶೆಗೀಡುಮಾಡಿತಲ್ಲದೇ, ಇದರೊಂದಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕುಸಿತವೂ ಸೇರಿ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ 11 ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತಲೂ ರೈತರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವಂತಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯದ ದಶ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ತತ್ವಾರ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರ, ಕೋಲಾರ, ಬೆಂಗಳೂರು ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಮತ್ತು ತುಮುಕೂರು ಮುಂತಾದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಅಡಿ ಅಳಕ್ಕೆ ಕೊರೆದರೂ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಸರಕಾರದ ಹಲವು ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಫ್ಲೋರೈಡ್ ಮಿಶ್ರಿತ ವಿಷದ ನೀರೇ ಅಲ್ಲಿನ ಜನಗಳಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ.

ಮಳೆಯಾಶ್ರಿತ ಪ್ರದೇಶದ ಬರ ಪೀಡಿತ ಜನತೆಗೆ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶವೂ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಉದ್ಯೋಗ ಒದಗಿಸುವ ಪ್ರಸಂಗವಿತ್ತು. ಈ ಭಾರೀ ನದಿಗಳು, ಕೆರೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಬತ್ತಿಹೋದುದು ಇವರಿಗೆ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗವಿಲ್ಲದಂತಾಯಿತು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲಾ, ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದ ಕೂಲಿಕಾರರು ಮತ್ತು ಕಸುಬುದಾರರು ಮತ್ತಿತರೇ ಬಡವರು ಕೂಡ ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಾಶ್ರಯದ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ವಲಸೆ ಅಥವಾ ಗುಳೆ ಹೋಗುವ ಒಟ್ಟು ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಶೇ 60 ರಷ್ಟು ಜನತೆ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೃಷಿಯೇತರ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದರೇ ಈಗ ಶೇ 100ರಷ್ಟು ಜನತೆ ನಗರ/ಪಟ್ಟಣಗಳ ಕಡೆ ನಡೆಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲಾ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದಿಂದಲೂ ವಲಸೆ/ ಗುಳೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ.

ಜಾನುವಾರುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮೇವಿನ ಮತ್ತು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಮಳೆಯ ಅಭಾವ ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಠ್ರ, ತೆಲಂಗಾಣ ಹಾಗೂ ಆಂದ್ರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಸುತ್ತಿರುವ ಬಿಸಿಗಾಳಿಯು ರಾಜ್ಯದ ತಾಪಮಾನವನ್ನು ಅಗಾಧವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕಲಬುರಗಿಯ ಯುವ ವಕೀಲರೊಬ್ಬರು ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ ವರದಿ ಬಂದಿದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಬರಗಾಲ ಗಂಭಿರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಇದು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲ ತಜ್ಞರು ಇಂತಹ ಬರದ ಭೀಕರತೆ ಕಳೆದ 73 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಂಡು ಬಂದಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಸರಕಾರಗಳ ಅಸಮರ್ಪಕ ಕ್ರಮಗಳು :

ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶವೂ ಅಲ್ಲಿನ ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಗೆ ಇದರಿಂದಾಗಿ ಭೀಕರವಾಗಿರುವಾಗ, ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಅದನ್ನು ಅಷ್ಠೇನು ಗಂಭಿರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಯ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರೂ ಏನೆಲ್ಲಾ ತಾವು ಕ್ರಮಕೈಗೊಂಡಿರುವುದಾಗಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಪರಸ್ಪರರ ಮೇಲೆ ಆರೋಪಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಅದು ಕೇವಲ ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಠವಿದೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ದುಡಿಯುವ ಜನತೆ ಬರದಿಂದಾಗಿ ತೀವ್ರ ನಷ್ಟ ಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇದ್ದ ಬದ್ದ ಆಸ್ತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾರಾಟಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು, ಸಾಲಭಾಧಿತರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ನಗರಗಳೆಡೆ ಗುಳೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ತಡೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಅವು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ರೈತರು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಗಂಭೀರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಡಲು ಅವು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿಯಂತಹ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ವಲಸೆಯನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು. ಸರಕಾರಗಳು ಅದನ್ನು ಮಾಡದೇ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪಟ್ಟಭದ್ರರೂ ಲೂಟಿ ಮಾಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಹಣವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪಟ್ಟಭದ್ರರರ ಪಲಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಕಳೆದ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಇಂತಹ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜನತೆ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದುದುನ್ನು ಕಂಡರೇ? ಯಾಕೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ರೀತಿ, ಬರಗಾಲದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಹದಾಯಿ ನೀರಿಗಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ದಿನಗಳೀಂದ ನಡೆದಿರುವ ಮತ್ತು ಮದ್ಯ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ನೀರಿಗಾಗಿ ನಡೆದಿರುವ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೆದಿರುವ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?

ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ನಷ್ಠ ಮತ್ತು ಜೀವನ ವೆಚ್ಚದಿಂದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಸಾಲದ ಹೊರೆಯನ್ನು ರೈತರು ಹೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಡ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಮ ರೈತರ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಖಾಸಗೀ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಾಗೂ ಸಹಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸಾಲಗಳನ್ನು ಮನ್ನಾ ಮಾಡಲು ಅಗತ್ಯ ಕ್ರಮವಹಿಸಲು ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಸರಕಾರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಠವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಹಾಗೂ ಅವುಗಳು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ  ಬೆಳೆ ನಷ್ಠಪರಿಹಾರವು ಕೇವಲ ಮಳೆಯಾಧಾರಿತ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಆ ಪ್ರದೇಶದ ರೈತರ ಮತ್ತು ಕೂಲಿಕಾರರ ಕೂಲಿ ನಷ್ಠದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಅದು ಘೋಷಿಸಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಪರಿಹಾರವೂ ಭಾರೀ ತಮಾಯದಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಮಾನದಂಡಗಳಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೆಡೆ ಎಕರೆಗೆ 1000ರೂಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ನೀಡಿದರೇ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವೆಡೆ 1900 ರೂ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ 3,000 ರೂ ನೀಡಿದೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ 100 ರೂಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ನೀಡಿದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಹಲವು ಲಕ್ಷ ಮಳೆಯಾಶ್ರಯದ ರೈತಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ಕೂಡಾ ತಲುಪಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನೀರಾವರಿ ನಂಬಿ ನಷ್ಠ ಹೊಂದಿದ ನದಿ ನೀರನ್ನು ಬಳಸಿ ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ, ಎರಡನೆ ಬೆಳೆಗೆ ನೀರು ದೊರಯದೇ ನಷ್ಠವಾದ ಮತ್ತು ಪಂಪ್‍ಸೆಟ್ ಮೂಲಕ ನೀರಾವರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಷ್ಟ ಹೊಂದಿದ ದಶಲಕ್ಷಾಂತರ ರೈತರಿಗೆ ಪರಿಹಾರವೆ ಇಲ್ಲಾ!

ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಮವಹಿಸಲಾಗಿದೆಯೆಂದು ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆಯೆಂದು, ಹಣದ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಸರಕಾರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಈಗಲೂ ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆ ಗಂಭಿರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ತಾಲೂಕಿನ ಬಂಡಿಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಭಾರೀ ತಾಪಮಾನದಲ್ಲಿ ತಲಾ ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಢಗೆ ಎರಡು ಕೊಡ ನೀರು ನೀಡಲಾಗುವುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಗರಗಳ ಜನತೆ ನೀರಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಲೆಯಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ಭೀಮಾ ನದಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳ ನೂರಾರು ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ನದಿಗಳು ಬತ್ತಿಹೋಗಿರುವುದರಿಂದ ಟ್ಯಾಂಕ್‍ಗಳ ಮೂಲಕ ನೀರು ಸರಬರಾಜು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಮಹಾರಾಷ್ಠ್ರ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸದರಿ ನದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಆಣೆಕಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ನೀರು ಬಿಡುವಂತೆ ಸರಕಾರ ಮನವಿ ಮಾಡಿದೆ. ಇಂತಹದ್ದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇತರೇ ನದಿಗಳ ದಂಡೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಗ್ರಾಮಗಳದ್ದು ಆಗಿದೆ.

ಯಾಕೀ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ?

ಯಾಕೆಂದರೇ ಎರಡೂ ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗೆ ಇಂತಹ ಬರಗಾಲಗಳು ಬೇಕಾಗಿವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭೂಮಾಲಕರು ಮತ್ತು ಬಡ್ಡಿವ್ಯಾಪಾರಿ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗಂತೂ ಈ ಬರಗಾಲಗಳು ಖಂಡಿತಾ ಸುಗ್ಗಿಯಾಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳು ಇರಬೇಕೆಂಬುದೇ ಅವರ ಅಭಿಲಾಷೆಯಾಗಿದೆ. ಸರಕಾರಗಳಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅದು ಅವುಗಳ ಜಾಗತೀಕರಣದ ನೀತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ರೈತರೂ ಭೂಮಿಗಳನ್ನು ತೊರೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಬೀದಿಪಾಲಾದ ರೈತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಮತ್ತು ಕೂಲಿಕಾರರು, ಕಸುಬುದಾರರು ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ತೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಈ ಎರಡು ಸರಕಾರಗಳ ಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ.  ವ್ಯವಸಾಯವನ್ನು ರೈತರು ಮತ್ತು ಕಸುಬುದಾರರು ಹಾಗೂ ಕೃಷಿಕೂಲಿಕಾರರಿಂದ ಕಸಿದು ಅದನ್ನು ಬಹುರಾಷ್ಠ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕುವ ಹುನ್ನಾರದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ಯೆಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಕಾಲ 2010ರಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿದ ಸರಕಾರದ ಕರ್ನಾಟಕದ ದೂರದೃಷ್ಟಿ 2020 ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಠಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದರಂತೆ, 2020ರೊಳಗೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಯನ್ನು ವ್ಯವಸಾಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುವುದು ಅದರ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಸಾಲಬಾಧಿತ ರೈತರ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು, ಭೂಮಾಲಕರು ಮತ್ತು ವಾರ್ಷಿಕ 25ಲಕ್ಷ ಆದಾಯ ಉಳ್ಳವರಿಗೆ ಜಮೀನನ್ನು ಹೊಂದಲು ಸಾದ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಭೂ ಸುಧಾರಣಾ ಕಾಯ್ದೆ – 1961 ಕ್ಕೆ ಈಚೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ, ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿದುದು. ಅದೂ ರಾಜ್ಯ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರೈತರು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ ಅವುಗಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸದೇ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತಂದಿದ್ದು

ಹೀಗಾಗಿ, ಬರಗಾಲವೆಂದರೇ ಕೇವಲ ಭೂಮಾಲಕ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ, ಅದು ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳಿಗೂ ಇಷ್ಠವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಂದೂ ಇಂತಹ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೇ, ಜನಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರುವರೇ? ಆದ್ದರಿಂದ ಬರಗಾಲ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಭಾರೀ ಕಾಳಜಿ ಇದೆಯೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಈ ಅಸಮರ್ಪಕ ಅರೆಬರೆ ಕೆಲಸ

ಚಳುವಳಿಯೊಂದೇ ದಾರಿ

ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಬರಗಾಲವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸಲು ದುರುದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಕ್ರಮವಹಿಸದಿರುವಾಗ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಗೆ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಠು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುವುದೊಂದೇ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಐಕ್ಯ ಹಾಗೂ ಸುಸಂಘಟಿತ ಚಳುವಳಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಬರ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಕೈಗೊಳ್ಳ ಬೇಕಾದ ಕ್ರಮಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಬೇಕಷ್ಠೇ!

  1. ಬರ ಪೀಡಿತ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶದ ರೈತರು ಹಾಗೂ ಕಸಬುದಾರರು ಮತ್ತು ಕೂಲಿಕಾರರ ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ  ತಲಾ 25 ಕೇಜಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ ರಾತ್ರಿ ಊಟವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು.
  2. ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಕನಿಷ್ಠ 500 ರೂಗಳ ಕೂಲಿಯಂತೆ 200 ದಿನಗಳ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿನ ಭ್ರಷ್ಠಾಚಾರವನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಕಠಿಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು.
  3. ಪ್ರತಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಕುಡಿಯುವ ನೀರನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಕ್ರಮವಹಿಸಬೇಕು. ಫ್ಲೋರೈಡ್ ವಿಷದಿಂದ ಮುಕ್ತ ಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತಿಯಲ್ಲಿ ಮೇವಿನ ಬ್ಯಾಂಕ್ ತೆರೆಯಬೇಕು
  4.  ಬೆಳೆ ನಷ್ಠ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ತಲಾ ಎಕರೆಗೆ ಕನಿಷ್ಟ 25 ಸಾವಿರ ರೂ. ನೀಡಬೇಕು. ಇದನ್ನು ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಾದ ನಷ್ಠಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು.
  5. ರೈತರ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಸಾಲ ಮನ್ನಾಮಾಡಲು, ಕೇರಳದ ಈ ಹಿಂದಿನ ಎಡ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ರಂಗದ ಸರಕಾರ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ಋಣಮುಕ್ತ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ರೈತರು, ಕೂಲಿಕಾರರು ಮತ್ತು ಕಸಬುದಾರರಿಗೂ ಅಗತ್ಯದಷ್ಟು ಹೊಸ ಸಾಲವನ್ನು ನೀಡಲು ಕ್ರಮವಹಿಸಬೇಕು.
  6. ಬರಗಾಲದಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಲೂ ಶಾಶ್ವತನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು.
  7. ಬೆಳೆ ವಿಮೆಯು ಸಮಯ ಬಧ್ಧವಾಗಿ ಸಿಗುವಂತೆ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟು ಬೆಳೆಯ ನಷ್ಠವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಡುವಂತೆ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೈತನಿಗೂ ಅದು ದೊರೆಯುವಂತೆ ಬೆಳೆ ವಿಮೆ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು
  8. ಈ ಪ್ರದೇಶದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಂತದ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲೂ ಉಚಿತವಾದ ಪ್ರವೇಶ ನೀಡಬೇಕು.

ಯು. ಬಸವರಾಜು

ಬರಗಾಲ ಜನಗಳಿಗೆ ಸಂಕಷ್ಟ ! ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟ!

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 20 May 8, 2016

ಒಟ್ಟಾರೆ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಬರಗಾಲ ಗಂಭಿರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲ ತಜ್ಞರು ಇಂತಹ ಬರದ ಭೀಕರತೆ ಕಳೆದ 73 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಂಡು ಬಂದಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೀ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ? ಈ ಎರಡೂ ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗೆ ಇಂತಹ ಬರಗಾಲಗಳು ಬೇಕಾಗಿವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭೂಮಾಲಕರು ಮತ್ತು ಬಡ್ಡಿವ್ಯಾಪಾರಿ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗಂತೂ ಈ ಬರಗಾಲಗಳು ಖಂಡಿತಾ ಸುಗ್ಗಿಯಾಗಿವೆ. ಸರಕಾರಗಳಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅದು ಅವುಗಳ ಜಾಗತೀಕರಣದ ನೀತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ಯೆಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಕಾಲ 2010ರಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿದ ಸರಕಾರದ ಕರ್ನಾಟಕದ ದೂರದೃಷ್ಟಿ 2020 ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಠಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದರಂತೆ, 2020ರೊಳಗೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಯನ್ನು ವ್ಯವಸಾಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುವುದು ಅದರ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಸಾಲಬಾಧಿತ ರೈತರ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು, ಭೂಮಾಲಕರು ಮತ್ತು ವಾರ್ಷಿಕ 25 ಲಕ್ಷ ಆದಾಯ ಉಳ್ಳವರಿಗೆ ಜಮೀನನ್ನು ಹೊಂದಲು ಸಾದ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಭೂ ಸುಧಾರಣಾ ಕಾಯ್ದೆ – 1961 ಕ್ಕೆ ಈಚೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ, ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿದುದು. ಹಾಗೆಂದೂ ಇಂತಹ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೇ, ಜನಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರುವರೇ? ಆದ್ದರಿಂದ ಬರಗಾಲ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಭಾರೀ ಕಾಳಜಿ ಇದೆಯೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಈ ಅಸಮರ್ಪಕ ಅರೆಬರೆ ಬರ-ಪರಿಹಾರದ ಕೆಲಸ.

ಇದೀಗ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಬರ ಪರಿಹಾರದ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವು ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯದ ಬರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮರಳಿ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯುತ್ತಾ ಕೆಲವರನ್ನು ಅಮಾನತುಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಅಗತ್ಯ ಬರ ಪರಿಹಾರ ನೀಡದಿರುವುದರ ಕುರಿತು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ವಾಗ್ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರೇ, ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಯಡೆಯೂರಪ್ಪನವರು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ ವಿಫಲತೆಯ ಕಡೆ ಬೆರಳು ಮಾಡುತ್ತಾ ಇಬ್ಬರೂ ಬರಗಾಲದ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭದೋಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿ ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಬರದಿಂದ ಜನತೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಗಂಭೀರವಾಗಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಠವಿದೆ. ಇವರು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಗಳೇ ಈ ದುಸ್ಥಿತಿಯ ಮೂಲವಾಗಿವೆ.

bara karnaraka

ಬರದ ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆ ;

ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ 2015-16 ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮುಂಗಾರು ಹಾಗೂ ಹಿಂಗಾರು ಮಳೆಯ ವೈಫಲ್ಯದಿಂದಾಗಿ ತೀವ್ರ ಬರ ಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟು ಸಾಗುವಳಿ ಭೂಪ್ರದೇಶದ ಮುಂಗಾರಿನಲ್ಲಿ ಶೇ65ರಷ್ಟು ಮತ್ತು ಹಿಂಗಾರಿನಲ್ಲಿ ಶೇ 90 ರಷ್ಟು ಭೂ ಪ್ರದೇಶ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ನಗರ ತಾಲೂಕುಗಳನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿದರೇ ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ 137 ತಾಲೂಕುಗಳು ಬರ ಪೀಡಿತವೇ ಆಗಿವೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಈ ವರ್ಷ ಭಾರೀ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಕಡೆ ಗುಳೆಹೊರಟ ಜನತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರತಿ ಎಕರೆಗೆ ರೈತರು ಸರಾಸರಿ 25,000 ರೂಗಳಷ್ಟು ಬೆಳೆ ನಷ್ಠವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದಾಯವಿಲ್ಲದೇ ರಾಜ್ಯದ ಬಹುತೇಕ ಗ್ರಾಮೀಣ ಕುಟುಂಬಗಳು ಹಲವು ದಶ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು ಜೀವನ ವೆಚ್ಚದ ಸಾಲದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲವೇ ಇದ್ದ ಬದ್ದ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಆಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಇರುವ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಬಂಗಾರದೊಡವೆಗಳನ್ನು ಭೂಮಾಲಕ ಬಡ್ಡಿ ಸಾಹುಕಾರರುಗಳಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯೇ, ರಾಜ್ಯದ ತುಂಗಭದ್ರ, ಭೀಮಾ, ಕಾವೇರಿ ಮುಂತಾದ ಬಹುತೇಕ ನದಿಗಳಿಗೆ, ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದು ಶೇ 40 ಸಾಗುವಳಿ ಪ್ರದೇಶದ ನೀರಾವರಿ ಜಮೀನುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ನಗರ/ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ನೀರು ಒದಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಮಳೆ ಕ್ಷೀಣಗೊಂಡುದರಿಂದ ಮಲೆನಾಡು ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶವೂ ಬರಗಾಲಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗ ಬೇಕಾಯಿತು. ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನೀರು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬೆಳೆಗೆ ನೀರು ಒದಗಿಸಲಷ್ಠೇ ಸಫಲವಾಯಿತಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೊಂದು ಬೆಳೆಗೆ ನೀರು ಒದಗಿಸದೇ ಹೋದುದು ಮತ್ತು ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳು ಬತ್ತುವಂತಾದುದು ರಾಜ್ಯದ ಬರದ ಬೇಗೆಯನ್ನು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಿತು. ನದಿಗಳ ಮೂಲದಿಂದ ಪಂಪ್‍ಗಳ ಮತ್ತು ಏತ ನೀರಾವರಿ ಮೂಲಕ ನೀರು ಸಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಹಲವು ದಶಲಕ್ಷಾಂತರ ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದ ರೈತರು ಬೆಳೆ ನಷ್ಠವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಇದರಿಂದಾಗಿ ನದಿಗಳ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿನ ನೂರಾರು ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ತೊಂ ದರೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು ನಗರ/ಪಟ್ಟಣಗಳ ಜನತೆಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅದು ಉಲ್ಬಣಗೊಳಿಸಿ 10-12 ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ನೀರು ಪಡೆಯುವಂತಹ ದುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಂದಿತು.

ಬಹುತೇಕ ಮಳೆಯಾಧಾರಿತ ಪ್ರದೇಶವು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅಂತರ್‍ಜಲದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಕೊಳವೇ ಬಾವಿ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಸಾಲ ಭಾಧಿತ ರೈತರನ್ನು ಹತಾಶೆಗೀಡುಮಾಡಿತಲ್ಲದೇ, ಇದರೊಂದಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕುಸಿತವೂ ಸೇರಿ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ 11 ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತಲೂ ರೈತರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವಂತಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯದ ದಶ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ತತ್ವಾರ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರ, ಕೋಲಾರ, ಬೆಂಗಳೂರು ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಮತ್ತು ತುಮುಕೂರು ಮುಂತಾದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಅಡಿ ಅಳಕ್ಕೆ ಕೊರೆದರೂ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಸರಕಾರದ ಹಲವು ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಫ್ಲೋರೈಡ್ ಮಿಶ್ರಿತ ವಿಷದ ನೀರೇ ಅಲ್ಲಿನ ಜನಗಳಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ.

ಮಳೆಯಾಶ್ರಿತ ಪ್ರದೇಶದ ಬರ ಪೀಡಿತ ಜನತೆಗೆ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶವೂ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಉದ್ಯೋಗ ಒದಗಿಸುವ ಪ್ರಸಂಗವಿತ್ತು. ಈ ಭಾರೀ ನದಿಗಳು, ಕೆರೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಬತ್ತಿಹೋದುದು ಇವರಿಗೆ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗವಿಲ್ಲದಂತಾಯಿತು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲಾ, ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದ ಕೂಲಿಕಾರರು ಮತ್ತು ಕಸುಬುದಾರರು ಮತ್ತಿತರೇ ಬಡವರು ಕೂಡ ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಾಶ್ರಯದ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ವಲಸೆ ಅಥವಾ ಗುಳೆ ಹೋಗುವ ಒಟ್ಟು ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಶೇ 60 ರಷ್ಟು ಜನತೆ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೃಷಿಯೇತರ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದರೇ ಈಗ ಶೇ 100ರಷ್ಟು ಜನತೆ ನಗರ/ಪಟ್ಟಣಗಳ ಕಡೆ ನಡೆಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲಾ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದಿಂದಲೂ ವಲಸೆ/ ಗುಳೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ.

ಜಾನುವಾರುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮೇವಿನ ಮತ್ತು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಮಳೆಯ ಅಭಾವ ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಠ್ರ, ತೆಲಂಗಾಣ ಹಾಗೂ ಆಂದ್ರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಸುತ್ತಿರುವ ಬಿಸಿಗಾಳಿಯು ರಾಜ್ಯದ ತಾಪಮಾನವನ್ನು ಅಗಾಧವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕಲಬುರಗಿಯ ಯುವ ವಕೀಲರೊಬ್ಬರು ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ ವರದಿ ಬಂದಿದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಬರಗಾಲ ಗಂಭಿರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಇದು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲ ತಜ್ಞರು ಇಂತಹ ಬರದ ಭೀಕರತೆ ಕಳೆದ 73 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಂಡು ಬಂದಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಸರಕಾರಗಳ ಅಸಮರ್ಪಕ ಕ್ರಮಗಳು :

ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶವೂ ಅಲ್ಲಿನ ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಗೆ ಇದರಿಂದಾಗಿ ಭೀಕರವಾಗಿರುವಾಗ, ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಅದನ್ನು ಅಷ್ಠೇನು ಗಂಭಿರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಯ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರೂ ಏನೆಲ್ಲಾ ತಾವು ಕ್ರಮಕೈಗೊಂಡಿರುವುದಾಗಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಪರಸ್ಪರರ ಮೇಲೆ ಆರೋಪಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಅದು ಕೇವಲ ಬೂಟಾಟಿಕೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಠವಿದೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ದುಡಿಯುವ ಜನತೆ ಬರದಿಂದಾಗಿ ತೀವ್ರ ನಷ್ಟ ಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇದ್ದ ಬದ್ದ ಆಸ್ತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾರಾಟಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು, ಸಾಲಭಾಧಿತರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ನಗರಗಳೆಡೆ ಗುಳೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ತಡೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಅವು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ರೈತರು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಗಂಭೀರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಡಲು ಅವು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿಯಂತಹ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ವಲಸೆಯನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು. ಸರಕಾರಗಳು ಅದನ್ನು ಮಾಡದೇ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪಟ್ಟಭದ್ರರೂ ಲೂಟಿ ಮಾಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಹಣವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪಟ್ಟಭದ್ರರರ ಪಲಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಕಳೆದ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಇಂತಹ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜನತೆ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದುದುನ್ನು ಕಂಡರೇ? ಯಾಕೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ರೀತಿ, ಬರಗಾಲದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಹದಾಯಿ ನೀರಿಗಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ದಿನಗಳೀಂದ ನಡೆದಿರುವ ಮತ್ತು ಮದ್ಯ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ನೀರಿಗಾಗಿ ನಡೆದಿರುವ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೆದಿರುವ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?

ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ನಷ್ಠ ಮತ್ತು ಜೀವನ ವೆಚ್ಚದಿಂದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಸಾಲದ ಹೊರೆಯನ್ನು ರೈತರು ಹೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಡ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಮ ರೈತರ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಖಾಸಗೀ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಾಗೂ ಸಹಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸಾಲಗಳನ್ನು ಮನ್ನಾ ಮಾಡಲು ಅಗತ್ಯ ಕ್ರಮವಹಿಸಲು ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಸರಕಾರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಠವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಹಾಗೂ ಅವುಗಳು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ  ಬೆಳೆ ನಷ್ಠಪರಿಹಾರವು ಕೇವಲ ಮಳೆಯಾಧಾರಿತ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಆ ಪ್ರದೇಶದ ರೈತರ ಮತ್ತು ಕೂಲಿಕಾರರ ಕೂಲಿ ನಷ್ಠದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಅದು ಘೋಷಿಸಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಪರಿಹಾರವೂ ಭಾರೀ ತಮಾಯದಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಮಾನದಂಡಗಳಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೆಡೆ ಎಕರೆಗೆ 1000ರೂಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ನೀಡಿದರೇ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವೆಡೆ 1900 ರೂ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ 3,000 ರೂ ನೀಡಿದೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ 100 ರೂಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ನೀಡಿದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವರದಿಯಾಗಿವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಹಲವು ಲಕ್ಷ ಮಳೆಯಾಶ್ರಯದ ರೈತಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ಕೂಡಾ ತಲುಪಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನೀರಾವರಿ ನಂಬಿ ನಷ್ಠ ಹೊಂದಿದ ನದಿ ನೀರನ್ನು ಬಳಸಿ ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ, ಎರಡನೆ ಬೆಳೆಗೆ ನೀರು ದೊರಯದೇ ನಷ್ಠವಾದ ಮತ್ತು ಪಂಪ್‍ಸೆಟ್ ಮೂಲಕ ನೀರಾವರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಷ್ಟ ಹೊಂದಿದ ದಶಲಕ್ಷಾಂತರ ರೈತರಿಗೆ ಪರಿಹಾರವೆ ಇಲ್ಲಾ!

ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಮವಹಿಸಲಾಗಿದೆಯೆಂದು ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆಯೆಂದು, ಹಣದ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಸರಕಾರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಈಗಲೂ ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆ ಗಂಭಿರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ತಾಲೂಕಿನ ಬಂಡಿಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಭಾರೀ ತಾಪಮಾನದಲ್ಲಿ ತಲಾ ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಢಗೆ ಎರಡು ಕೊಡ ನೀರು ನೀಡಲಾಗುವುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಗರಗಳ ಜನತೆ ನೀರಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಲೆಯಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ಭೀಮಾ ನದಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳ ನೂರಾರು ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ನದಿಗಳು ಬತ್ತಿಹೋಗಿರುವುದರಿಂದ ಟ್ಯಾಂಕ್‍ಗಳ ಮೂಲಕ ನೀರು ಸರಬರಾಜು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಮಹಾರಾಷ್ಠ್ರ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸದರಿ ನದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಆಣೆಕಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ನೀರು ಬಿಡುವಂತೆ ಸರಕಾರ ಮನವಿ ಮಾಡಿದೆ. ಇಂತಹದ್ದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇತರೇ ನದಿಗಳ ದಂಡೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಗ್ರಾಮಗಳದ್ದು ಆಗಿದೆ.

ಯಾಕೀ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ?

ಯಾಕೆಂದರೇ ಎರಡೂ ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗೆ ಇಂತಹ ಬರಗಾಲಗಳು ಬೇಕಾಗಿವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭೂಮಾಲಕರು ಮತ್ತು ಬಡ್ಡಿವ್ಯಾಪಾರಿ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗಂತೂ ಈ ಬರಗಾಲಗಳು ಖಂಡಿತಾ ಸುಗ್ಗಿಯಾಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳು ಇರಬೇಕೆಂಬುದೇ ಅವರ ಅಭಿಲಾಷೆಯಾಗಿದೆ. ಸರಕಾರಗಳಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅದು ಅವುಗಳ ಜಾಗತೀಕರಣದ ನೀತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ರೈತರೂ ಭೂಮಿಗಳನ್ನು ತೊರೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಬೀದಿಪಾಲಾದ ರೈತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಮತ್ತು ಕೂಲಿಕಾರರು, ಕಸುಬುದಾರರು ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ತೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಈ ಎರಡು ಸರಕಾರಗಳ ಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ.  ವ್ಯವಸಾಯವನ್ನು ರೈತರು ಮತ್ತು ಕಸುಬುದಾರರು ಹಾಗೂ ಕೃಷಿಕೂಲಿಕಾರರಿಂದ ಕಸಿದು ಅದನ್ನು ಬಹುರಾಷ್ಠ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕುವ ಹುನ್ನಾರದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ಯೆಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಕಾಲ 2010ರಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿದ ಸರಕಾರದ ಕರ್ನಾಟಕದ ದೂರದೃಷ್ಟಿ 2020 ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಠಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದರಂತೆ, 2020ರೊಳಗೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಯನ್ನು ವ್ಯವಸಾಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುವುದು ಅದರ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಸಾಲಬಾಧಿತ ರೈತರ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು, ಭೂಮಾಲಕರು ಮತ್ತು ವಾರ್ಷಿಕ 25ಲಕ್ಷ ಆದಾಯ ಉಳ್ಳವರಿಗೆ ಜಮೀನನ್ನು ಹೊಂದಲು ಸಾದ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಭೂ ಸುಧಾರಣಾ ಕಾಯ್ದೆ – 1961 ಕ್ಕೆ ಈಚೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ, ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿದುದು. ಅದೂ ರಾಜ್ಯ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರೈತರು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ ಅವುಗಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸದೇ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತಂದಿದ್ದು

ಹೀಗಾಗಿ, ಬರಗಾಲವೆಂದರೇ ಕೇವಲ ಭೂಮಾಲಕ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ, ಅದು ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳಿಗೂ ಇಷ್ಠವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಂದೂ ಇಂತಹ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೇ, ಜನಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರುವರೇ? ಆದ್ದರಿಂದ ಬರಗಾಲ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಭಾರೀ ಕಾಳಜಿ ಇದೆಯೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಈ ಅಸಮರ್ಪಕ ಅರೆಬರೆ ಕೆಲಸ

ಚಳುವಳಿಯೊಂದೇ ದಾರಿ

ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಬರಗಾಲವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸಲು ದುರುದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಕ್ರಮವಹಿಸದಿರುವಾಗ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಗೆ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಠು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುವುದೊಂದೇ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಐಕ್ಯ ಹಾಗೂ ಸುಸಂಘಟಿತ ಚಳುವಳಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಬರ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಕೈಗೊಳ್ಳ ಬೇಕಾದ ಕ್ರಮಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಬೇಕಷ್ಠೇ!

  1. ಬರ ಪೀಡಿತ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶದ ರೈತರು ಹಾಗೂ ಕಸಬುದಾರರು ಮತ್ತು ಕೂಲಿಕಾರರ ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ  ತಲಾ 25 ಕೇಜಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ ರಾತ್ರಿ ಊಟವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು.
  2. ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಕನಿಷ್ಠ 500 ರೂಗಳ ಕೂಲಿಯಂತೆ 200 ದಿನಗಳ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿನ ಭ್ರಷ್ಠಾಚಾರವನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಕಠಿಣ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು.
  3. ಪ್ರತಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಕುಡಿಯುವ ನೀರನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಕ್ರಮವಹಿಸಬೇಕು. ಫ್ಲೋರೈಡ್ ವಿಷದಿಂದ ಮುಕ್ತ ಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತಿಯಲ್ಲಿ ಮೇವಿನ ಬ್ಯಾಂಕ್ ತೆರೆಯಬೇಕು
  4.  ಬೆಳೆ ನಷ್ಠ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ತಲಾ ಎಕರೆಗೆ ಕನಿಷ್ಟ 25 ಸಾವಿರ ರೂ. ನೀಡಬೇಕು. ಇದನ್ನು ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಾದ ನಷ್ಠಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು.
  5. ರೈತರ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಸಾಲ ಮನ್ನಾಮಾಡಲು, ಕೇರಳದ ಈ ಹಿಂದಿನ ಎಡ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ರಂಗದ ಸರಕಾರ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ಋಣಮುಕ್ತ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ರೈತರು, ಕೂಲಿಕಾರರು ಮತ್ತು ಕಸಬುದಾರರಿಗೂ ಅಗತ್ಯದಷ್ಟು ಹೊಸ ಸಾಲವನ್ನು ನೀಡಲು ಕ್ರಮವಹಿಸಬೇಕು.
  6. ಬರಗಾಲದಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಲೂ ಶಾಶ್ವತನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು.
  7. ಬೆಳೆ ವಿಮೆಯು ಸಮಯ ಬಧ್ಧವಾಗಿ ಸಿಗುವಂತೆ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟು ಬೆಳೆಯ ನಷ್ಠವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಡುವಂತೆ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೈತನಿಗೂ ಅದು ದೊರೆಯುವಂತೆ ಬೆಳೆ ವಿಮೆ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು
  8. ಈ ಪ್ರದೇಶದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಂತದ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲೂ ಉಚಿತವಾದ ಪ್ರವೇಶ ನೀಡಬೇಕು.

ಯು. ಬಸವರಾಜು

ರೇಗಾ ಮತ್ತು ಬರ

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 20 May 8, 2016

ಈ ವರ್ಷ ಬರಗಾಲವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭೀಕರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆವು. ನೀರಿನ ಅಂತರ್ಜಲಮಟ್ಟ ಕುಸಿದಿರುವುದರಿಂದ ನಾವು ದುಡಿವ ಜನರ ಕೈಗೆ ಕೆಲಸ, ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೂಲಿ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಅಂತರ್ಜಲ ಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು. ಹೀಗೆ ಮುಖ್ಯ ಗುರಿಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದೆವು. ಕೆರೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಇವೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನರತ್ತ ನಮ್ಮ ನಡಿಗೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಕಳೆದ ಒಂದುವರೆ ತಿಂಗಳಿಂದ ಕೆರೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇದರ ಪ್ರತಿ ಫಲವಾಗಿ ಮಾರ್ಚ್ 26ರಂದು ಆಳಂದ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ನರೋಣ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪಾಳ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಮೂರುವರೆ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ  ಮಹಿಳೆಯರು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದಿನವನ್ನು ‘ಕೆಲಸದ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ನೀರು ಸಂರಕ್ಷಣೆ’ ಗಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದರು. ಈಗ ನಮ್ಮ ಸಂಘಟನೆಯ ಶ್ರಮದ ಭಾಗವಾಗಿ ಎಂಟು ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಮಗಾರಿ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಸರಿ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.

ಹೌದು. ನಾವು ಹೀಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಮನಸು ಮಾಡಿದೆವು. ದಿನಗಳೆದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಪೋಷನಗೈಯುವಂತೆ ರಾಚುವ ಬೆಂಕಿ ಬಿಸಿಲು. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುವ ರಸ್ತೆಗಳು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಕು ರಸ್ತೆಗಳು ಬಿಕೋ ಅಂದರೂ ಪ್ರತಿ ಮನೆ ಗುಡಿಸಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಕಟದ ಮೌನ. ಊಟಕ್ಕೆ ಒದಗಿ ಬರುವ ದವಸ ಧಾನ್ಯಗಳು ದಿನಸಿಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಮುಂದೇನು? ಎನ್ನುವಂಥ ಆಳದ ಚಿಂತೆ, ಒಳ-ಒಳಗೆ ಬಿಕ್ಕುವ ಮನಸು ಕ್ರಮೇಣ ಹತಾಶೆಯ ಪಾಶದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು.. ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಯಾವ ರಸ್ತೆಗೆ ಹೊಲಗದ್ದೆ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಹಾದರೂ ಎರಡೆರಡು ಕೊಡಹೊತ್ತ ಹೆಂಗಸರು ಮಕ್ಕಳು ಉಸ್ಸೆನ್ನುತ್ತ ಹಾದಿ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವರು. ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೂಲಿ ಕೊಡದ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವೇ ಇಲ್ಲದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ಎಷ್ಟೊ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಉದ್ಯೋಗ ಚೀಟಿಗಳು ಗೆದ್ದವರ ಇದ್ದವರ ಕೈ ಸೇರಿ ವರ್ಷಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ‘ನಮ್ಮ ರೊಕ್ಕ ನಿಮ್ಮ ಅಕೌಂಟಿಗೆ ಬರ್ತದೆ. ಐದು ನೂರು ಇಟ್ಕೊಂಡು ಉಳಿದಿದ್ದು ವಾಪಸ್ ಕೊಡ್ರಿ…’ ಎಂದು ಮುಗ್ಧ ಜನರನ್ನು ಯಾಮಾರಿಸಿ ಅವರ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಅವರದೇ ಹೆಸರಿನ ಹಣವನ್ನು ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದವರು ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಇಸ್ಪೇಟಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುವರು. ರೇಗಾದಡಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ಅಕೌಂಟಿಗೆ ಎನ್ ಎಂ ಆರ್ ತೆಗೆದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವರೆಂದು ಸುಳ್ಳು ಬಿಲ್ಲು ಮಾಡಿಸಿ ಅವರ ಅಕೌಂಟಿಗೆ ಬಂದ ಹಣವನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಯೇ ಲೂಟಿ ಮಾಡಿರುವರು.ಇದು ಹಗಲು ದರೋಡೆ. ತನ್ಮೂಲಕ ಜನರನ್ನು ಕರಪ್ಟ್ ಮಾಡಿರುವರು. ಈಗಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗದಂತೆ ಮಾಡಿ ಉದ್ಯೋಗ ಚೀಟಿಯನ್ನು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವರು ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಜನರು ಪ್ರತಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವರು. ಬರಗಾಲದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದ ಈ ಕಟುಕರು ಶ್ರಮಿಕರ ಸಂಕಟ ಕಂಡು ಅಟ್ಟಹಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು.

ಇನ್ನು ಸರಕಾರದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳಿಗೆ ಈ 45-47 ಡಿಗ್ರಿ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿ ಸುತ್ತಾಡಿ ಜನರ ಕೈಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡುವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸರಿ ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಈ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿ ಕಾಯ್ದೆಯು ಆರಂಭವಾದ ವರ್ಷ 2005-6ರ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೀದರ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದವರಂತೆ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಾಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟ, ಸಮಾವೇಶ, ಜಾಗೃತಿ ಜಾತಾ, ಅನೇಕ ಘೇರಾವ್, ಪಂಚಾಯತ್ ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ಕೀಲಿ ಜಡಿಯುವಂತಹ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಬಡರೈತರು ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿಯ ನೆರವಿನೊಂದಿಗೆ ಕೊಂಚ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ಕಂಡಿದ್ದು ನನಗೀಗಲು ನೆನಪಾಗುವುದು. ಬರೆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಗ್ರಂಥವೇ ಆಗುವಂತಹ ಹೋರಾಟದ ಗಾಥೆಯದು. ಸತತ ಮೂರು ವರ್ಷ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದ್ದಾಯ್ತು…

regha

ಅರಳಿ ನಿಂತ ಆಜಾದಪುರ ಕೆರೆ

ಕಳೆದ ವರ್ಷವೂ ಬರವಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾವಾಗ ಮೈಕ್ರೊ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಲು ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದ್ದೇವು. ಹೀಗಾಗಿ ಕಲಬುರಗಿ ನಗರದ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಕುಸನೂರು ಗ್ರಾಮಪಂಚಾಯತಿಯ ಆಜಾದಪುರ ಗ್ರಾಮದ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಮುನ್ನೂರರಷ್ಟು ಕೃಷಿ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮತ್ತು ಬಡರೈತರಿಗೆ ರೇಗಾ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸತತ ನೂರು ದಿನ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಂತೆಯೇ ಪುಟ್ಟ ಕೆರೆಯೊಂದು ಇಂದು ಅರಳಿ ನಿಂತಿದೆ. ಕೆರೆ ಪೂರ್ತಿ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಹೋರಾಟವೂ ನಡೆಸಿದೆವು.

ಆದರೆ ಈ ವರ್ಷ ಬರಗಾಲವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭೀಕರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆವು. ನೀರಿನ ಅಂತರ್ಜಲಮಟ್ಟ ಕುಸಿದಿರುವುದರಿಂದ ನಾವು ದುಡಿವ ಜನರ ಕೈಗೆ ಕೆಲಸ, ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೂಲಿ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಅಂತರ್ಜಲ ಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು. ಹೀಗೆ ಮುಖ್ಯ ಗುರಿಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದೆವು. ನೀರಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ನಾಳೆಯಿಲ್ಲ. ನಿಜಾಮ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೆರೆ ಮತ್ತು ಬಾವಿಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿವೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಜಾಮನಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. 1972 ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಭೀಕರ ಬರದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆರೆ ಹೂಳೆತ್ತುವ ಕಾಮಗಾರಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಜನರ ಕೈಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅಂದಿಗೆ ಹೂಳೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಕೆರೆಗಳು ಹೂಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೆಲಸಮವಾಗಿವೆ. ರೇಗಾ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಹೂಳು ತೆಗೆಸಬೇಕಿತ್ತು. ಸರಕಾರವಾಗಲಿ ಸರಕಾರಿ ಯಂತ್ರವಾಗಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಮನಸು ಮಾಡಲೇಯಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ ನೀರಿನ ಅಂತರ್ಜಲಮಟ್ಟ ಕುಸಿದಿದೆ.

ನಾವೀಗ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಸಂಕಟದ ದಿನಗಳು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿವೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಜನರು ಬರದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯುವಾಗ ಕೂದಲು ಸೀಳುವ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ನಲುಗಿಸುತ ಕೂಡಿವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಎಂದಿನಂತೆ ಮತ್ತೆ ಹಳ್ಳಿಗಳತ್ತ ಹೊರಡಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆವು. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಐದು ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತ್ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರೇಗಾ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ಮತ್ತು ಪಾಳಾ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೆವು. ಮೂರು ಥಾಂಡಾ ಮತ್ತು ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವರು.

ಕೆರೆಗಳತ್ತ ನಮ್ಮ ನಡಿಗೆ

ಆದರೀಗ ಕೆರೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಇವೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನರತ್ತ ನಮ್ಮ ನಡಿಗೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಕಳೆದ ಒಂದುವರೆ ತಿಂಗಳಿಂದ ಕೆರೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇದರ ಪ್ರತಿ ಫಲವಾಗಿ ಮಾರ್ಚ್ 26ರಂದು ಆಳಂದ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ನರೋಣ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪಾಳ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಮೂರುವರೆ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ  ಮಹಿಳೆಯರು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದಿನವನ್ನು ‘ಕೆಲಸದ ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ನೀರು ಸಂರಕ್ಷಣೆ’ ಗಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದರು. ಈಗ ನಮ್ಮ ಸಂಘಟನೆಯ ಶ್ರಮದ ಭಾಗವಾಗಿ ಎಂಟು ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಮಗಾರಿ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಸರಿ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.

ಕ್ರಮೇಣ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದವರು ಕಲಬುರಗಿಯ ವ್ಹಿ.ಜಿ.ಮಹಿಳಾ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯ, ರಜೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಸ್ತಿ-ಮೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನತೆಯೊಂದಿಗೆ ನಾವಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಆದರ್ಶ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿರುವ ನಿಂಗಣ್ಣ ಮುಂಗೊಂಡಿ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಆರು ಜನ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಪಯಣ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದಲಿಂಗ ಸಿ ಸುಣಗಾರ, ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ ಜಿ ಓಕಳಿ, ಶಂಭುಲಿಂಗ, ರವೀಂದ್ರ ರುದ್ರವಾಡಿ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಾಸಾಹೇಬ ತೀರ್ಥ ಎಂಬುವವರೇ ಈ ಆರು ಜನ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸೂಟಿಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಹಳ್ಳಿಗರ ಸಂಕಟ ನಿವಾರಣೆಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕೇಂದ್ರೀಯ ವಿಶ್ವ ವಿದ್ಯಾಲಯದ ಎಂ.ಎಸ್.ಡಬ್ಲು.ಡಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ತೊಡಗಿಸುವುದಾಗಿ ಆಶ್ವಾಸನೆ ಬಂದಿದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಮಾರ್ಚ್ 26ರಂದು ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆಗೆ ಬಂದು ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ತುಂಬಿಸುವಲ್ಲಿ ಈ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿಭಾಯಿಸಿರುವರು. ಮುಂದೆಯೂ ಜೊತೆ ಬರುವ ಭರವಸೆ ನೀಡಿರುವರು. ಅಕ್ಷರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ ಜನತೆ ಒಂದೆಡೆ, ಬುದ್ಧ, ಬಸವ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ಮಾಕ್ರ್ಸ್, ಲೆನಿನ್, ಗಾಂಧಿ ಮುಂತಾದವರನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ದಿನವೂ ತರ್ಕದ ಬೆನ್ನೇರಿದವರು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಇವರ ಇವರುಗಳ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನರು ಹಳ್ಳಿಗಳತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದು ನಮಗಂತೂ ಹಿಡಿಸಲಾರದ ಹಿಗ್ಗು ಅಭಿಮಾನ ತಂದಿದೆ. ಅರ್ಜಿ ತುಂಬುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೆಲಸ ದೊರಕಿಸುವವರೆಗೆ ಬಿರು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡುವ ನಿಂಗಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರ್‍ರ ಛಲ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯೇ ಹೌದು. ಅವರ ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿ ನಂದಾ ಮನೆಗೆಲಸ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಓಡಾಡಿ ಶ್ರಮಿಕರ ಋಣ ತೀರಿಸುವ ಪರಿಗೆ ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಇವರ ಸಾಗರದಂತ ಬದ್ಧತೆಯ ಮುಂದೆ ಕೊಂಚವಾದರೂ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುವಂಥ ಕೆಲಸ ಎಡೆಬಿಡದೆ ಮಾಡುವ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಎಲ್ಲರೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮನಸುಗಳು ಎಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ನುಗ್ಗಲಿ ಮತ್ತು ಬರದ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯುತ್ತಿರುವ ಜನತೆಗೆ ಕೆಲಸ ದೊರಕಿಸಲು ನೆರವಾಗಲೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.

ಹಾಂ ಬಿಸಿಲಿದೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದು…? ಸೂರ್ಯನೊಂದಿಗೂ ಕದನ ಹೂಡುತ್ತ ಹಳ್ಳಿ ತಾಂಡಾಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಜನತೆಯ ಮುಗ್ಧತೆ, ತಾಯ್ತನದಂತಹ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಇದೊಂದು ಹುಚ್ಚೇ ಅನ್ನಬಹುದು. ಹುಚ್ಚಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಸಿಗಲಾರದು. ಈ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವವರ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯಲೆನಿಸುವುದು. ಮುನ್ನಳ್ಳಿಯ ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಸುದೇವಿ ತಮ್ಮೂರಲ್ಲದೆ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೂ ಸುತ್ತಾಡಿ ಜನರ ಕೈಗೆ ಕೆಲಸ ದೊರಕಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವರು…. ನಮ್ಮ ದೇವದಾಸಿ ಅಕ್ಕಂದಿರರು ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಶ್ರಮ ಹಾಕುತ್ತಿರುವರು..

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೂ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗಳತ್ತ ಬರಲಿ…ಕೆರೆ ಬಾವಿ ಚೆಕ್ ಡ್ಯಾಮ್, ಗೋಕಟ್ಟಾ, ಕೃಷಿಹೊಂಡಾ ನಿರ್ಮಾಣವಾದರೆ, ಹೂಳೆತ್ತಿದರೆ ಬರುವ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಸುರಿದ ಮಳೆನೀರು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹರಿದು ಹೋಗುವುದು ಖಾತ್ರಿ. ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಹೀಗಾಗಿ ಕೆರೆ ಹೂಳೆತ್ತಿಸೋಣ, ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರೇಗಾ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ದಿನಕ್ಕೆ ರೂ.234 ಕೂಲಿ ಇದೆ. (ರೂ.224 ಕೂಲಿ, ರೂ10 ಬುಟ್ಟಿ ಸಲಿಗೆ, ಗುದ್ದಲಿಯ ಬಾಡಿಗೆ) ಜನರ ಕೈಗೆ ಕೆಲಸವಾಯ್ತು, ಕೆರೆ ಹೂಳೆತ್ತಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಮಳೆ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೀರಿನ ಅಂತರ್ಜಲಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಲು ಕಾರಣವೂ ಆಯ್ತು… ಮತ್ತು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಗುಳೆ ಹೋಗುವ ಜನರು ತಮ್ಮೂರಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು ಕೆಲಸ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು .

ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೇಬೇಕು.. ನಮ್ಮ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೈ ಜೋಡಿಸುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೂ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ. ಆದರೆ ಕಲಬುರಗಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯತ್‍ನ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಾಹಕ ಅಧಿಕಾರಿಯಾದ ಅನಿರುದ್ಧ ಶ್ರವಣ ಅಂತರಂಗ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಜನತೆಯ ಪರ ಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ನಿಂತು ಮನರೇಗಾ ಜಾರಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಇಂಬಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿಯೇ..

ಆದರೆ ಸಂಕಟದ ಮಾತೊಂದು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು… ಕೆಲಸವೇನೋ ದೊರಕಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಕಡೆ ಪಕ್ಷ ಹದಿನೈದು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕೂಲಿ ಪಾವತಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ತುಂಬ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಫಂಡ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಎಂದು ಹೊಸ ಪದ್ಧತಿಯೊಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿದೆ. ತಾನೇ ನೇವಾಗಿ  ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಗಳಿಗೆ ಹಣ ಜಮಾ ಮಾಡುವ ಕೇಂದ್ರೀಕರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದು ತಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಹೊಸ ಪದ್ಧತಿಯು ಕೂಲಿ ಪಾವತಿಸುವಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕೂಲಿ ರೂ.246 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಬರಗಾಲದಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆ ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆಕೂಲಿ ಬಾಕಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಟುಕತನವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು? ತಾಂತ್ರಿಕದೋಷ ಸರಿಪಡಿಸುವವರೆಗೆ ಜನರು ಉಪವಾಸ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವಾಗಲಿ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವಾಗಲಿ ಕೂಡಲೇ ಪರ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವೇನೋ ತಾನು ಪರ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ರೂ.700 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸಂಕಟ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವಾಗ ಕೂಡಲೇ ಪರಿಹಾರೋಪಾಯ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. …. ಇಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಬರೆದಿರುವೆವು… ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವೆವು..

-ನೀಲಾ ಕೆ., ಡಾ.ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಬಾಳಿ, ಡಾ. ಪ್ರಭು ಖಾನಾಪುರೆಮ ಗಣಪತಿ ಕೋಡ್ಲೆ

ಒಣಗಿದ ಭೂಮಿ, ಈಡೇರದ ಭರವಸೆಗಳು….

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 20 May 8, 2016

ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಬರಪೀಡಿತ ಮರಾಠವಾಡಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಿಸಾನ್ ಸಭಾ ವಿಪರೀತ ಕರ್ಷಕ ಸಂಕಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಚಾರಾಂದೋಲನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಹೋಗಿದ್ದ ಸಿಪಿಐ(ಎಂ) ಪೊಲಿಟ್‍ಬ್ಯುರೊ ಸದಸ್ಯೆ ಬೃಂದಾ ಕಾರಟ್ 15-20 ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು, ಔರಂಗಾಬಾದ್, ಬೀಡ್ ಮತ್ತು ಜಾಲ್ನಾ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ರೈತರನ್ನು ಮತ್ತು ರೇಗಾ ಕಾರ್ಮಿರಕನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು. ನಂತರ ಸಿಪಿಐ(ಎಂ) ಕೇಂದ್ರ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಮಂಡಳಿಯ ಸದಸ್ಯ ಅಶೋಕ ಧವಳೆ ಮತ್ತಿತರ ಮುಖಂಡರೊಂದಿಗೆ ಔರಂಗಾಬಾದ್ ಜಿಲ್ಲಾ ಕಮಿಶನರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಮನವಿ ಪತ್ರ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.
ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಗಳ ವೇಳೆ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮರಾಠವಾಡ ರೈತರು ಮತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಭರವಸೆಗಳ ಮಹಾಪೂರವನ್ನೇ ಹರಿಸಿದ್ದರು. ಅವುಗಳಲ್ಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಈಡೇರಿಲ್ಲ. ಮೋದಿಯವರು ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡುವು ಕೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಸರಕಾರದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಅಪ್ಪಟ ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ಜನಾಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಭುಮ್ರೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಇದು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಬೃಂದಾ ಕಾರಟ್ ಈ ಭೇಟಿಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ. 

maratavada

ಪಾಲಿಟ್ ಬ್ಯೂರೋ ಸದಸ್ಯರಾದ ಕಾಂ. ಬೃಂದಾ ಕಾರಟ್

ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ವಿವಿಧ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿರುವ 257 ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ಗಂಭೀರ ಬರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಸಾಧ್ಯವಾದುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ಹೇಳಿರುವುದಕ್ಕೆ ಜನಾಬಾಯಿ ಕೊರ್ಡೆ ಅಥವಾ ಪ್ರಭಾಕರ ಭುನ್ರೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬಹುದು? ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಮರಾಠವಾಡಾ ಪ್ರದೇಶದ ಬೀಡ್ ಮತ್ತು ಜಾಲ್ನಾದ ನಿವಾಸಿಗಳು. ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿರುವ ಬರಗಾಲ ಇದೀಗ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ಮುಟ್ಟಿದೆ.

ಜನಾಬಾಯಿ ಕೊರ್ಡೆ ಬೀಡ್‍ನ ಒಂದು ಗ್ರಾಮದ ಸರಪಂಚರು. ಮರಾಠವಾಡ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಿಸಾನ್ ಸಭಾದ ಪ್ರಚಾರಾಂದೋಲನದ ವೇಳೆ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತರಿ ಯೋಜನೆಯ (ರೇಗಾ) ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ತಂಡ ಜನಾಬಾಯಿ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ಕೃಷಿ ಸಂಬಂಧಿ ಕೆಲಸಗಳು ಪೂರ್ಣ ಸ್ಥಗಿತ ಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ರೇಗಾ ಒಂದೇ ಉಳಿದಿರುವ ಜೀವನ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಬರಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರೇಗಾ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿಯನ್ನು ನೂರು ದಿನಗಳಿಂದ 150 ದಿನಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸುವುದಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಘೊಷಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ಜಾರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮೀಣಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಚಿವಾಲಯದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಮಾಹಿತಿ ಪ್ರಕಾರ 2015-16ರಲ್ಲಿ ಮರಾಠವಾಡ ಪ್ರದೇಶದ ಎಂಟು ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಪೈಕಿ ಐದರಲ್ಲಿ-ಔರಂಗಾಬಾದ್, ಜಾಲ್ನಾ, ನಾಂದೇಡ್, ಒಸ್ಮಾನಾಬಾದ್ ಮತ್ತು ಹಿಂಗೋಲಿ-ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರಾಸರಿ ಕೆಲಸದ ದಿನಗಳು ಕೇವಲ 47 ದಿನಗಳು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ದವು. ಲಾತುರ್‍ನಲ್ಲಿ 72 ದಿನಗಳು ಹಾಗೂ ಬೀಡ್‍ನಲ್ಲಿ 81 ದಿನಗಳು.

ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತರಿ ಯೋಜನೆಗೆ ಕಡಿಮೆ ಹಣ

ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭೂರಹಿತ ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಕಬ್ಬು ಕಟಾವು ಮಾಡುವವರು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ರೈತರು ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಹತಾಶೆಯೊಂದ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ರೇಗಾದಡಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು  70000 ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಬೀಡ್ ಮಾತ್ರ ಇದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದವಾಗಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ 1.19 ಲಕ್ಷ ಜನರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಇದೀಗ ಬೇಡಿಕೆ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ಮುಟ್ಟಿರುವ ಈ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕಿರುವವರ ಸರಾಸರಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೇವಲ 4000. ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಡೀ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಬರಗಾಲ-ಪೂರ್ವ ವರ್ಷವಾದ 2012-13ರಲ್ಲಿ ರೇಗಾಕ್ಕೆ ಕೇಂದ್ರ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ 212 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಹಣವನ್ನು 2015-16ರಲ್ಲಿ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನೂ ಆಘಾತಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಅನೇಕ ಜನರಿಗೆ ಕೂಲಿಯೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬೀಡ್ ಜಿಲ್ಲೆ, ಕೂಲಿ ವಿತರಿಸುವಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಈ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ರೇಗಾ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಬಾಕಿ ಕೂಲಿ ಹಣ 5.58 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳು. ನಾವು ಜನಾಬಾಯಿ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ಆಕೆಯ ಗ್ರಾಮ ತಕರ್ವಾನ್‍ನಲ್ಲಿ ಒಂದುವರೆ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೆಲಸ ಆರಂಭವಾದರೂ ಇದುವರೆಗೂ 150 ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಒಂದು ಪೈಸೆ ಕೂಲಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸುಡು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಕುಡಿಯಲು ಸಾಕಷ್ಟು ನೀರು ಕೂಡ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ದಿನದಲ್ಲಿ ನೆಲ ಅಗೆದು 5000 ಕೆಜಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹೊರಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಅಮಾನವೀಯವಾದ ಕೆಲಸದ ನಿಯಮ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದೀತೇ? ಇದೊಂದು ಅಸಾಧ್ಯ ಕೆಲಸ.

ಬರಗಾಲದಿಂದಾಗಿ ಮಣ್ಣು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ಕಲ್ಲಿನಂತಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೂಲಿ ದರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿಲ್ಲ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ಕನಿಷ್ಟ ಕೂಲಿಗಿಂತ ಶೇಕಡಾ 30ರಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಕೂಲಿ ಪಡೆಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಅವರು 11ರಿಂದ 12 ಗಂಟೆ ಕಾಲ ದುಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ದಿನದ ಕನಿಷ್ಟ ಕೂಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಜನಾಬಾಯಿ ಈ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಪರವಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿರ್ಣಾಯಕವಾದ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಅವರು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿತರಣೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮೂಲಕ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸಲು ತುರ್ತು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದೂ ಜನಾಬಾಯಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವವರಾರು?.
ದಲಿತರೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವ ಭೂರಹಿತರು ಮತ್ತು ಕೃಷಿಕೂಲಿಗಾರರು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಾಧಿತರಾಗಿದ್ದು ರೈತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೂಡ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇಲ್ಲ.

ರೈತರ ಹತಾಶೆ

ಪ್ರಭಾಕರ ಭುಮ್ರೆ ಜಾಲ್ನಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಒಬ್ಬ ರೈತ. ಇಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಜನರಂತೆ ಆತ ಕೂಡ ಹಣ್ಣು ಬೆಳೆಗಾರನಾಗಿದ್ದು 400 ಕಿತ್ತಳೆ ಮರಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನೆ. ಆತ ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಸಾಲ ಪಡೆದಿದ್ದ. ನೀರು ಸರಬರಾಜಿಗಾಗಿ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗೆ ಆತ ತುಂಬಾ ಹಣ ನೀಡಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಕಿತ್ತಳೆ ಮರಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಭುಮ್ರೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆತ ಆ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದ. ಇದು ಈ ರೀತಿಯ ಒಂದೇ ಪ್ರಕರಣವಲ್ಲ. ಜಾಲ್ನಾ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಮರ ಬೆಳೆಯಲಾಗುವ ಒಟ್ಟು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಮೂರನೇ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಂದರೆ 9000 ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ಕಿತ್ತಳೆ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದುರುಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ರೈತರಿಗೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸಹಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕ ಕಿತ್ತಳೆ ಬೆಳೆಗಾರರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರವೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ಸಾಲ ಮರುಪಾವತಿ ಮಾಡುವಂತೆ ಭುಮ್ರೆ ಅವರಂಥ ರೈತರಿಗೆ ಬ್ಯಾಂಕ್‍ಗಳು ನೋಟಿಸ್ ಕಳಿಸುತ್ತಿವೆ. ರೈತರ ಹತಾಶೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದು ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದೇ ವರ್ಷದ ಜನವರಿಯಿಂದೀಚೆಗೆ 325 ರೈತರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಔರಂಗಾಬಾದ್‍ನ ಪಚೋಡ್‍ನಲ್ಲಿನ ದನಗಳ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಭುಮ್ರೆಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಆತ ತನ್ನ ಎರಡು ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರಿದ್ದ. ಹತಾಶರಾದ ರೈತರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಭುಮ್ರೆ ಇನ್ನೇನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದರಲ್ಲಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಖರೀದಿಸಿದ್ದ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಆತ ಕೇವಲ 20000 ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ಮಾರಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರೈತ ಸಾಲಾರ್ ಖಾನ್ ಕತೆಯೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಆತನೂ ಎತ್ತಿನ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅರ್ಧ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದ್ದ. 90000 ರೂಪಾಯಿ ಸಾಲ ಹೊಂದಿರುವ ಆತನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಯನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ ಸರಕಾರ ಗೋಹತ್ಯೆ ಮೇಲೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರಿದ್ದರಿಂದ ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬೆಲೆ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿದೆ. ಮರಾಠವಾಡ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಕಾಣಿಕೆ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ. ದನಗಳ ಸಂತೆಗೆ ಸುಮಾರು 3000 ದನ-ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ತರಲಾಗಿತ್ತು. ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದು ಬದುಕುಳಿಯುವ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಅನ್ಯ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

ಸರಕಾರದ ಯೋಜನೆಯಡಿ ಗೋಶಾಲೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸರಕಾರ ಅವುಗಳನ್ನು ವಿವಿಧ ನೊಂದಾಯಿತ ಸಹಕಾರಿ ಸಂಘಗಳಿಗೆ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆ ನೀಡಿದೆ. ಬಿಜೆಪಿಯ ದಿವಂಗತ ನಾಯಕ ಗೋಪಿನಾಥ ಮುಂಡೆ ಅವರ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರಿಯರು ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಹೋಗಿರುವ ಬೀಡ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ರೀತಿಯ 137 ಗೋಶಾಲೆಗಳಿವೆ. ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೇ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಗೋಶಾಲೆಗಳು. ಕೇಜ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ 1400 ಪ್ರಾಣಿಗಳಿವೆ. ಈ ಗೋಶಾಲೆಯನ್ನು ಜೈ ಬಜರಂಗ ಬಲಿ ಸಂಘ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. ಮಾರ್ಚ್ ನಲ್ಲಿ ಗೋಶಾಲೆ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಧನಸಹಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಗೋಶಾಲೆಯ ದಿನದ ವೆಚ್ಚ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಂಘದ ಸುಪರ್ ವೈಸರ್ ಹೇಳಿದರು. ಹಾಗಾದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸುತ್ತೀರಾ ಎಂಬ ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾಲ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ದೊರಕಿತು. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಕೆಲವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ಈ ನೊಂದಾಯಿತ ಸಂಘಗಳು ರೈತರಿಗೆ ಮೇವಿಗಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕಾದ  ನಿಜವಾದ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸರಕಾರದ ಸಬ್ಸಿಡಿ ವಸ್ತು ರೂಪದಲ್ಲಿರಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಮೇವು ಮತ್ತು ನೀರಿಗೆಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಸುಗಳಿಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ 70 ರೂಪಾಯಿ ಹಾಗೂ ಚಿಕ್ಕ ಹಸುಗಳಿಗೆ 31 ರೂಪಾಯಿ ಎಂದು ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಬಹುತೇಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಶಾಲೆ ಯೋಜನೆ ಆರಂಭವಾಗಿಲ್ಲ. ಸರಕಾರವೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯದ ವರೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಗೋಶಾಲೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಇದಕ್ಕೆ ನೆರವು ನೀಡಬೇಕು. ಸಂಸತ್ತಿನ ಚರ್ಚೆಯ ವೇಳೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಲಾಗಿಲ್ಲ.

ನೀರಿನ ರಾಜಕೀಯ

ಲಾತೂರ್‍ಗೆ ಟ್ರೇನ್ ಮೂಲಕ ನೀರನ್ನು ಸಾಗಿಸಿದ್ದು ಭಾರೀ ಪ್ರಚಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಪೂರೈಸಿದ 3000 ಟ್ಯಾಂಕರ್ ನೀರು ಏನೇನೂ ಸಾಲದು ಎನ್ನುವುದು ಕಟುವಾಸ್ತವವಾಗಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆನಿಗಳು ನೀರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ದರದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲ. 3000 ಲೀಟರ್ ಟ್ಯಾಂಕರ್‍ಗೆ 1000 ರೂಪಾಯಿ ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿನ ದರಕ್ಕಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಆಗಿದೆ. ಈ ಖಾಸಗಿ ನೀರಿನ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಪೈಕಿ ಅನೇಕ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಈ ಪ್ರದೇಶದ ವಿವಿಧ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕರ ಜೊತೆ ನಿಕಟ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ಬಹಿರಂಗ ರಹಸ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಯಾರೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಬಿಜೆಪಿ ನೇತೃತ್ವದ ಸರಕಾರದ ಆದ್ಯತೆಗಳು ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಇವೆ. ಮದ್ಯ ತಯಾರಿಸುವ ಬ್ರೂವರಿಗಳು ಮತ್ತು ಡಿಸ್ಟಿಲರಿಗಳಿಗೆ ಸರಬರಾಜು ಮಾಡುವ ನೀರಿನ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿತಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಕೋರಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಅರ್ಜಿಯೊಂದನ್ನು ಬಾಂಬೆ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನ ಔರಂಗಾಬಾದ್ ಪೀಠ ಎಪ್ರಿಲ್ 24ರಂದು ಆಲಿಸಿತು. ಔರಂಗಾಬಾದ್ ಬೀರ್ ತಯಾರಿಕೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರ. ಈ ಘಟಕಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಐದು ಮಿಲಿಯ ಲೀಟರ್ ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ನೀರು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರ ಪ್ರಸ್ತಾವವಾದಾಗ, ಈ ಘಟಕಗಳಿಗೆ ನೀರು ಸರಬರಾಜು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗ್ರಾಮೀಣಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಖಾತೆ ಸಚಿವೆ ಪಂಕಜಾ ಮುಂಡೆ ಹೇಳಿದರು. ಪಂಕಜಾ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿರುವ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದು ಡಿಸ್ಟಿಲರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದು ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಿಂತ ಆ ಕಂಪೆನಿಯ ಹಿತವೇ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಯಿತು ಎಂಬ ಆರೋಪ ಕೇಳಿ ಬಂದಿದೆ. ಜನರಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಸರಬಾರಜು ಮಾಡಲು ಆದ್ಯತೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಸರಕಾರಕ್ಕೆ  ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸಲು ಯಾವುದೇ ತುರ್ತುಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಮುಂದಾಗದಿರುವುದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಸಾಲ ಮನ್ನಾ, ಬೆಳೆ ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಮತ್ತು ದಿನದ 24 ಗಂಟೆಯೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಪೂರೈಕೆ … ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಗಳ ವೇಳೆ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮರಾಠವಾಡ ರೈತರು ಮತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಭರವಸೆಗಳ ಮಹಾಪೂರವನ್ನೇ ಹರಿಸಿದ್ದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಷನಲಿಸ್ಟ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ (ಎನ್ ಸಿಪಿ)ದ ಭದ್ರಕೋಟೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಎಂಟು ಲೋಕಸಭೆ ಸ್ಥಾನಗಳ ಪೈಕಿ ಆರರಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಜಯಿಸಿತು. ಅದೇ ರೀತಿ ಅಲ್ಲಿನ ಒಟ್ಟು 46 ವಿಧಾನಸಭೆ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ 15ರಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿತು; ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅದಕ್ಕಿದ್ದಿದ್ದು ಎರಡು ಸ್ಥಾನ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಈಗ ಈ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಈಡೇರಿಲ್ಲ. ಮೋದಿಯವರು ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡುವು ಕೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಕ್ರಮಗಳಾದರೂ  ಸರಕಾರದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಅಪ್ಪಟ ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ಜನಾಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಭುಮ್ರೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಇದು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅನು: ವಿಶ್ವ, ಕೋಲಾರ

ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್, ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ-ಪಾಳೆಯಗಾರೀ ಶಕ್ತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಐಕ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಅಗತ್ಯ

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 20 May 15, 2016

(ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಎಡಪಂಥ ಭಾಗ 5)
ಹಿಂದೆ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚಳುವಳಿ ವಿಭಜಿತವಾದ ತಪ್ಪು ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ  ದಲಿತ, ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್, ಸಮಾಜವಾದಿ ಮೊದಲಾದ ಎಡ ಪ್ರಗತಿಪರ ಶಕ್ತಿಗಳು ಒಗ್ಗೂಡಿ ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ತುರ್ತು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಂದು ತಂತಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಕೈಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಾಯವೇನಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸಮಾನ ಅಂಶಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಐಕ್ಯ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟರು ಆರ್ಥಿಕ ಹೋರಾಟಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಆದ್ಯತೆಯನ್ನು ಬೂದು ಗಾಜಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೃಹದಾಕಾರಗೊಳಿಸಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಪಿಐ(ಎಂ) ಪಕ್ಷ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನೂ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನೂ, ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಮಾನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗೆಗಿನ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶ್ರಮಿಸಿದವರು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರು ಮತ್ತು ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟರೇ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಾನ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದೂ ಕೂಡ ಈ ವಿಶ್ಲೆಷಣೆಗಳೇ ಎಂಬುದು ಈ ಬರಹಗಳನ್ನು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸ್ವಯಂವೇದ್ಯ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಎರಡೂ ಚಳುವಳಿಗಳು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಮೂಲನದ ಕಠಿಣ ಮತ್ತು ಬೃಹತ್ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೂಡಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಭೂಮಿ ಹಂಚಿಕೆಗಾಗಿನ ಹೋರಾಟಗಳು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಪಾಳೆಯಗಾರಿ ಭೂಮಾಲೀಕರನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯ ದಲಿತ ಮತ್ತು ದಲಿತರಲ್ಲದ ಇತರ ಕೆಳಜಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವ-ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ ಅದರಿಂದಾಗಿ ಪಾಳೆಯಗಾರಿ-ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಅವರಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಪಡೆದ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಟ್ಟಲೆಗಳು ದುರ್ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಈ ಹೋರಾಟಗಳು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ನಡೆದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಭೂ ಹೋರಾಟಗಳು ಇಡೀ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಪಿಸದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಾಲಿಕರ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಕಿತ್ತು ಹಾಕದೆ ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾದರೆ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಪಾಳೆಯಗಾರಿ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಮೂಲನವೂ ಕೂಡ ಇಡೀ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಡೆಬಹುದಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೆ ಹೊರತು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶ ಅಥವಾ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಎರಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ಸಿಪಿಐ(ಎಂ) ಪಕ್ಷ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹಾಗೂ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ವಿರುದ್ದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡದಿರುವ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತೀವ್ರವಾದ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಗುರಿಮಾಡಿದೆ. ವರ್ಗ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದ, ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿ ಬರುವ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಅವರಲ್ಲಿನ ಜಾತಿ ಬೇಧವನ್ನು ತೊಲಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಸರಳ ತಿಳುವಳಿಕೆ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದೆ. ಆಂಧ್ರ ಮತ್ತು ತಮಿಳು ನಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಕೈಗೊಂಡು ನೂರಾರು ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದೆ.

ಮತ್ತೊಂದು ಎಡ ಪಂಥೀಯ ಚಳುವಳಿಯಾದ ಸಮಾಜವಾದಿಗಳು ಅಂಬೆಡ್ಕರ್‍ರವರು ಮಂಡಿಸಿದ ಈ ಮುನ್ನೋಟದ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳನ್ನಲ್ಲವಾದರೂ ಕೆಲ ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಮತ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಹೋರಾಟ, ಜಾತಿ ವಿನಾಶ ಕರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ತಾವು ಆಳಿದ ಕೆಲ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಸಮಾಜವಾದಿಗಳು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬಿಜೆಪಿ ಪಕ್ಷಗಳೋಳಗೆ ಸೇರಿ ತಮ್ಮ ತಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಕಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿ ದೇಶದ ಕೆಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಬಲಪಂಥೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಏನು ಮಾಡಿದವು?

ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಲಪಂಥೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಏನು ಮಾಡಿದವು? ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಅವರಿಂದ ಬೆಂಬಲ ಪಡೆದಿದ್ದ ರಾಜ-ನವಾಬರುಗಳನ್ನು, ಪಾಳೆಯಗಾರಿ -ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಭೂಮಾಲಕ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು  ನಾಶ ಮಾಡದೆ ಈ ಶಕ್ತಿಗಳು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಸಮಾನತೆಯೇ ಆಧಾರವಾದ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡದೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸಶಕ್ತವಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಆಡಳಿತ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರ ನೆರವಿನಿಂದ ರಚಿಸಿದ ಸಂವಿಧಾನಬದ್ಧ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಬೇಕಾದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಈ ರಾಜ-ನವಾಬರುಗಳನ್ನು, ಜಾಹಗೀರುದಾರರುಗಳನ್ನು ಆತುರಾತುರವಾಗಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿತು. ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ಜನಸಂಘ ಮತ್ತು ಅದರ ಇತ್ತೀಚಿನ ರೂಪ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತಿತರ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಶಕ್ತಿಗಳು ವಿಜೃಂಭಿಸಿದರು.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಅವರು ದಲಿತರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದ ಎಚ್ಚರದಿಂದಾಗಿ ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ಸಂವಿಧಾನ ಬದ್ಧ ಹಕ್ಕನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಒಪ್ಪಿದರೂ ಕೂಡ ಅದನ್ನು ಗಣರಾಜ್ಯ ಘೋಷಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಬೇಕಾದ ದಲಿತ ಕೂಲಿಕಾರರಿಗೆ ವ್ಯಾಪಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅವಕಾಶಗಳು, ಉನ್ನತ ತರಬೇತಿಗಳನ್ನು ಸಮರೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಲಿಲ್ಲ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒಂದೊಂದು ಮೆಟ್ಟ್ಟಿಲನ್ನೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ದಲಿತ ಮತ್ತಿತರ ಶ್ರಮಿಕ ಜಾತಿಗಳ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಕಠಿಣಗೊಳಿಸಿತು. ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಪರ ಮೆರಿಟ್ ನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಮೂಲಕವೇ ದಲಿತರು ಪಡೆದಿದ್ದ ಕೌಶಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಅನುಭವಗಳಿಗೆ, ಕಲೆಗೆ, ಸಹಜ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಹೀಗೆ ಮೀಸಲಾತಿಯ ಪ್ರಯೋಜನ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ದಲಿತ ಮತ್ತಿತರ ಶ್ರಮಿಕ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ದಕ್ಕದಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಶಿಕ್ಷಣದ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದ ಹಲವು ರಂಗಗಳನ್ನು ಮೆರಿಟ್ ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಾಲ ಮೀಸಲಾತಿಯಿಂದ ಹೊರಗಿಟ್ಟಿತು.  ಜೊತೆಗೆ ಬಲಪಂಥೀಯ ಶಕ್ತಿಗಳು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಮೀಸಲಾತಿ ವಿರೋಧೀ ಹೋರಾಟಗಳ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಮತ್ತು ಶೂದ್ರ ವಿರೋಧೀ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ವಿಷಮಗೊಳಿಸಿತು.

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಳುವಳಿಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಭೂಸುಧಾರಣೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದರೂ ಅದು ಕೇವಲ ಭೂಹಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಸರಿಗೆಂಬಂತೆ  ಎನ್ನಿಸಿ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ದಲಿತರನ್ನು ಭೂಹೀನರನ್ನಾಗಿಯೇ ಇರಿಸಿದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಭೂಮಾಲಕರನ್ನು ಸೃಷ್ಠಿಸಿ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಅವರ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿದೆ. ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅದರ ನೆಪದಲ್ಲಿ ದಲಿತರ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಜೀವನದ ಕನಿಷ್ಟ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಕೂಡ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಕೂಡ ಶಾಲಾ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಡ್ರಾಪ್ ಔಟ್ ಆಗುವವರಲ್ಲಿ ದಲಿತರು ಮತ್ತಿತರ ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶೇ. 1 ರಷ್ಟು ದಲಿತರು ಮಾತ್ರ ಪದವೀಧರರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕೂಡ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಒಂದೆರಡೇ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕುಂದಿ ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ ಭೂಹೀನ ದಲಿತರಿಗೆ ಖಾಯಂ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳು ಕೂಡ ಕುಂದಿಹೋದವು.

ಜಾಗತೀಕರಣದ ನಂತರ

ಖಾಸಗೀಕರಣ ಮತ್ತು ಜಾಗತೀಕರಣಗಳ ನಂತರವಂತೂ ಮೀಸಲಾತಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಹಿಡಿತ ಬಲಗೊಂಡಿದೆ. ಇಂದು ದೇಶದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಾವಿರ ಕಂಪನಿಗಳ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳ ಜಾತಿ ರಚನೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಈ ಅಂಶ ಖಾಸಗಿ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಹತ್ವದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಬಹುದು :

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು-ಶೇ.46.6, ವೈಶ್ಯರು-44.6,  ಒಟ್ಟು ಮೇಲ್ಜಾತಿಗಳು-92.6, ದಲಿತರು-3.4

ದೇಶದ ಉದ್ಯಮ ರಂಗದ ಮೇಲೆ ವಿದೇಶಿ ಹಾಗೂ ದೇಶಿ ಬೃಹತ್ ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಹಿಡಿತ ಬಲವಾಗುತ್ತಿದೆ, ದಲಿತ ಭೂಹೀನರಿಗೆ ಭೂ ಹಂಚಿಕೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅರಣ್ಯ, ಖನಿಜ ಮೊದಲಾದ ಸಂಪತ್ತುಗಳನ್ನು ಇವರಿಗೆ ಧಾರೆಯೆರೆದು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಆಸ್ತಿಯುಳ್ಳವರಿಗೂ ಸಂಕಟಕರವಾಗಿದೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ, ಇಂಜನಿಯರಿಂಗ್, ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮೆಂಟ್, ಕಾನೂನು ಮೊದಲಾದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅನೇಕ ರಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ರಂಗವೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿವೆ. ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ 99 ರಷ್ಟು ಖಾಯಂ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡುವ ಕಂಪನಿಗಳ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳ ಜಾತಿ ಸಂಯೋಜನೆ ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದೆ. ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ದೇಶದ ಸಾಮಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ ಬದುಕು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗುತ್ತ ನಡೆದಿದೆ. ದಲಿತ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯ  ಭಾರತದ ದಲಿತ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಗಳ ಜೀವನ ಈಗ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಮುಂದಕ್ಕೂ ಬಹಳಷ್ಟು  ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿದ್ದ ಎಡ ಶಕ್ತಿಗಳಾದ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್, ಸಮಾಜವಾದೀ ಮತ್ತು ದಲಿತ ಚಳುವಳಿಗಳು ಒಗ್ಗೂಡಿ ಎಂತಹ ಬೃಹತ್ ಚಳುವಳಿಗಳನ್ನು ಹೂಡಬಹುದಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿ ಮೊದಲಾದ ಪ್ರತಿಗಾಮೀ ಶಕ್ತಿಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಊಹೆಯನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಭಾರತದ ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅವಕಾಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಐಕ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಅಗತ್ಯ

ಇಂದು ಗುರುತರ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರ ವಿಚಾರವೂ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲ ಎಡ ವಿಚಾರಗಳೂ ತಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹರಿತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೆಕಾಗಿದೆ. ಈ ಮಹತ್ತರ ಸವಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್, ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ-ಪಾಳೆಯಗಾರೀ ಶಕ್ತಿಗಳ ಎದುರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಒದಗಿದೆ.

ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್-ಬಿಜೆಪಿ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ದೇಶದೆಲ್ಲ ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತನೆಗಳ ಮೇಲೆ, ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯಾತರ ಜೊತೆಗೆ ದಲಿತರು ಮತ್ತು ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟರ ಮೇಲೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಧಾಳಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿಶ್ವ ವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಪೋಲೀಸ್ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ತುತ್ತಾಗಿವೆ. ಇವುಗಳ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ದಲಿತ, ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಎಲ್ಲ ಎಡ ಚಿಂತನೆಗಳ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತನೆಗಳ ಚಳುವಳಿಗಳು, ಸಂಘಟನೆಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಿಳಿದಿವೆ. ಈ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಅಲೆ ನಮಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ಪಾಠವನ್ನು, ಒಗ್ಗೂಡಿ ಹೋರಾಡುವ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿವೆ. ಹಿಂದೆ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚಳುವಳಿ ವಿಭಜಿತವಾದ ತಪ್ಪು ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ  ದಲಿತ, ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್, ಸಮಾಜವಾದಿ ಮೊದಲಾದ ಎಡ ಪ್ರಗತಿಪರ ಶಕ್ತಿಗಳು ಒಗ್ಗೂಡಿ ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ತುರ್ತು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಂದು ತಂತಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಕೈಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಾಯವೇನಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸಮಾನ ಅಂಶಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಐಕ್ಯ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ .

ಆದರೆ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟರು ಆರ್ಥಿಕ ಹೋರಾಟಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಆದ್ಯತೆಯನ್ನು ಬೂದು ಗಾಜಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೃಹದಾಕಾರಗೊಳಿಸಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಪಿಐ(ಎಂ) ಪಕ್ಷ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನೂ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನೂ, ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಮಾನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗೆಗಿನ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶ್ರಮಿಸಿದವರು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರು ಮತ್ತು ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟರೇ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಾನ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದೂ ಕೂಡ ಈ ವಿಶ್ಲೆಷಣೆಗಳೇ ಎಂಬುದು ಈ ಬರಹಗಳನ್ನು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸ್ವಯಂವೇದ್ಯ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಎರಡೂ ಚಳುವಳಿಗಳು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಮೂಲನದ ಕಠಿಣ ಮತ್ತು ಬೃಹತ್ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೂಡಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ದಲಿತ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಗಳ ದುಡಿವ ಜನರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗದ ಅವಕಾಶಗಳು ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ; ಆ ಮೂಲಕ ಸಮಾನ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಎಡ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಪರರು ಹೊರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
(ಈ ಲೇಖನಮಾಲೆ ಮುಗಿಯಿತು)

– ಜಿ.ಎನ್. ನಾಗರಾಜ್

ಒಣಗಿದ ಭೂಮಿ, ಈಡೇರದ ಭರವಸೆಗಳು….

ಸಂಪುಟ: 10 ಸಂಚಿಕೆ: 20 May 8, 2016

ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಬರಪೀಡಿತ ಮರಾಠವಾಡಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಿಸಾನ್ ಸಭಾ ವಿಪರೀತ ಕರ್ಷಕ ಸಂಕಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಚಾರಾಂದೋಲನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಹೋಗಿದ್ದ ಸಿಪಿಐ(ಎಂ) ಪೊಲಿಟ್‍ಬ್ಯುರೊ ಸದಸ್ಯೆ ಬೃಂದಾ ಕಾರಟ್ 15-20 ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು, ಔರಂಗಾಬಾದ್, ಬೀಡ್ ಮತ್ತು ಜಾಲ್ನಾ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ರೈತರನ್ನು ಮತ್ತು ರೇಗಾ ಕಾರ್ಮಿರಕನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು. ನಂತರ ಸಿಪಿಐ(ಎಂ) ಕೇಂದ್ರ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಮಂಡಳಿಯ ಸದಸ್ಯ ಅಶೋಕ ಧವಳೆ ಮತ್ತಿತರ ಮುಖಂಡರೊಂದಿಗೆ ಔರಂಗಾಬಾದ್ ಜಿಲ್ಲಾ ಕಮಿಶನರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಮನವಿ ಪತ್ರ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.
ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಗಳ ವೇಳೆ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮರಾಠವಾಡ ರೈತರು ಮತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಭರವಸೆಗಳ ಮಹಾಪೂರವನ್ನೇ ಹರಿಸಿದ್ದರು. ಅವುಗಳಲ್ಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಈಡೇರಿಲ್ಲ. ಮೋದಿಯವರು ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡುವು ಕೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಸರಕಾರದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಅಪ್ಪಟ ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ಜನಾಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಭುಮ್ರೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಇದು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಬೃಂದಾ ಕಾರಟ್ ಈ ಭೇಟಿಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ. 

ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ವಿವಿಧ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿರುವ 257 ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ಗಂಭೀರ ಬರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಸಾಧ್ಯವಾದುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ಹೇಳಿರುವುದಕ್ಕೆ ಜನಾಬಾಯಿ ಕೊರ್ಡೆ ಅಥವಾ ಪ್ರಭಾಕರ ಭುನ್ರೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬಹುದು? ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಮರಾಠವಾಡಾ ಪ್ರದೇಶದ ಬೀಡ್ ಮತ್ತು ಜಾಲ್ನಾದ ನಿವಾಸಿಗಳು. ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿರುವ ಬರಗಾಲ ಇದೀಗ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ಮುಟ್ಟಿದೆ.

ಜನಾಬಾಯಿ ಕೊರ್ಡೆ ಬೀಡ್‍ನ ಒಂದು ಗ್ರಾಮದ ಸರಪಂಚರು. ಮರಾಠವಾಡ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಿಸಾನ್ ಸಭಾದ ಪ್ರಚಾರಾಂದೋಲನದ ವೇಳೆ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತರಿ ಯೋಜನೆಯ (ರೇಗಾ) ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ತಂಡ ಜನಾಬಾಯಿ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ಕೃಷಿ ಸಂಬಂಧಿ ಕೆಲಸಗಳು ಪೂರ್ಣ ಸ್ಥಗಿತ ಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ರೇಗಾ ಒಂದೇ ಉಳಿದಿರುವ ಜೀವನ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಬರಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರೇಗಾ ಕೆಲಸದ ಅವಧಿಯನ್ನು ನೂರು ದಿನಗಳಿಂದ 150 ದಿನಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸುವುದಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಘೊಷಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ಜಾರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮೀಣಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಚಿವಾಲಯದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಮಾಹಿತಿ ಪ್ರಕಾರ 2015-16ರಲ್ಲಿ ಮರಾಠವಾಡ ಪ್ರದೇಶದ ಎಂಟು ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಪೈಕಿ ಐದರಲ್ಲಿ-ಔರಂಗಾಬಾದ್, ಜಾಲ್ನಾ, ನಾಂದೇಡ್, ಒಸ್ಮಾನಾಬಾದ್ ಮತ್ತು ಹಿಂಗೋಲಿ-ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರಾಸರಿ ಕೆಲಸದ ದಿನಗಳು ಕೇವಲ 47 ದಿನಗಳು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ದವು. ಲಾತುರ್‍ನಲ್ಲಿ 72 ದಿನಗಳು ಹಾಗೂ ಬೀಡ್‍ನಲ್ಲಿ 81 ದಿನಗಳು.

maratavada

ಸಿಪಿಐ(ಎಂ) ಪಾಲಿಟ್ ಬ್ಯೂರೋ ಸದಸ್ಯೆ ಬೃಂದ್ ಕಾರಟ್

ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತರಿ ಯೋಜನೆಗೆ ಕಡಿಮೆ ಹಣ

ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭೂರಹಿತ ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಕಬ್ಬು ಕಟಾವು ಮಾಡುವವರು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ರೈತರು ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಹತಾಶೆಯೊಂದ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ರೇಗಾದಡಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು  70000 ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಬೀಡ್ ಮಾತ್ರ ಇದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದವಾಗಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ 1.19 ಲಕ್ಷ ಜನರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಇದೀಗ ಬೇಡಿಕೆ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ಮುಟ್ಟಿರುವ ಈ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಕ್ಕಿರುವವರ ಸರಾಸರಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೇವಲ 4000. ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಡೀ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಬರಗಾಲ-ಪೂರ್ವ ವರ್ಷವಾದ 2012-13ರಲ್ಲಿ ರೇಗಾಕ್ಕೆ ಕೇಂದ್ರ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ 212 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಹಣವನ್ನು 2015-16ರಲ್ಲಿ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನೂ ಆಘಾತಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಅನೇಕ ಜನರಿಗೆ ಕೂಲಿಯೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬೀಡ್ ಜಿಲ್ಲೆ, ಕೂಲಿ ವಿತರಿಸುವಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಈ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ರೇಗಾ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಬಾಕಿ ಕೂಲಿ ಹಣ 5.58 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳು. ನಾವು ಜನಾಬಾಯಿ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ಆಕೆಯ ಗ್ರಾಮ ತಕರ್ವಾನ್‍ನಲ್ಲಿ ಒಂದುವರೆ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೆಲಸ ಆರಂಭವಾದರೂ ಇದುವರೆಗೂ 150 ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಒಂದು ಪೈಸೆ ಕೂಲಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸುಡು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಕುಡಿಯಲು ಸಾಕಷ್ಟು ನೀರು ಕೂಡ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ದಿನದಲ್ಲಿ ನೆಲ ಅಗೆದು 5000 ಕೆಜಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹೊರಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಅಮಾನವೀಯವಾದ ಕೆಲಸದ ನಿಯಮ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದೀತೇ? ಇದೊಂದು ಅಸಾಧ್ಯ ಕೆಲಸ.

ಬರಗಾಲದಿಂದಾಗಿ ಮಣ್ಣು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ಕಲ್ಲಿನಂತಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೂಲಿ ದರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿಲ್ಲ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ಕನಿಷ್ಟ ಕೂಲಿಗಿಂತ ಶೇಕಡಾ 30ರಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಕೂಲಿ ಪಡೆಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಅವರು 11ರಿಂದ 12 ಗಂಟೆ ಕಾಲ ದುಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ದಿನದ ಕನಿಷ್ಟ ಕೂಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಜನಾಬಾಯಿ ಈ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಪರವಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿರ್ಣಾಯಕವಾದ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಅವರು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿತರಣೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮೂಲಕ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸಲು ತುರ್ತು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದೂ ಜನಾಬಾಯಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವವರಾರು?.
ದಲಿತರೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವ ಭೂರಹಿತರು ಮತ್ತು ಕೃಷಿಕೂಲಿಗಾರರು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಾಧಿತರಾಗಿದ್ದು ರೈತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೂಡ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇಲ್ಲ.

ರೈತರ ಹತಾಶೆ

ಪ್ರಭಾಕರ ಭುಮ್ರೆ ಜಾಲ್ನಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಒಬ್ಬ ರೈತ. ಇಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಜನರಂತೆ ಆತ ಕೂಡ ಹಣ್ಣು ಬೆಳೆಗಾರನಾಗಿದ್ದು 400 ಕಿತ್ತಳೆ ಮರಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನೆ. ಆತ ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಸಾಲ ಪಡೆದಿದ್ದ. ನೀರು ಸರಬರಾಜಿಗಾಗಿ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗೆ ಆತ ತುಂಬಾ ಹಣ ನೀಡಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಕಿತ್ತಳೆ ಮರಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಭುಮ್ರೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆತ ಆ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದ. ಇದು ಈ ರೀತಿಯ ಒಂದೇ ಪ್ರಕರಣವಲ್ಲ. ಜಾಲ್ನಾ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಮರ ಬೆಳೆಯಲಾಗುವ ಒಟ್ಟು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಮೂರನೇ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಂದರೆ 9000 ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ಕಿತ್ತಳೆ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದುರುಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ರೈತರಿಗೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸಹಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕ ಕಿತ್ತಳೆ ಬೆಳೆಗಾರರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರವೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ಸಾಲ ಮರುಪಾವತಿ ಮಾಡುವಂತೆ ಭುಮ್ರೆ ಅವರಂಥ ರೈತರಿಗೆ ಬ್ಯಾಂಕ್‍ಗಳು ನೋಟಿಸ್ ಕಳಿಸುತ್ತಿವೆ. ರೈತರ ಹತಾಶೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದು ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದೇ ವರ್ಷದ ಜನವರಿಯಿಂದೀಚೆಗೆ 325 ರೈತರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಔರಂಗಾಬಾದ್‍ನ ಪಚೋಡ್‍ನಲ್ಲಿನ ದನಗಳ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಭುಮ್ರೆಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಆತ ತನ್ನ ಎರಡು ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರಿದ್ದ. ಹತಾಶರಾದ ರೈತರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಭುಮ್ರೆ ಇನ್ನೇನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದರಲ್ಲಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಖರೀದಿಸಿದ್ದ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಆತ ಕೇವಲ 20000 ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ಮಾರಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರೈತ ಸಾಲಾರ್ ಖಾನ್ ಕತೆಯೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಆತನೂ ಎತ್ತಿನ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅರ್ಧ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದ್ದ. 90000 ರೂಪಾಯಿ ಸಾಲ ಹೊಂದಿರುವ ಆತನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಯನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ ಸರಕಾರ ಗೋಹತ್ಯೆ ಮೇಲೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರಿದ್ದರಿಂದ ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬೆಲೆ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿದೆ. ಮರಾಠವಾಡ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಕಾಣಿಕೆ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ. ದನಗಳ ಸಂತೆಗೆ ಸುಮಾರು 3000 ದನ-ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ತರಲಾಗಿತ್ತು. ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದು ಬದುಕುಳಿಯುವ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಅನ್ಯ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

ಸರಕಾರದ ಯೋಜನೆಯಡಿ ಗೋಶಾಲೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸರಕಾರ ಅವುಗಳನ್ನು ವಿವಿಧ ನೊಂದಾಯಿತ ಸಹಕಾರಿ ಸಂಘಗಳಿಗೆ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆ ನೀಡಿದೆ. ಬಿಜೆಪಿಯ ದಿವಂಗತ ನಾಯಕ ಗೋಪಿನಾಥ ಮುಂಡೆ ಅವರ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರಿಯರು ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಹೋಗಿರುವ ಬೀಡ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ರೀತಿಯ 137 ಗೋಶಾಲೆಗಳಿವೆ. ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೇ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಗೋಶಾಲೆಗಳು. ಕೇಜ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ 1400 ಪ್ರಾಣಿಗಳಿವೆ. ಈ ಗೋಶಾಲೆಯನ್ನು ಜೈ ಬಜರಂಗ ಬಲಿ ಸಂಘ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. ಮಾರ್ಚ್ ನಲ್ಲಿ ಗೋಶಾಲೆ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಧನಸಹಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಗೋಶಾಲೆಯ ದಿನದ ವೆಚ್ಚ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಂಘದ ಸುಪರ್ ವೈಸರ್ ಹೇಳಿದರು. ಹಾಗಾದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸುತ್ತೀರಾ ಎಂಬ ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾಲ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ದೊರಕಿತು. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಕೆಲವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ಈ ನೊಂದಾಯಿತ ಸಂಘಗಳು ರೈತರಿಗೆ ಮೇವಿಗಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕಾದ  ನಿಜವಾದ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸರಕಾರದ ಸಬ್ಸಿಡಿ ವಸ್ತು ರೂಪದಲ್ಲಿರಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಮೇವು ಮತ್ತು ನೀರಿಗೆಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಸುಗಳಿಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ 70 ರೂಪಾಯಿ ಹಾಗೂ ಚಿಕ್ಕ ಹಸುಗಳಿಗೆ 31 ರೂಪಾಯಿ ಎಂದು ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಬಹುತೇಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಶಾಲೆ ಯೋಜನೆ ಆರಂಭವಾಗಿಲ್ಲ. ಸರಕಾರವೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯದ ವರೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಗೋಶಾಲೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಇದಕ್ಕೆ ನೆರವು ನೀಡಬೇಕು. ಸಂಸತ್ತಿನ ಚರ್ಚೆಯ ವೇಳೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಲಾಗಿಲ್ಲ.

ನೀರಿನ ರಾಜಕೀಯ

ಲಾತೂರ್‍ಗೆ ಟ್ರೇನ್ ಮೂಲಕ ನೀರನ್ನು ಸಾಗಿಸಿದ್ದು ಭಾರೀ ಪ್ರಚಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಪೂರೈಸಿದ 3000 ಟ್ಯಾಂಕರ್ ನೀರು ಏನೇನೂ ಸಾಲದು ಎನ್ನುವುದು ಕಟುವಾಸ್ತವವಾಗಿದೆ. ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆನಿಗಳು ನೀರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ದರದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲ. 3000 ಲೀಟರ್ ಟ್ಯಾಂಕರ್‍ಗೆ 1000 ರೂಪಾಯಿ ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿನ ದರಕ್ಕಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಆಗಿದೆ. ಈ ಖಾಸಗಿ ನೀರಿನ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಪೈಕಿ ಅನೇಕ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಈ ಪ್ರದೇಶದ ವಿವಿಧ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕರ ಜೊತೆ ನಿಕಟ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ಬಹಿರಂಗ ರಹಸ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಯಾರೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಬಿಜೆಪಿ ನೇತೃತ್ವದ ಸರಕಾರದ ಆದ್ಯತೆಗಳು ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಇವೆ. ಮದ್ಯ ತಯಾರಿಸುವ ಬ್ರೂವರಿಗಳು ಮತ್ತು ಡಿಸ್ಟಿಲರಿಗಳಿಗೆ ಸರಬರಾಜು ಮಾಡುವ ನೀರಿನ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿತಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಕೋರಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಅರ್ಜಿಯೊಂದನ್ನು ಬಾಂಬೆ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನ ಔರಂಗಾಬಾದ್ ಪೀಠ ಎಪ್ರಿಲ್ 24ರಂದು ಆಲಿಸಿತು. ಔರಂಗಾಬಾದ್ ಬೀರ್ ತಯಾರಿಕೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರ. ಈ ಘಟಕಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಐದು ಮಿಲಿಯ ಲೀಟರ್ ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ನೀರು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರ ಪ್ರಸ್ತಾವವಾದಾಗ, ಈ ಘಟಕಗಳಿಗೆ ನೀರು ಸರಬರಾಜು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗ್ರಾಮೀಣಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಖಾತೆ ಸಚಿವೆ ಪಂಕಜಾ ಮುಂಡೆ ಹೇಳಿದರು. ಪಂಕಜಾ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿರುವ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದು ಡಿಸ್ಟಿಲರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದು ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಿಂತ ಆ ಕಂಪೆನಿಯ ಹಿತವೇ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಯಿತು ಎಂಬ ಆರೋಪ ಕೇಳಿ ಬಂದಿದೆ. ಜನರಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಸರಬಾರಜು ಮಾಡಲು ಆದ್ಯತೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಸರಕಾರಕ್ಕೆ  ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸಲು ಯಾವುದೇ ತುರ್ತುಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಮುಂದಾಗದಿರುವುದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಸಾಲ ಮನ್ನಾ, ಬೆಳೆ ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಮತ್ತು ದಿನದ 24 ಗಂಟೆಯೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಪೂರೈಕೆ … ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಗಳ ವೇಳೆ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮರಾಠವಾಡ ರೈತರು ಮತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಭರವಸೆಗಳ ಮಹಾಪೂರವನ್ನೇ ಹರಿಸಿದ್ದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಷನಲಿಸ್ಟ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ (ಎನ್ ಸಿಪಿ)ದ ಭದ್ರಕೋಟೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಎಂಟು ಲೋಕಸಭೆ ಸ್ಥಾನಗಳ ಪೈಕಿ ಆರರಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಜಯಿಸಿತು. ಅದೇ ರೀತಿ ಅಲ್ಲಿನ ಒಟ್ಟು 46 ವಿಧಾನಸಭೆ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ 15ರಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿತು; ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅದಕ್ಕಿದ್ದಿದ್ದು ಎರಡು ಸ್ಥಾನ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಈಗ ಈ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಈಡೇರಿಲ್ಲ. ಮೋದಿಯವರು ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡುವು ಕೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಕ್ರಮಗಳಾದರೂ  ಸರಕಾರದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಅಪ್ಪಟ ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ಜನಾಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಭುಮ್ರೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಇದು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅನು: ವಿಶ್ವ, ಕೋಲಾರ